Η ανασκόπηση των ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων
Το 2010 περιελάμβανε έντονη δράση σε εγχώριο επίπεδο και το contra.gr θυμάται τα κυριότερα γεγονότα στα 5 πιο σημαντικά ευρωπαϊκά πρωταθλήματα.
Primera Division: Το πρωτάθλημα των δύο
Η θεαματικότερη Μπαρτσελόνα όλων των εποχών εναντίον της πιο ακριβής Ρεάλ Μαδρίτης όλων των εποχών. Κάπως έτσι μεταφράζεται η “τιτανομαχία” που έλαβε χώρα το 2010 στην Ισπανία και που θα συνεχιστεί για ορισμένα χρόνια ακόμα. Βάσει αριθμών, μάλιστα, το el clasico ξεπέρασε τον εαυτό του, αφού και οι 2 ομάδες σημείωσαν ρεκόρ πόντων, τόσο στον περσινό τερματισμό τους, όσο και μέσα σε ένα ημερολογιακό έτος.
Ξεχωρίζουν…
Η αλλοπρόσαλλη Ατλέτικο Μαδρίτης. Με μόλις 2 νίκες σε κανονική διάρκεια, κατάφερε να κατακτήσει το Europa League. Με ανάλογη πορεία, έφτασε στον τελικό του κυπέλλου Ισπανίας. Στο πρωτάθλημα, όμως, οδεύει από το κακό στο χειρότερο, ειδικά σε ένα έτος κατά το οποίο οι Ντιέγο Φορλάν και Σέρχιο Αγκουέρο αντιμετώπισαν προβλήματα τραυματισμού. Ειδική μνεία στον κορυφαίο νεαρό παίκτη παγκοσμίως του 2010, τον τερματοφύλακα Ντάβιντ ντε Χέα.
Η σκληρή μάχη που δόθηκε μεταξύ των 20 ομάδων για την τηλεοπτική πίτα. Λύση δόθηκε μετά από 7 μήνες διαμάχης, ωστόσο μέχρι το 2014-2015 που θα τεθεί σε ισχύ η νέα συμφωνία, ίσως να έχουν αλλάξει εκ νέου τα πράγματα.
Τα οικονομικά προβλήματα που μαστίζουν τις περισσότερες ομάδες. Η Μαγιόρκα τιμωρήθηκε ήδη, η Λεβάντε και η Ερκουλες (παρά το εντυπωσιακό ξεκίνημα) είναι οι επόμενες.
Η είσοδος σεΐχηδων και σε αυτό το πρωτάθλημα. Η Μάλαγα έκανε την αρχή, έχοντας την ίδια λογική σπατάλης, από το καλοκαίρι (με Ζεσουάλδο Φερέιρα προπονητή και ορισμένες ακριβές μεταγραφές) μέχρι τον χειμώνα (με Μανουέλ Πελεγκρίνι προπονητή και με αρκετές ακριβές μεταγραφές).
Η απίστευτη μάχη υποβιβασμού που έκλεισε την περσινή σεζόν, με τις 3 θέσεις να είναι ορθάνοιχτες και 5 ομάδες να παλεύουν για τη σωτηρία.
Το πρωτάθλημα των Λιονέλ Μέσι των 60 γκολ σε όλα τα επίσημα παιχνίδια που συμμετείχε μέσα στο 2010 και του Κριστιάνο Ρονάλντο των 49 γκολ. Και φυσικά, το πρωτάθλημα των αναμετρήσεων των δύο ομάδων, που αμφότερες βρήκαν νικήτρια την παρέα του Τσάβι, σε δύο παιχνίδια ποδοσφαιρικά μαθήματα επαγγελματισμού ( 0-2) και υπεροχής ( 5-0). Το κλικ παραπάνω το διατηρεί η ομάδα του Πεπ Γκουαρδιόλα, η οποία είχε την ευτυχία να έχει στις τάξεις της τον ήρωα του Παγκοσμίου Κυπέλλου Αντρές Ινιέστα, να διώξει τον Ζλάταν Ιμπραΐμοβιτς για να πάρει τον Ντάβιντ Βίγια και φυσικά να έχει στο ίδιο υψηλό επίπεδο την υπόλοιπη ομάδα. Η Ρεάλ Μαδρίτης, αφού απέτυχε παταγωδώς τη σεζόν 2009-2010, αποκαθήλωσε άκομψα τον Μανουέλ Πελεγκρίνι και έκανε πραγματικότητα το όνειρο σχεδόν κάθε φίλου της: τον Ζοζέ Μουρίνιο στα λευκά. Ουσιαστικό αποτέλεσμα δεν υπήρξε, αφού οι “μερέγκες” πάλι βρίσκονται πίσω από τους “μπλαουγκράνα”, ωστόσο με τους Ανχελ ντι Μαρία, Μεσούτ Οζίλ, Σάμι Κεντίρα, Ρικάρντο Καρβάλιο και τους υπόλοιπους “αστέρες” που έχει στο ρόστερ της, για πρώτη φορά αισθάνεται ικανή να απειλήσει την κυριαρχία των πρωταθλητών.
Στο… έτερο πρωτάθλημα (πέρυσι η 3η Βαλένθια είχε μικρότερη απόσταση από τον υποβιβασμό, παρά από την κορυφή), η αποχώρηση των Βίγια και Ντάβιντ Σίλβα από τις “νυχτερίδες” ανάγκασαν τον σύλλογο να γίνει περισσότερο ομάδα και προς το παρόν έχει αποτέλεσμα, αφού παραμένει στο πρώτο σκαλί μετά το el clasico. Η Βιγιαρεάλ, η άσπονδη γειτόνισσα, παραμένει η ομάδα με το μεγαλύτερο ταλέντο, όμως, παίζοντας το πιο όμορφο ποδόσφαιρο σε όλο το 2010 (εξαιρούνται ξανά οι δύο “μεγάλοι”), συνδυάζοντάς το με αποτελέσματα, που την έφεραν δια της πλαγίου στο Europa League. Αυτό οφείλεται στην εκπληκτική Μαγιόρκα του Γκρεγκόριο Μανθάνο, η οποία αν και έχασε την 4η θέση και το Champions League στον αγωνιστικό χώρο και μάλιστα στο τελευταίο λεπτό της τελευταίας αγωνιστικής ελέω Σεβίλλης, αποκλείστηκε από το Europa League εξαιτίας της UEFA και των χρεών της. Το “κίτρινο υποβρύχιο” της πήρε τη θέση.
Η Σεβίλλη έκανε κάτι εξίσου άσχημο, αφού της πήρε τον προπονητή καταλαβαίνοντας το λάθος της με τον Αντόνιο Αλβαρεθ που απολύθηκε μετά από μία κάκιστη αρχή (παρότι είχε κατακτήσει το κύπελλο Ισπανίας, αποκλείοντας, μάλιστα, την Μπαρτσελόνα). Η… κατάρα των νησιωτών, όμως, φαίνεται πως είχε αποτέλεσμα, αφού οι Ανδαλουσιάνοι είναι σκιά του εαυτού τους τη νέα σεζόν και έχουν μείνει πίσω στη μάχη της Ευρώπης, εκεί που βρίσκεται η Μαγιόρκα, αλλά κυρίως η αναμορφωμένη Εσπανιόλ που από υποψήφια για υποβιβασμό στην αρχή του έτους, μετεξελίχθηκε σε υποψήφια για Champions League.
Μπαρτσελόνα 2009-2010
Serie A: Η κυριαρχία του Μιλάνου
Ο Ζοζέ Μουρίνιο έβαλε το στίγμα του και σε αυτό το πρωτάθλημα εν έτει 2010. Η Ιντερ του, στο δρόμο για την κατάκτηση κάθε διαθέσιμου τίτλου, πραγματοποιούσε μία πορεία που σε κάθε άλλο πρωτάθλημα θα την έθετε υποψήφια για μία θέση στο Europa League. Στο ιταλικό, όμως, κάθε “στραβοπάτημα” των “νερατζούρι” συνοδευόταν από αντίστοιχες γκέλες των ομάδων που τους καταδίωξαν. Ως εκ τούτου, μόνο η Ρόμα, που βρισκόταν… μίλια πίσω, κατάφερε να διεκδικήσει τον τίτλο μέχρι τέλους και να τον χάσει την τελευταία αγωνιστική, στο σύνηθες σκηνικό των τελευταίων 5 ετών. Φέτος, βέβαια, η Ρόμα παλεύει να παραμείνει στον αφρό, με πολλά οικονομικά και αγωνιστικά προβλήματα.
Ξεχωρίζουν…
Καβάνι (Νάπολι), Ερνάνες (Λάτσιο), Μίλος Κράσιτς (Γιουβέντους), Ιμπραΐμοβιτς (Μίλαν), Μάρκο Μποριέλο (Ρόμα), Γιόσιπ Ιλιτσιτς (Παλέρμο), Σεμπαστιάν Τζιοβίνκο (Πάρμα), Αντρέα Ρανόκια (Τζένοα), Αρτουρ Μπόρουτς (Φιορεντίνα), Κέβιν Κονστάντ (Κιέβο), Εριόν Μπογκντανί (Τσεζένα). Οι ιταλικές ομάδες ξέρουν να εντοπίζουν τους ηγέτες τους…
Σαν το παλιό καλό κρασί, ο Αντόνιο ντι Νατάλε, ο περσινός πρώτος σκόρερ, εξακολουθεί να διαλύει τα αντίπαλα δίχτυα και να ηγείται μιας πολύ ταλαντούχας Ουντινέζε.
Η επιλογή του Σίνισα Μιχάιλοβιτς ως αντί Πραντέλι αποδεικνύεται ολοένα και πιο λανθασμένη. Αν και υπάρχουν σημαντικά προβλήματα τραυματισμών και η ανίατη περίπτωση του Αντριαν Μούτου, οι “βιόλα” μοιάζουν καταδικασμένοι στη μετριότητα.
Η διαιτησία συνεχίζει να κατέχει αξιόλογο μέρος στην αθλητική συνείδηση των τιφόζι. Ενα δεύτερο Calciopoli βρίσκεται στα δικαστήρια και παρότι αρκετά ΜΜΕ αποφάσισαν να διακόψουν την εβδομαδιαία διαιτητική κριτική, τόσο τα προβλήματα (λάθη μικρά και τεράστια), όσο και οι αντιδράσεις, παραμένουν στο προσκήνιο.
Ο Σωκράτης Παπασταθόπουλος κέρδισε επάξια τη μεταγραφή στη Μίλαν μετά από δύο καλές σεζόν στην Τζένοα, ωστόσο μετά από ορισμένες καταστροφικές εμφανίσεις, τέθηκε στο περιθώριο.
Η Μίλαν του Λεονάρντο (πριν την… προδώσει για την Ιντερ) έγινε Μίλαν του Μασιμιλιάνο Αλέγκρι και με τους Ζλάταν Ιμπραΐμοβιτς και Ρομπίνιο ως “δώρο” από τον υπό αμφισβήτηση πρωθυπουργό Σίλβιο Μπερλουσκόνι, μεταμορφώθηκε. Οταν η εμμονή των Fabulous 4 πέρασε (ο Αλεσάντρε Πάτο τραυματίστηκε, ο Ροναλντίνιο παραγκωνίστηκε), οι “ροσονέρι” έκαναν 100άρι και τερμάτισαν πρώτοι στη σεζόν, αλλά όπως έκανε και η συμπολίτισσά της τόσα χρόνια, δίχως αντίπαλοι. Αυτό διότι οι τρεμπλούχοι παίκτες της Ιντερ έμειναν… ορφανοί, αφού δεν αποδέχθηκαν ποτέ τον Ράφα Μπενίτεθ ως “πατέρα” τους, με τους δεκάδες τραυματισμούς να προσθέτουν στην κακοδαιμονία τους.
Εκτός Μιλάνου, τα αξιοσημείωτα γεγονότα ελάχιστα. Η Γιουβέντους, μετά από μία καταστροφική χρονιά κατά την οποία γλίτωσε την Ευρώπη στο παρά 5, τερμάτισε μέσα σε εμπόλεμο κλίμα μεταξύ Αλεσάντρο ντελ Πιέρο και Τσίρο Φεράρα, με τον τελευταίο να την “πληρώνει” και τον Αλμπέρτο Τζακερόνι να βγαίνει από τον πάγο (και να ξαναμπαίνει αμέσως). Η επιστροφή στα πράγματα της οικογένειας Ανιέλι (μέσω του Αντρέα) έφερε την αναδιοργάνωση της “γηραιάς κυρίας” τόσο σε διοικητικό, όσο σε προπονητικό και αγωνιστικό επίπεδο, ωστόσο τα αποτελέσματα παρέμειναν ίδια.
Ο Λουίτζι ντελ Νέρι εξαργύρωσε την εκπληκτική δουλειά και πορεία του στην Σαμπντόρια, με την οποία πανηγύρισε την 4η θέση πέρυσι, με τη δουλειά στους “μπιανκονέρι”, από τους οποίους έφυγε ο Ντιέγο, ήρθε μία δεκάδα παικτών, αλλά ακόμα βρίσκονται σε διαδικασία προσαρμογής. Αυτήν την πέρασε με επιτυχία η Λάτσιο, η οποία αφού… γλίτωσε τον υποβιβασμό σε ένα δύσκολο τελείωμα της περσινής σεζόν, φέτος ελλείψει… δεύτερου φιγουράρει η ίδια σε αυτήν τη θέση. Και ελλείψει τρίτου, η Νάπολι δείχνει έτοιμη να κάνει το βήμα παραπάνω. Πρωταγωνιστής στις νέες “ημέρες Μαραντόνα” ο Εντισον Καβάνι, ο οποίος μαζί με τον Χαβιέρ Παστόρε της Παλέρμο επιβεβαιώνουν ότι το λατινοαμερικανικό στοιχείο και η Serie A πηγαίνουν πάντα μαζί.
Ιντερ 2009-2010
Premier League: Δύο όψεις, δύο ομάδες, μία δεκαετία
Η πρόσθεση της 10ετίας είναι ενδεικτική: Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ 817, Τσέλσι 801, Άρσεναλ 770, Λίβερπουλ 695. Πιο συγκεκριμένα, για το 2010: Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ 80, Τσέλσι 75, Αρσεναλ 70, Μάντσεστερ Σίτι 70, Τότεναμ 66, Εβερτον 61, Μπλάκμπερν 54, Λίβερπουλ 52, Μπόλτον 50, Στόουκ 50. Πρόκειται για μία από τις φορές που οι αριθμοί μαρτυρούν την αλήθεια. Το έτος χωρίζεται σε δύο σκέλη. Στο πρώτο, η αρμάδα του Κάρλο Αντσελότι σάρωσε τα πάντα στο πέρασμά της, επιστρέφοντας στην κορυφή (κατέκτησε και το κύπελλο), παίζοντας εντυπωσιακό ποδόσφαιρο, διαλύοντας σχεδόν κάθε αντίπαλο και δη στα ντέρμπι.
Ξεχωρίζουν…
Η Τότεναμ, μία ομάδα που προσπαθεί να κάνει ό,τι η Μάντσεστερ Σίτι, με πολύ λιγότερα χρήματα, αλλά σωστότερη διοίκηση, ορθολογικό τρόπο, καταλληλότερο προπονητή και πιο αξιόπιστους παίκτες. Πέρυσι τα κατάφερε, κερδίζοντας επάξια την 4η θέση μετά από ένα είδος μπαράζ με τους “πολίτες”. Φέτος οι νεόπλουτοι του Μάντσεστερ προπορεύονται, με αρκετά παιχνίδια περισσότερα, αλλά την ίδια αστάθεια με τους Λονδρέζους.
Το μένω-φεύγω των Γουέιν Ρούνεϊ, Κάρλος Τέβες, με τον πρώτο να κερδίζει νέο συμβόλαιο, αλλά να χάνει την εμπιστοσύνη των φιλάθλων και τον δεύτερο να μην κερδίζει νέο συμβόλαιο, αλλά να διατηρεί την εμπιστοσύνη των φιλάθλων.
Το… διαλύομαι-σώνομαι της υποβιβασμένης πια Πόρτσμουθ, από την οποία αφαιρέθηκαν 9 βαθμοί για χρέη, βρέθηκε ένα βήμα από την οριστική διάλυση, αλλά εν τέλει με καθεστώς ειδικής διαχείρισης βρήκε διέξοδο.
Οι ασυνήθιστα για τη χώρα πάμπολλες αλλαγές τεχνικών. Ράφα Μπενίτεθ και Μάρτιν Ο’ Νιλ οι κυριότερες, Σαμ Αλαρνταϊς και Κρις Χιούτον οι πιο παράξενες.
Η ανεπίτρεπτη κούρσα της Λίβερπουλ να βγει Ευρώπη πέρυσι, εις βάρος της Εβερτον, και την εκδίκηση των “ζαχαρωτών”, αφού για πρώτη φορά μετά από 6 δεκαετίες έχουν συγκεντρώσει ημερολογιακά περισσότερους βαθμούς από τους “κόκκινους”.
Οι “κόκκινοι διάβολοι”, στην πρώτη μετά Κριστιάνο Ρονάλντο εποχή, προσπαθούσαν να ανταπεξέρθουν στις απαιτήσεις και στα χρέη (κατέκτησε το λιγκ καπ), με τον Αλεξ Φέργκιουσον να δημιουργεί εκ νέου μία νέα ομάδα. Οταν οι “μπλε” αντιλήφθηκαν την… ηλικία του κορμού τους και την έλλειψη εναλλακτικών λύσεων από τον πάγκο, μετά και την αποχώρηση των Ρικάρντο Καρβάλιο, Ντέκο και Μίχαελ Μπάλακ, ήρθε η πτώση (μαζί με αρκετούς τραυματισμούς, όπως του Φρανκ Λάμπαρντ, του δεύτερου εν ενεργεία σκόρερ της 10ετίας στην κατηγορία με 111 γκολ, μετά τα 144 του Τιερί Ανρί).
Την ευκαιρία δεν εκμεταλλεύθηκε ούτε η Αρσεναλ που όπως έκλεισε την σεζόν, ως μία ομάδα που δημιουργείται, έτσι άρχισε και την νέα, σαφώς πιο ανταγωνιστική. Ούτε η Μάντσεστερ Σίτι εμφανίστηκε έτοιμη να μπει στο “κόλπο” του πρωταθλητισμού, παρότι ο Κάρλος Τέβες έκλεισε το 2010 με 26 γκολ πρωταθλήματος, ως ημερολογιακά ο πρώτος σκόρερ της Premier League (22 ο Ντιντιέ Ντρογκμπά, 20 ο Ντίμιταρ Μπερμπάτοφ). Η ενίσχυση των Τζέιμς Μίλνερ, Γιάγια Τουρέ, Μάριο Μπαλοτέλι δεν ήταν αρκετή, όσο ο Ρομπέρτο Μαντσίνι στον πάγκο δεν δείχνει ικανός να διαχειριστεί τα εκατομμύρια λιρών που του έγιναν διαθέσιμα.
Η Λίβερπουλ, από την άλλη, έκλεισε τη χρονιά με μία σημαντική αντίθεση: ως αγωνιστικά η πλέον αποτυχημένη ομάδα της Αγγλίας για τα δεδομένα της, αλλά ως η πιο… υγιής ομάδα ταυτόχρονα, αφού οι Τομ Χικς και Τζορτζ Τζιλέτ αποτελούν παρελθόν και ο Τζον Χένρι παρόν.
Τσέλσι 2009-2010
Bundesliga: Ο βασιλιάς πέθανε. Ζήτω ο βασιλιάς
Από την παντοκρατορία της Μπάγερν Μονάχου, το γερμανικό πρωτάθλημα πέρασε σε αυτήν της Μπορούσια Ντόρτμουντ. Το πλέον ανταγωνιστικό πρωτάθλημα των τελευταίων δεκαετιών, αυτό της σεζόν 2009-2010, έδωσε τη θέση του στο πλέον προκαθορισμένο, αυτό του 2010-2011. Ο Ιανουάριος του 2010 βρήκε τους Βαυαρούς σε περίοδο ανασύνταξης, με τον Λουίς φαν Χάαλ να έχει λάβει ψήφο εμπιστοσύνης από την ανάστατη διοίκηση. Τέσσερις μήνες μετά είχε καταφέρει να υποσκελίσει την νεανική, άρα και άμαθη Λεβερκούζεν του Γιουπ Χάινκες (έμεινε αήττητη μέχρι την 25η αγωνιστική) να αντέξει στην πίεση της Σάλκε του Φέλιξ Μάγκατ με το σκορ-“σφραγίδα” 1-0 και να κατακτήσει το νταμπλ. Τίποτα δεν προμήνυε το τι θα ακολουθούσε, τόσο για την ομάδα που έφτασε στην πηγή του Champions League, αλλά δεν ήπιε νερό, όσο και για αυτήν που εξασφάλισε την Ευρώπη μόλις 2 αγωνιστικές πριν το τέλος. Οι μεν κυρίαρχοι Γερμανίας έχασαν τον Ρόμπεν, τον Ριμπερί και έναν σωρό βασικούς παίκτες από τραυματισμό, οι υπόλοιποι ήταν κουρασμένοι από το Μουντιάλ και ο εκνευρισμένος φαν Χάαλ ποτέ δεν ήταν ευχάριστη υπόθεση για έναν σύλλογο.
Ξεχωρίζουν…
Το σίριαλ Εντιν Τζέκο. Δεν τελείωσε το καλοκαίρι, αφού η Βόλφσμπουργκ δεν δέχθηκε την κατάλληλη πρόταση. Εστω κι αν ενισχύθηκε με τον εστεμμένο (στην Τβέντε) Στιβ Μακλάρεν στον πάγκο και με τον Ντιέγο στο κέντρο, οι “λύκοι” παρέμειναν του ύψους και του βάθους κι έτσι ο Βόσνιος δεν πείθεται να παραμείνει. Με 4 μάνατζερ, όμως, δύσκολα κλείνει μία μεταγραφή κι έτσι δύσκολα θα φύγει και τον Ιανουάριο. Το καλοκαίρι υπάρχει πάντα η Μπάγερν για έναν από τους πιο προικισμένους επιθετικούς της Bundesliga.
Οσο εύκολη είναι η πρόβλεψη για τον πρωταθλητή (η μεγαλύτερη διαφορά που έχει καλυφθεί ποτέ σε 2ο γύρο είναι οι 11 βαθμοί πρόπερσι από την Βόλφσμπουργκ, τώρα η διαφορά της Ντόρτμουντ με Μάιντς, Λεβερκούζεν είναι 10 βαθμοί), άλλο τόσο είναι για τον υποβιβασμό. Η ανεκδιήγητη Γκλάντμπαχ προσπαθεί να σωθεί αποκτώντας τον αλλεργικό στο γρασίδι Μίκε Χάνκε και η Κολονία με τον απαράδεκτο σε συλλογικό επίπεδο Λούκας Ποντόλσκι ως μπροστάρη, τον υπηρεσιακό Φρανκ Σέφερ στον πάγκο να γίνεται μόνιμος και τον Μίχαελ Μάιερ που κατέστρεψε προ ετών οικονομικά την Ντόρτμουντ να έχει το γενικό πρόσταγμα.
Ο μονίμως ελλιπής φετινός πάγκος της Μπάγερν, η οποία για περίπου 1,5 μήνα δεν συμπλήρωνε αποστολή λόγω τραυματισμών. Ο φαν Χάαλ αναγκαζόταν να βάλει ακόμα και τον Μάρτιν Ντεμιτσέλις να παίξει, με τον οποίο βρισκόταν στα “μαχαίρια” από το καλοκαίρι. Όταν γύρισαν οι τραυματίες, ο Αργεντινός έφυγε “πακέτο” στη Μάλαγα.
Η επιστροφή της Ζανκτ Πάουλι στην Bundesliga μόνο καλό κάνει στο πρωτάθλημα. Κάθε εντός έδρας παιχνίδι αποτελεί ποδοσφαιρική παράσταση, η οποία περιλαμβάνει από συνθήματα, φωνές, πανηγυρισμούς μέχρι αλκοόλ και στριπτίζ!
Μία από τις σημαντικότερες πόλεις του κόσμου κι όμως δεν διαθέτει κάποια εκπρόσωπο στην πρώτη κατηγορία. Η Χέρτα Βερολίνου φρόντισε να αποκαρδιώσει κάθε φίλαθλό της την περσινή σεζόν, πέφτοντας κατηγορία, εν μέσω ακόμα πιο ντροπιαστικών επεισοδίων. Η κυκλοφορία στην πρωτεύουσα είχε “απαγορευτεί” στους παίκτες όσο ο υποβιβασμός ήταν νωπός και μετά από το απαραίτητο λίφτινγκ, πλέον προπορεύεται στην Zweiteliga.
Στον αντίποδα, η Ντόρτμουντ, με τον αναμορφωτή της Γίργκεν Κλοπ να παρουσιάζει επί χόρτου το έργο του, μεταμορφώθηκε από την ομάδα του Λούκας Μπάριος στην ομάδα συνόλου, η οποία στο πρώτο μισό της σεζόν διεκδικεί με πολλούς πρωταγωνιστές τους τίτλους του καλύτερου τερματοφύλακα, του καλύτερου αμυντικού, του καλύτερου μέσου και του καλύτερου επιθετικού. “Μαέστρος” μιας εκπληκτικής (και εκπληκτικά νεαρής) ομάδας, ο Σίντζι Καγκάβα, ο 21χρονος επιθετικός που έπαιζε στη δεύτερη κατηγορία της Ιαπωνίας και αποκτήθηκε έναντι 350.000 ευρώ.
Οι υπόλοιπες παραδοσιακές ομάδες αντιμετώπιζαν τα δικά τους προβλήματα. Η Λεβερκούζεν είναι ίσως η μοναδική εξαίρεση, αφού συνεχίζει την σταθερά ανοδική άνοδο, αλλά με μικρά βήματα. Από εκεί και πέρα, η Σάλκε από την ομάδα που όλοι περίμεναν να γίνει πιο πιεστική και ίσως να έφτανε μέχρι την πρώτη κατάκτηση πρωταθλήματος μετά από 52 χρόνια, έπεσε θύμα ενός μέλους του εκτελεστικού συμβουλίου, του τεχνικού διευθυντή της και του προπονητή της, που όλοι απαντούν στο ίδιο όνομα. Ο Φέλιξ Μάγκατ ανεξήγητα άφησε να φύγουν οι 3 από τους 4 παίκτες της στιβαρότερης άμυνας της προηγούμενης σεζόν και με πανάκριβες μεταγραφές τύπου Ραούλ και Κλάας Γιαν Χούντελααρ προσπάθησε να αναπληρώσει το κενό. Φευ. Μέχρι να πάρει μπροστά η εξαιρετική επιθετική γραμμή, το τρένο είχε χαθεί. Ακόμα χειρότερη η περίπτωση της Βέρντερ Βρέμης, η οποία μετά από ένα πολύ καλό ντεμαράζ στο δεύτερο μισό της προηγούμενης σεζόν, βρέθηκε να μην μπορεί να διαχειριστεί την απώλεια του Μεσούτ Οζίλ και για πρώτη φορά ακούστηκαν συζητήσει για αποχώρηση του Τόμας Σάαφ. Η Στουτγκάρδη και φέτος έδιωξε τον προπονητή που την “ανέστησε” την προηγούμενη σεζόν, έχοντας βρεθεί στο υπόγειο του βαθμολογικού πίνακα, μόνο που πλέον δεν διαφαίνεται κάποια επιτυχία στον ορίζοντα. Η προσαρμογή του Ρουντ φαν Νίστελροϊ στο Αμβούργο δεν είναι αρκετή και μετά την απώλεια ευρωπαϊκού “εισιτηρίου” το άγχος της αποτυχίας παραμένει πάνω από τον Αρμιν Φε.
Μέσα σε αυτήν την ομαδική αποτυχία των παραδοσιακών δυνάμεων βρήκαν ευκαιρίες κάποιες μικρότερες να πρωταγωνιστήσουν. Η Μάιντς και ο Τόμας Τούχελ συγκλόνισαν την ποδοσφαιρική Γερμανίας στις πρώτες 7 αγωνιστικές με ισάριθμες νίκες και παραμένουν στη 2η θέση. Το Ανόβερο του Ντιντιέ Για Κονάν (ο οποίος, πάντως, θα χάσει το υπόλοιπο της σεζόν λόγω τραυματισμού) από φαβορί για υποβιβασμό φιγουράρει στην 4η θέση, ενώ η Φράιμπουργκ του ασταμάτητου Ντεμπά Παπίς Σισέ βρίσκεται στην 6η. Λίγο πιο πίσω ο Φάνης Γκέκας και η ελληνική παροικία στην Αϊντραχτ Φρανκφούρτης. Ο Ελληνας επιθετικός μπορεί να μην είναι πια διεθνής, αλλά με 14 γκολ ηγείται του πίνακα των σκόρερ. Αξιος συμπαραστάτης ο Γιώργος Τζαβέλλας, την ώρα που ο Γιάννης Αμανατίδης βρίσκεται σε στάδιο επανόδου.
Μπάγερν Μονάχου 2009-2010
Ligue 1: Το πρωτάθλημα των ερωτημάτων
Ιανουάριος του 2010 και η Μπορντό θεωρείται βέβαιη πρωταθλήτρια. Δεκέμβριος του 2010 και από την κορυφή της Ligue 1 έχουν περάσει περίπου 10 ομάδες, αλλά ποτέ ξανά δεν έχει πατήσει η πρωταθλήτρια του 2009. Τι μεσολάβησε; Τα πάντα. Αρχικά, η ανεπανάληπτη κατάρρευση των “γιρονδίνων”, με τον μισοαδιάφορο Λοράν Μπλαν να κοιτάζει τα πλάνα του για την εθνική Γαλλίας και τους μισογυμνασμένους παίκτες του να παραδίδουν ψυχή μετά και τον αποκλεισμό στα προημιτελικά του Champions League από τη Λιόν. Την κατάσταση εκμεταλλεύονται οι πάντες και αρχίζει μία φρενήρης χρονιά για το γαλλικό ποδόσφαιρο, για την οποία ουδείς μπορεί να απαντήσει στο εάν οφείλεται στο υψηλό ή στο χαμηλό επίπεδο.
Ξεχωρίζουν…
Η τράπουλα ανακατεύθηκε και τα αποτελέσματα ανεξήγητα. Ο πλέον φορμαρισμένος επιθετικός της χώρας το 2009-2010, ο Ζινιάκ, έφυγε από την Τουλούζ η οποία στηριζόταν αποκλειστικά σε αυτόν και στην Μασσαλία καταποντίστηκε. Ο άνθρωπος-γκολ της Νις, Λοΐκ Ρεμί, λίγο έλλειψε να πάθει το ίδιο, αλλά τον χειμώνα βελτιώθηκε. Τα ποσοστά του Μουσά Σο στη Ρεν ήταν απαράδεκτα για επιθετικό και στη Λιλ μεταμορφώθηκε σε πρώτο σκόρερ της Ligue 1. Ο Νενέ έφυγε από μία ομάδα που σκόραρε με το σταγονόμετρο και δούλευε μόνο γι’ αυτόν (Μονακό) και πήγε σε μία πιο πλουραλιστική ομάδα και βελτίωσε τα απίστευτα ποσοστά του.
Η αδιαφορία της περσινής σεζόν στα χαμηλά βαθμολογικά στρώματα. Η Γκρενόμπλ είχε υποβιβαστεί από την… κλήρωση του πρωταθλήματος, η Μπουλόν ακολούθησε σύντομα και έκλεισε την τριπλέτα η Λε Μαν κάπου στα μισά, μετατοπίζοντας την προσοχή αποκλειστικά στην κορυφή. Φέτος, η Αρλ του… Αγγελου Χαριστέα και του Αγγελου Μπασινά έχει αποχαιρετήσει και από εκεί και πέρα το χάος.
Η παράνοια της Σεντ Ετιέν. Πέρυσι τερμάτισε στην 17η θέση και φέτος, δίχως ριζικές αλλαγές, κατάφερε να πατήσει κορυφή για πρώτη φορά μετά από 3 δεκαετίες και να διατηρείται στα υψηλά κλιμάκια, διεκδικώντας ακόμα και ευρωπαϊκό “εισιτήριο”.
Οι αμυντικοί του πρωταθλήματος, αφού η Ligue 1 μετατρέπεται σε χωράφι καλλιέργειας παικτών για τα μετόπισθεν. Από τον Απουλά Εντέν και τον Στιβ Ελανά με το απίστευτο απαραβίαστο ρεκόρ της Μπρεστ, μέχρι τον Αντέλ Ραμί, τον Γιαν Εμβιλά, τον Σουλεϊμάν Ντιαβαρά, τον Λοράν Κοσιελνί, τον Εμίρ Σπάχιτς, τον Ματιέ Ντεμπισί και τον Καντέρ Μανγκάν, που μεγαλουργούν στην άμυνα.
Η εξαιρετική Μονπελιέ. Πέρυσι, ως “νεοφώτιστη”, κατάφερε να διεκδικήσει ακόμα και τον τίτλο. Υποχώρησε μόνο 3 θέσεις και τερμάτισε 5η, κερδίζοντας ευρωπαϊκό “εισιτήριο” αντί της πρωταθλήτριας Μπορντό. Φέτος, η ομάδα του Ρενέ Ζιράρ απέδειξε ότι δεν ήταν “φούσκα”, αφού στρογγυλοκάθισε ξανά για κάποιες αγωνιστικές στην κορυφή και διατηρεί επαφή με τις πρώτες θέσεις ακόμα και μετά τον πρώτο γύρο.
Η Μαρσέιγ ήταν η μεγάλη κερδισμένη, αφού με τον Ντιντιέ Ντεσάμπ να παρατάσσει την πιο συμμαζεμένη ομάδα και τους Μαμαντού Νιάνγκ, Λούτσο Γκονσάλες και Ματιέ Βαλμπουενά να φορμαρίζονται την κατάλληλη στιγμή, οι Μασσαλοί επέστρεψαν στην γαλλική κορυφή μετά το 1992. Η κακοδαιμονία είχε φύγει για τα καλά, αφού είχε κατακτηθεί και το λιγκ καπ. Η νέα χρονιά, όμως, ήταν επεισοδιακή. Ο Χατέμ Μπεν Αρφά φρόντισε να αναστατώσει την ομάδα και ορισμένες εσωτερικές έριδες την κράτησαν σε χαμηλές πτήσεις στην αρχή της σεζόν. Ευκαιρίες, όμως, υπήρχαν για όλους και μετά από ένα μπαράζ θετικών αποτελεσμάτων, βρέθηκε κι ξανά στις πρώτες θέσεις, έστω κι αν η μεγάλη μεταγραφή της, ο Πιερ Αντρέ Ζινιάκ, έχει “κολλήσει” στο 1 γκολ. Από πάνω της βρίσκεται η Λιόν, η οποία στο τέλος της περσινής περιόδου εκμεταλλεύθηκε όλες τις γκέλες των αντιπάλων της, “τρύπωσε” σε θέση Champions League και διεκδίκησε και πρωτάθλημα παρά την κακή εκκίνηση και φέτος, ακολουθεί παρόμοια πορεία. Αυτήν τη φορά, όμως, το “κεφάλι” του Κλοντ Πιελ ήταν ακόμα πιο περιζήτητο από τους φιλάθλους. Οσο γι’ αυτό του Γιοάν Γκουρκίφ, ακόμα δεν βρίσκεται στη θέση του, αφού δεν έχει συγκεντρωθεί στη νέα ομάδα και στις νέες απαιτήσεις, παραμένοντας σε φόρμα… Μπορντό.
Η δουλειά του Αντουάν Κομπουαρέ στην Παρί Σεν Ζερμέν αποδίδει καρπούς. Η παλιά φουρνιά μαζί με τους νεαρότερους παίκτες οδηγούν τους πρωτευουσιάνους από το περσινό αδιάφορο πλασάρισμα στη βαθμολογία και το κύπελλο Γαλλίας σε πραγματικό πρωταθλητισμό για πρώτη φορά μετά από μία δεκαετία. Κάτι τέτοιο έκανε πέρυσι η Οσέρ, μέχρι να αποδεχθεί πως δεν μπορεί να ανταπεξέρθει σε τόσο υψηλό επίπεδο. Οταν στέρεψαν τα γκολ του Ντάνιελ Νικουλάε λόγω της αποχώρησής του για τη Μονακό και άνοιξε η “ατσάλινη” άμυνα του Ζαν Φερναντέζ, επήλθε μία πτώση αντίστοιχη της Μπορντό.
Η πορεία της Λιλ, όμως, είναι αντίθετη. Από το 2006 η ομάδα του Ρούντι Γκαρσία τερματίζει ολοένα και πιο ψηλά παίζοντας ποδόσφαιρο τόσο αποτελεσματικό, όσο και θεαματικό. Πέρυσι δεν κατάφερε να πάρει το “εισιτήριο” του Champions League γιατί “αυτοκτόνησε” στην τελευταία αγωνιστική, ωστόσο φέτος δείχνει ακόμα πιο έτοιμη για το μεγάλο βήμα, κατακτώντας τον τίτλο της πρωταθλήτριας χειμώνα με ένα παιχνίδι λιγότερο από τον ανταγωνισμό. Σε αυτόν συγκαταλέγεται και η Ρεν ουχί μυστηριωδώς. Ο Φρεντερίκ Αντονετί πέτυχε να λειτουργήσει το 4-2-3-1 μετά από μία καταστροφική σεζόν το 2009-2010 και με αμυντική επίδοση που θα ζήλευε και ο Ζοζέ Μουρίνιο (12 γκολ παθητικό) έπεται μόλις ένα βαθμό από την κορυφή.
Μαρσέιγ 2009-2010
