Ευρωπαϊκή Superleague: Η επίπλαστη λύση των “ισχυρών” που οδηγεί σε φιάσκο
Από τις αρχές του ’90, όταν το ποδόσφαιρο άρχισε να παίρνει το υπέρμετρα επαγγελματικό προσωπείο που διατηρεί μέχρι σήμερα, η ΟΥΕΦΑ έχει μεταβάλλει ουκ ολίγες φορές τις τύχες του αθλήματος. Αλλοτε κατόπιν σχεδίου (αναμόρφωση Κυπέλλου Πρωταθλητριών σε Τσάμπιονς Λιγκ), άλλοτε λόγω εξωγενών παραγόντων (υπόθεση Μποσμάν).
Ο
Λέναρτ Γιόχανσον διαμόρφωσε τον εισπρακτικό χαρακτήρα της ευρωπαϊκής ποδοσφαιρικής συνομοσπονδίας και δημιούργησε ένα αψεγάδιαστο καικερδοφόρο σύστημα, που προσέφερε χρήματα τόσο στην ΟΥΕΦΑ, όσο και στους συλλόγους. Μέσω ενός προϊόντος που άμεσα κατέλαβε κορυφαία θέση στη λίστα των μεγάλων αθλητικών γεγονότων, το
Τσάμπιονς Λιγκ, περιέθαλψε ένα άθλημα που οι πληγές τραγωδιών όπως του Χέιζελ, τα συνεχή φαινόμενα βίας και οι “αυτοκρατορίες” που ανά καιρούς δημιουργούνταν, το είχαν “τελματώσει” σε διεθνές, διασυλλογικό επίπεδο.
Το Τσάμπιονς Λιγκ, όμως, δεν ήταν η μοναδική πρόταση αναμόρφωσης της ελίτ του ποδοσφαίρου. Κατά καιρούς, υπήρξαν προτάσεις και ιδέες οι οποίες είχαν τον ίδιο στόχο. Η πιο ρηξικέλευθη όλων περιλάμβανε ένα πρωτάθλημα των κορυφαίων συλλόγων της Ευρώπης. Ενα πρωτάθλημα στο οποίο θα συμμετέχουν Ρεάλ Μαδρίτης, Μπαρτσελόνα, Γιουβέντους, Μίλαν, Ιντερ, Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, Λίβερπουλ, Μπάγερν Μονάχου, Λιόν κλπ.
Αυτή η ιδέα προτάχθηκε σε ορατό βαθμό μία φορά στις αρχές του ’90 και μία φορά στις αρχές της επόμενης δεκαετίας, ως “μοχλό” πίεσης της περίφημης G14. Ο συνασπισμός των “ισχυρών” συλλόγων του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, στο “ανοιχτό μέτωπο” που είχε με την ΟΥΕΦΑ, χρησιμοποιούσε τη συγκεκριμένη πρόταση ως “προπύργιο” ώστε να άρει τις αντιρρήσεις της ευρωπαϊκής συνομοσπονδίας, όσον αφορά στα αιτήματά του. Η ισχύς (και κυρίως οι απειλές) της ΟΥΕΦΑ, όμως, ποτέ δεν επέτρεψε στα σχέδια της G14 να λάβουν “σάρκα και οστά” και σύντομα εγκαταλείφθηκε, όπως εγκαταλείφθηκε και η ίδια η G14.
Η “αναβίωση” των πλάνων
Η διάδοχη κατάστασή της, η ECA, περιλαμβάνει 137 συλλόγους από όλη την ευρωπαϊκή επικράτεια και συνδέεται στενά με την ΟΥΕΦΑ. Τα δύο “στρατόπεδα” συνεργάζονται σε όλους τους τομείς και σε αυτήν τη σχέση βασίζονται τα δύο νέα δημοσιεύματα της Τετάρτης, δύο έγκριτων μέσων της Γαλλίας και της Ιταλίας. Το γαλλικό περιοδικό “France Football” αποκάλυψε ότι στη διάσκεψη της ΟΥΕΦΑ στη Νιόν την περασμένη εβδομάδα συζητήθηκε το θέμα της Superleague και η ιταλική εφημερίδα “Gazzetta dello Sport” αποκάλυψε ορισμένες λεπτομέρειες περαιτέρω για το τι περιλαμβάνει η σύγχρονη πρόταση του πρωταθλήματος των “ισχυρών”.
2012 και δεν είναι δυνατόν μέχρι τότε να καταργηθούν οι δύο τρέχουσες διασυλλογικές διοργανώσεις.
Το νέο σχέδιο περιλαμβάνει τρεις κατηγορίες, σε κάθε μία από τις οποίες θα συμμετέχουν 20 με 22 ομάδες. Στο πρόγραμμα θα υπάρχει υποβιβασμός και προβιβασμός και στην πρώτη κατηγορία αναμένεται να τοποθετηθούν οι ομάδες με το καλύτερο ρεκόρ στα τελευταία Τσάμπιονς Λιγκ, στη δεύτερη αυτές με χαμηλότερο συντελεστή και στην τρίτη η “αφρόκρεμα” του κυπέλλου ΟΥΕΦΑ (το οποίο από του χρόνου θα μετατρέπεται σε Europa League με κάποιες αλλαγές σε σχέση με την νυν μορφή του). Εν συνεχεία, θα υπάρχουν και ορισμένες συμμετοχές εφ όρου ζωής για ορισμένους συλλόγους. Σκέψεις υπάρχουν να προσκληθούν και παλαιοί κάτοχοι του Κυπέλλου Πρωταθλητριών, ώστε να μην εξελιχθεί η πρώτη κατηγορία σε μία κάστα συλλόγων με ελάχιστες διαφοροποιήσεις.
Η θέση του Πλατινί
Η ΟΥΕΦΑ, δια μέσω του προέδρου της Μισέλ Πλατινί, δείχνει πιο διαλλακτική από ποτέ σε μία τέτοια εξέλιξη. “Αντιλαμβάνομαι τους φόβους των συλλόγων”, δήλωσε στο “France Football” ο Γάλλος επικεφαλής, ο οποίος κατά καιρούς έχει συγκεντρώσει αρνητικά σχόλια για τις (ανεφάρμοστες) ιδέες του. “Ολοι γνωρίζουν τη φιλοσοφία μου για τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, αλλά σε έναν κόσμο που αλλάζει πρέπει να είμαστε προσεκτικοί. Εάν ήταν στο χέρι μου, θα επέστρεφα στην πρότερη μορφή, μόνο με νοκ άουτ φάσεις. Πρέπει να ακούμε με προσοχή κάθε πρόταση και να αναλύσουμε τι θα μας προτείνουν. Εάν οι σύλλογοι έρθουν και μας μιλήσουν, θα τους ακούσουμε και μετά θα αποφασίσουμε”.
Σύμφωνα με την “Gazzetta dello Sport”, για την πρόταση της Superleague υπάρχουν υποστηρικτές ακόμα κι εντός της ΟΥΕΦΑ, ενώ το διμηνιαίο “France Football” ισχυρίζεται πως έχουν ήδη εισχωρήσει στο σχέδιο Ρεάλ Μαδρίτης, Μπαρτσελόνα, Μίλαν, Ιντερ, Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, Λίβερπουλ, Λιόν και Πόρτο. Στην περίπτωση των “μπλαουγκράνα”, μάλιστα, ήταν ο πρώτος σύλλογος που προσεγγίστηκε, αφού ο πρόεδρός τους, Τζουάν Λαπόρτα, είναι σύμμαχος του Πλατινί και θεωρείται πολύτιμος “συνδετικός κρίκος” με την ΟΥΕΦΑ.
Τα οφέλη των συλλόγων
Το σχέδιο που απορρίφθηκε δις στο παρελθόν επανήλθε στο προσκήνιο για έναν απλούστατο λόγο: το οικονομικό. Η κρίση που καταδυναστεύει τον πλανήτη και που κατά τον πρόεδρο της ΦΙΦΑ, Σεπ Μπλάτερ, θα “χτυπήσει σαν τσουνάμι το ποδόσφαιρο” απαιτεί μέτρα και από τη στιγμή που οι πρώτοι υπολογισμοί κάνουν λόγο για δέκα φορές περισσότερα έσοδα από αυτά που προσφέρει η υπάρχουσα μορφή του Τσάμπιονς Λιγκ, τότε το νέο επικερδέστερο σύστημα κερδίζει ασυζητητί έδαφος. Ή μήπως δεν είναι ακριβώς έτσι;
Ντόμινο επιπτώσεων
Υπάρχει φίλαθλος που να αντέχει να βλέπει την ομάδα του στην 15η θέση ενός βαθμολογικού πίνακα τη στιγμή που στη χώρα του έχει συνηθίσει να πανηγυρίζει πρωταθλήματα ή να τερματίζει έστω δεύτερη και τρίτη; Μία τέτοια κατάσταση είναι αναπόφευκτη, αφού ο πρωταθλητής θα είναι ένας και οι υπόλοιποι σύλλογοι θα βρίσκονται σε δυσμενή θέση και συνεχώς υπόλογοι στον κόσμο τους. Πώς να δικαιολογηθεί η κατάληψη πχ. της όγδοης θέσης που μαθηματικά θα καταλάβει μία εκ των ομάδων που προαναφέρθηκαν;
Εξ ου και οι αντιρρήσεις του προέδρου της Μπάγερν Μονάχου, Καρλ Χάιντς Ρουμενίνγκε, ο οποίος είναι αρνητικός σε ένα τέτοιο πρωτάθλημα, γνωρίζοντας ότι δεν μπορεί να ανταγωνιστεί τα οικονομικά μεγέθη των αγγλικών, των ισπανικών και των ιταλικών συλλόγων, με συνέπεια να συμβιβάζεται στις χαμηλές θέσεις ενός τέτοιου πρωταθλήματος, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την ιστορία της και την αίγλη της.
Αρίγκο Σάκι, κατέθεσε την δική του άποψη στον ιταλικό ραδιοφωνικό σταθμό “Radio Kiss Kiss”, εξηγώντας ότι μία τέτοια κίνηση θα βοηθήσει τους ιταλικούς συλλόγου, οι οποίοι αποκλείστηκαν από τη φάση των 16 στο Τσάμπιονς Λιγκ.
“Είμαι υπέρ, επειδή είδαμε πως τα πήγαν οι ιταλικές ομάδες αποκλείστηκαν από το Τσάμπιονς Λιγκ. Ενα παραπλήσιο πλάνο είχε προταθεί πριν είκοσι χρόνια από τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι και επανήλθε στο προσκήνιο λόγω των οικονομικών αναγκών της εποχής που διανύουμε. Το συμπέρασμα είναι πως οι οικονομικοί παράγοντες θα κρίνουν το ένα ή το άλλο”.
Η οικονομικές ανομοιότητες είναι πιθανό να παρουσιάσουν περαιτέρω συνέπειες. Ετσι, οι Βαυαροί για παράδειγμα να υποσκελιστούν για αγωνιστικούς λόγους από τους ισπανικούς συλλόγους, αλλά λόγω των μεγαλύτερων εσόδων ομάδων όπως η Μάντσεστερ Σίτι και η Τότεναμ, εν καιρώ να μην είναι σε θέση να ανταγωνιστεί ούτε αυτούς του υποδεέστερους με τα σημερινά δεδομένα συλλόγους.
Φυσικά η συνεχή ενασχόληση με μία τέτοια απαιτητική διοργάνωση, που θα περιλαμβάνει τουλάχιστον 38 αγωνιστικές, σημαίνει και τη μείωση των υποχρεώσεων των συλλόγων στους εγχώριους θεσμούς. Αυτό προϋποθέτει το σχέδιο, όπερ σημαίνει ότι οι σύλλογοι θα απαξιώσουν αναγκαστικά τα τοπικά πρωταθλήματα και το εγχώριο προϊόν θα υποστεί ανεπανόρθωτη ζημία. Συν τοις άλλοις, τα κύπελλα που ήδη έχουν περάσει σε δεύτερη μοίρα (με τις ομάδες να χρησιμοποιούν κατά κόρον τις ρεζέρβες και τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ να έχει ήδη αποσύρει τη συμμετοχή της παλαιότερα μία σεζόν για να αγωνιστεί στο Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων) θα περιθωριοποιηθούν. Εύκολα γίνεται κατανοητό ότι το ποδόσφαιρο θα μετατραπεί σε ολιγαρχική υπόθεση και το ήδη υπάρχον χάσμα θα παραμείνει “αγεφύρωτο”.
Οι άνωθεν λόγοι ήταν αυτοί που (εκτός των πρόδηλων ιδιοτελών που επίσης υπάρχουν) τόσα χρόνια απέτρεπαν τη δημιουργία ενός τέτοιου πρωταθλήματος. Εάν η αντίσταση της ΟΥΕΦΑ καμφθεί και εάν αυτό συμβεί βάσει σχεδίου, θα γίνει γνωστό σε πολύ λίγα χρόνια….
