ΑΕΚ: Το “άδειο” 2010
Το 2010 είναι άλλη μια χρονιά που φεύγει και δεν αφήνει τίποτα στην ΑΕΚ. O Γιάννης Ξενάκης κάνει απολογισμό της χρονιάς των ψευδαισθήσεων.
Στο σύνολο η χρονιά για την ΑΕΚ κύλησε μέσα σε κλίμα ψευδαισθήσεων ότι κάτι μπορεί να αλλάξει, μετά την ψήφο εμπιστοσύνης που έλαβε τον Μάιο ο Μπάγεβιτς. Στη συνέχεια ήρθε η λύτρωση για τον ίδιο και την ΑΕΚ και η χρονιά κλείνει μέσα σε κλίμα αβεβαιότητας. Με σταρ της ομάδας τον προπονητή, χωρίς να υπάρχει ομάδα. Υποτίθεται πως θα τη χτίσει ο Ισπανός και το “κλίμα αβεβαιότητας” έχει να κάνει με τα υλικά που θα παραλάβει.
Έχω την εντύπωση ότι το 2010, πρέπει να ήταν μια από τις σπάνιες φορές που δεν βγήκε στον αφρό το διοικητικό-ιδιοκτησιακό της ΑΕΚ. Από τις αρχές της χρονιάς και μόλις διαδέχτηκε τον Νίκο Θανόπουλο ο Σταύρος Αδαμίδης, σταμάτησαν κουβέντες, συζητήσεις και ρεπορτάζ που να παραπέμπουν σε διοικητικά-ιδιοκτησιακά. Και αυτό ήταν κατάκτηση του δικηγόρου που παράτησε πετυχημένη καριέρα στο Λονδίνο, μετακόμισε στην Αθήνα και για ένα χιλιάρικο τον μήνα, ασχολείται μέρα-νύχτα με την ΑΕΚ και την προάσπιση των συμφερόντων της, αλλά και των συμφερόντων του Πέτρου Παππά.
Είναι από τις λίγες χρονιές το 2010 που δεν εμφανίστηκαν “Κροίσοι” ή ξάδερφοι και κουμπάροι “Κροίσων”. Η “Κοζωνιάδα” ήταν πολύ καλή για να είναι αληθινή και ξεφούσκωσε λίγο πριν φύγει το 2009. Ο Μελισσανίδης δεν ακούστηκε καθόλου μέσα στο 2010. Ενώ το 2005 κατέβηκε φουριόζος να πάρει την ερασιτεχνική και να χτίσει την “Αγιά Σοφιά” αλλά τον “πούλησε” στη στροφή ο νυν πρόεδρος της ερασιτεχνικής, ενώ το 2008 χτύπησε με συγκεκριμένη πρόταση (τηλεφωνικά) την πόρτα του Νικολαίδη αλλά δεν βρήκε ανταπόκριση, ενώ το 2009 άφηνε μια χαραμάδα ελπίδας με τις συναντήσεις του με (Νάσο) Θανόπουλο και Νοτιά, το 2010 η μοναδική του επαφή με την ΑΕΚ ήταν η επίσκεψη στο ΟΑΚΑ σε 5-10 ματς. Άντε και το Πάσχα που έκανε μαζί με τον Μπάγεβιτς. Πέραν τούτου ουδέν. Και ούτε σε κείμενο Καζαμία για το 2011 θα είχε θέση, διότι πολύ απλά δεν θέλει να επαναδραστηριοποιηθεί στην ΑΕΚ.
Το ότι δεν εμφανίστηκε επίδοξος σωτήρας ή μεσσίας, το ότι η ΑΕΚ δεν μπορεί να βρει τον “δικό της Μαρινάκη”, ασφαλώς και δεν είναι θετική εξέλιξη για την ομάδα. Οι μέτοχοι που στήριξαν το εγχείρημα Νικολαΐδη και διέθεσαν τα ωραία τους λεφτά για να κάνει 78 μετεγγραφές ο Ντέμης και να δίνει τον ουρανό με τα άστρα στον Φερέρ, ένας – ένας λάκισαν. Τελευταίοι και σαν κύριοι την έκαναν ο Χατζηιωάννου και ο Γκούμας. Έφυγαν …πληρώνοντας τον Φεβρουάριο.
Και τι έμεινε; Ένας Παππάς να προσπαθεί ολομόναχος να συντηρήσει την ΑΕΚ. Προσέξτε, όχι να επενδύσει, δεν υπάρχει αυτό ξεχάστε το. Να βάζει ίσα ίσα αυτά που χρειάζονται, για να πληρώνονται με πεντάμηνη καθυστέρηση οι ποδοσφαιριστές, για να συνεχίσει να λειτουργεί και να υφίσταται ΠΑΕ ΑΕΚ, για να μην έρθουν τίποτα χειρότερα με λύσεις από το Πρωτοδικείο. Ο Παππάς δεν βρίσκεται στην ΑΕΚ για να κάνει τον Μαρινάκη ή τον Πατέρα, γιατί απλούστατα δεν τον ενδιαφέρει να προβληθεί μέσα από παραγοντίστικη καριέρα στην ΑΕΚ. Δεν “το έχει”. Και αν δεν είσαι τρελαμένος και “άρρωστος” μ’ αυτό που κάνεις, σιγά σιγά το παρατάς. Ψάχνεις την πόρτα της εξόδου. Και αργά ή γρήγορα προς τα εκεί θα οδηγηθούν τα πράγματα.
Υπάρχει κι ένας Νοτιάς, που διέθεσε μυθικά ποσά (επί Ντέμη) στην ΑΕΚ και έχει πάψει προ πολλού να πληρώνει, διότι (εκτός των άλλων) υπάρχει και η οικογένεια Νοτιά στη Ν.Υόρκη που έχει πατήσει πόδι και σταμάτησε την χρηματοδότηση προς την ΑΕΚ. Έχουν να το λένε κάποιοι που γνώρισαν από κοντά τον Νοτιά, εκείνο το δίμηνο των διαπραγματεύσεων με τον Κοζώνη, ότι μεγάλο βάρος των αποφάσεων σηκώνει η μητέρα του μεγαλομετόχου της ΑΕΚ. Η κυρία Φίλις Τραβάλου.
Προς το παρόν εκείνο που δείχνει να ενδιαφέρει τον Νοτιά είναι το προπονητικό. Αφού κατάφερε (μετά την αποχώρηση Κιντή και την αλλαγή στάσης από Χατζηχρήστο) να περάσει (κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του) τη σύμβαση, για τα προσεχή 12 χρόνια θα υπάρχει σίγουρα κάτι το οποίο θα τον συνδέει με την ΑΕΚ. Και όταν πλησιάζει προς το τέλος η σύμβαση, θα έχει εισπράξει το τίμημα 12 ετών και θα διαπραγματευθεί με την ΠΑΕ το ποσό για να μεταβιβάσει στην ΑΕΚ το προπονητικό. Πιθανώς ως τότε να το έχει χρυσοπληρώσει η ΑΕΚ, αλλά τέτοια ώρα, τέτοια λόγια! Μετράει ότι η ομάδα δουλεύει πλέον σε σύγχρονο προπονητικό και αν δίνει και μερικά χιλιάρικα παραπάνω…
Αγωνιστικά δεν έχουμε πολλά να θυμηθούμε. Νίκες ρουτίνας στα πιο πολλά ματς στο ΟΑΚΑ. Η χειρότερη χρονιά όλων των εποχών στην ιστορία της ΑΕΚ σε αγώνες μακριά από την έδρα της. Προσέξτε, απολογισμό: 9 ήττες, 5 ισοπαλίες και 4 όλες κι όλες νίκες, σε αγώνες πρωταθλήματος! Και μερικές νίκες …φωτοβολίδες σε μεγάλα ματς. Ξεχωρίζω μακράν το 2-1 στο Καραϊσκάκη ανήμερα των Φώτων με τις δυο γκολάρες του Σκόκο. Ο τρόπος με τον οποίο έπαιξε και κέρδισε η ΑΕΚ στην Τούμπα τον Μάρτιο με το γκολ του Μπλάνκο. Το τελευταίο τέταρτο στα πλέι οφ με τον Άρη, όταν με 9 παίκτες γύρισε το 1-2 σε 4-2. Το 4-0 στον Άρη, γιατί ήταν η πιο εμφατική πρεμιέρα προπονητή στην ΑΕΚ. Και από τα ευρωπαϊκά την εξαιρετική εμφάνιση και νίκη στο Σπλιτ.
Κρίνοντας εκ των υστέρων, διότι πιλότος είναι πάντα τα αποτελέσματα, θεωρώ πως ήταν λάθος η παραμονή του Μπάγεβιτς μετά τη λήξη των πλέι οφ. Λάθος του Παππά που ανανέωσε την εμπιστοσύνη του και λάθος του Ντούσκο, που δεν διέγνωσε έγκαιρα ότι δεν μπορούσε πλέον να λειτουργήσει και να προσφέρει σε μια ομάδα χωρίς την καθολική στήριξη από κόσμο, ιδιοκτησία και παίκτες. Όταν βγαίνει μετά το τελευταίο ματς των πλέι οφ (με Ολυμπιακό) ο Σκόκο και τα “χώνει” στον Μπάγεβιτς, τότε πολύ απλά δεν υπάρχουν προϋποθέσεις περαιτέρω συνεργασίας. Αν σε μια ομάδα που στην πλειονότητα της αποτελείται από μετριότητες, ο καλύτερος και με διαφορά πιο ποιοτικός παίκτης καταφέρεται τόσο επιθετικά εναντίον του προπονητή, τότε ο Μπάγεβιτς όφειλε να γνωρίζει πως δεν έχει καμιά τύχη και αργά ή γρήγορα θα έμπαινε η υπογραφή στον επίλογο αυτής πολυτάραχης σχέσης.
Επιπλέον γνώριζε πολύ καλά ότι δεν θα του έκαναν μετεγγραφές, ότι θα πάλευε με σφεντόνες και κάπου εκεί υπεισέρχεται η δική του σοβαρή ευθύνη. Υπερεκτίμησε τις δυνατότητες του και κινούμενος περισσότερο από εγωιστική διάθεση για να πάρει τη “μεγάλη ρεβάνς” απέτυχε παταγωδώς. Και άνοιξε την πόρτα της εξόδου με καθυστέρηση 4 μηνών.
Το 2010 έφερε στην ΑΕΚ κι έναν προπονητή επιπέδου πριμέρα ντιβιζιόν. Ο διάδοχος του Μπάγεβιτς δείχνει να είναι παθιασμένος μ’ αυτό που κάνει και αυτό που θέλει να πετύχει. Δουλευταράς. Ακριβοδίκαιος μέχρι τώρα στις επιλογές του. Δεν θεωρώ ότι είναι η μοναδική ελπίδα της ΑΕΚ για την αναγέννηση της, γιατί πολύ απλά από μόνος του ο Μανόλο Χιμένεθ δεν αρκεί για να ξαναπατήσει κορυφή η ΑΕΚ.
Το πρόβλημα της ΑΕΚ δεν ήταν ποτέ ο προπονητής, στο καθαρώς αγωνιστικό. Το πρόβλημα της ΑΕΚ είναι η κεφαλή της. Ότι δεν έχει έναν ισχυρό οικονομικό παράγοντα του τόπου να την οδηγήσει και να την κάνει πανίσχυρη. Όχι έναν οποιονδήποτε επιχειρηματία, αλλά το επαναλαμβάνω. Έναν ισχυρό οικονομικό παράγοντα του τόπου. Με όλα τα καλούδια. Όταν και εάν τον βρει ποτέ, τότε θα αλλάξει πραγματικά ο ρους της ιστορίας της ομάδας…
Από καρδιάς καλή χρονιά στους αναγνώστες του Contra.gr
