Ευτυχώς έλειπε ο Διαμαντίδης
Οφείλεις, ιδιαίτερα στην εποχή μας, να βλέπεις το ποτήρι μισογεμάτο. Δεν υπάρχει Παναθηναϊκός χωρίς τον Δημήτρη Διαμαντίδη, αλλά για ένα παιχνίδι, η απουσία του αρχηγού του υπήρξε ευλογία. Αρκεί βεβαίως αυτή η ευλογία να γίνει αποδεκτή... Εφές - Παναθηναϊκός 78-64.
Δεν μπορούμε να υποθέσουμε τι θα συνέβαινε σε περίπτωση παρουσίας του στην Πόλη, είναι όμως σαφές πως όπως στο ξεκίνημα της χρονιάς, έτσι και τώρα, πως η βασική επιλογή του Αργύρη Πεδουλάκη, το αδιάκοπο ποστάρισμα, κοντών και ψηλών, δεν φέρνει άμεσα αποτελέσματα.
Παρών ήταν ο Διαμαντίδης στο πρώτο τζάμπολ, παρών και στο διάστημα που άλλαξε ο Παναθηναϊκός με την προσθήκη του Μπανκς. Η σεζόν εξελίχθηκε πολύ διαφορετικά μόλις ο προπονητής έδωσε μια δεύτερη επιλογή στο παιχνίδι του. Έναν Παναθηναϊκό συνεπέστατο στην άμυνα, αλλά πολύ πιο γρήγορο στην επίθεση. Πολύ πιο απρόβλεπτο χάρη στον Αμερικανό γκαρντ.
Το μπάσκετ γίνεται πιο γρήγορο…
Από το δεύτερο ημίχρονο του αγώνα με τη Ζαλγκίρις και στα 30 λεπτά απέναντι στην Εφές, οι “πράσινοι” σημείωσαν 65 πόντους. Αυτό είναι το άθροισμα σε 50 λεπτά μπάσκετ. Δεν σπεύδουμε να συγκρίνουμε ανόμοια πράγματα όπως δύο ημίχρονα διαφορετικών αγώνων, αλλά μία κοινή φιλοσοφία: από το δεύτερο ημίχρονο με την Ζαλγκίρις και στα τρία πρώτα δεκάλεπτα της Πέμπτης, η επιλογή είναι ο Ούκιτς να έχει την μπάλα στα χέρια του, να πηγαίνει αργά ξεκινώντας την επίθεση από ένα ποστάρισμα. Παρόντος του Σχορτσανίτη και του Γκιστ, έγινε πολύ πιο σαφής η πρόθεση στην Κωσταντινούπολη και πολύ πιο ηχηρή η αποτυχία της.
Αν κάτι δίδαξε στον Παναθηναϊκό ο δεύτερος γύρος της πρώτης φάσης αλλά και η περυσινή του αποτυχία, είναι ότι το μπάσκετ στην Ευρώπη γίνεται πιο γρήγορο. Στατικές επιθέσεις, παίκτες που παίζουν με το χρονόμετρο, εξολοθρεύονται πολύ εύκολα.
Δεν πρόκειται να αλλάξει το DNA των παικτών…
Εννοείται ότι δεν γίνεται δημοσιογράφοι να υποδεικνύουν το μπάσκετ που θα παίζει ένας επαγγελματίας και πολύ ικανός προπονητής, ο οποίος οικοδομεί με τα χρόνια και την καθημερινή δουλειά την φιλοσοφία. Αυτό, όμως, που οφείλουμε να διαπιστώσουμε είναι ότι δεν πρόκειται να αλλάξει το DNA παικτών όπως ο Μπανκς ή ο Καπόνο. Εξαιρετικοί επαγγελματίες, προσπαθούν να μετουσιώσουν στο παρκέ ότι τους ζητείται (ο ένας να πηγαίνει αργά και ο άλλος να δίνει την μπάλα αμέσως στην ρακέτα), αλλά δεν θα τα καταφέρουν. Νομοτελειακά. Έκτισαν την καριέρα τους πάνω σε διαφορετικές βάσεις.
Ένα από τα ισχυρά στοιχεία του Αργύρη Πεδουλάκη είναι αυτό της προσαρμογής. Αγαπάει και στηρίζει μία συγκεκριμένη μορφή μπάσκετ, στα δύσκολα όμως αλλάζει, εξετάζει διαφορετικές προσεγγίσεις για να φτάσει στην νίκη.
Να απελευθερώσει το παιχνίδι του…
Απόντος του Διαμαντίδη, έγινε σαφές ότι υπάρχει πια ένα γεμάτο ρόστερ μεν, θέλει πάλι χρόνο για να γίνει ομάδα. Τα χαρακτηριστικά των παικτών δεν επιτρέπουν για 40 λεπτά το “σκεπτόμενο και στοχευμένο μπάσκετ” που τόνιζε από την πρώτη ημέρα ο Έλληνας τεχνικός. Ο Παναθηναϊκός θα πρέπει να απελευθερώσει το παιχνίδι του, να προσαρμοστεί περισσότερο στην ταχύτητα του Μπανκς, του Καπόνο, του Λάσμε, του Μπράμου, του Γκιστ. Ο δε Ούκιτς δεν μπορεί να οργανώσει την ομάδα σε πιο αργούς ρυθμούς με την ποιότητα του Διαμαντίδη, πολύ απλά διότι δεν διαθέτει το καθαρό μυαλό με αποτέλεσμα να συμπαρασύρει τους πάντες σε ένα προβλέψιμο, διστακτικό μπάσκετ.
Ο χρόνος, οι υπόλοιποι 12 αγώνες για το Top16, επιτρέπουν κάποιους πειραματισμούς. Θα ήταν παράλογο να ζητηθεί από τον Πεδουλάκη να έχει ξανά έτοιμη μία ομάδα η οποία πριν από μια εβδομάδα πρόσθεσε δύο ακόμα παίκτες. Όταν πάντως επιστρέψει ο αρχηγός, είτε άμεσα είτε λίγο αργότερα, το πλάνο δεν μπορεί παρά να είναι συγκεκριμένο σε όποια ταχύτητα επιλέξει ο προπονητή του.
Διαβάστε ακόμη:
Σχορτσανίτης: “Δεν θα είναι συνέχεια ο Διαμαντίδης στο παρκέ”
