Το σοκ του “Karagounis out”
Δηλώνω σοκαρισμένος. Δεν έχω δει κάτι πιο σοκαριστικό από την κάρτα στην έναρξη του ημιχρόνου. “Karagounis out”. Δεν έχει καμία απολύτως σημασία ποιος ήταν στο “in’. “Karagounis out”. Από τα άγραφα, από τα ανήκουστα. Προφανώς σκέφτεστε “ένα ακόμα από τον Γερμανό”. Εκεί είναι η ευτυχία σας, εκεί κι η δυστυχία μου.
Θα ήθελα να ήμουν στη θέση σας, αλλά δεν είμαι. Υποθέτω πως εκεί, στο “ένα ακόμα από τον Ρεχάγκελ”, είναι πολύ καλύτερα από εδώ, από τις δικές μου σκέψεις. Βλέπετε, τόσα χρόνια δεν τον βλέπω όπως τον βλέπουν πολλοί από εσάς. Δεν έχω δει 1.000 λάθη, έχω δει 10. Δεν έχω δει ανεξήγητες εμμονές, έχω δει πίστη, φιλοσοφία, εμπιστοσύνη. Συν τοις άλλοις, τον αγαπώ, προφανώς κι υπήρχαν φορές που δεν τον έκρινα αντικειμενικά. Για όλους αυτούς τους λόγους, καλώς ή κακώς, δεν έχω μπει ούτε δευτερόλεπτο στο γκρουπ “πάλι τα δικά του κάνει ο γερμανός, ο μιζαδόρος, ο ξεκούτης, ο άμπαλος, ο κωλόφαρδος, ο κολλημένος, κτλ”.
Γι’ αυτό και σας ζηλεύω, θα ρίξετε ένα ακόμα ανάθεμα στον Ρεχάγκελ, θα παραγγείλετε, γιατί πήγε και μεσημέρι και θα δείτε την Αργεντινή κι αργότερα την Αγγλία. Εγώ, όπως είπα στην αρχή, δηλώνω σοκαρισμένος. Και για να είμαι ακριβής, προδομένος. Οκτώ χρόνια διαλύθηκαν μέσα σ’ ένα δευτερόλεπτο. “Karagounis out”. Δεν μπορώ καν να σκεφτώ τι θα έγραφα αν αυτήν την αλλαγή την είχε κάνει ο οποιοσδήποτε. Ο πατέρας μου να το είχε κάνει, δεν θα μ’ ένοιαζε, θα ζήταγα να απολυθεί πάραυτα.
Όλες οι συζητήσεις για “όσα κάνει ο γερμανός” πήγαν στα σκουπίδια. Τα άρθρα, οι εκπομπές στο ραδιόφωνο, όλα. Φυσικά κι εξακολουθώ να πιστεύω πως είχα 100% δίκιο για όσα έλεγα και πίστευα γι’ αυτόν, δεν τα αλλάζω. Αλλά το σήμερα μετράει, για το σήμερα μιλάμε. Και σήμερα αυτό που έκανε ο γερμανός είναι τόσο ανήκουστο, τόσο σοκαριστικό, που ακυρώνει οποιοδήποτε επιχείρημα με βάση το παρελθόν.
Επίσης, ακυρώνει κάθε άλλη κουβέντα για το ματς με την Κορέα. Δεν έχει νόημα να μιλήσουμε για τρεξίματα, για λύσεις, τι άλλο πήγε στραβά, τι άλλο θα μπορούσε να γίνει, είτε από την αρχή, είτε κατά τη διάρκεια. Όταν έρθει η ώρα της Νιγηρίας, μπορούμε τότε να τα συζητήσουμε, τώρα δεν έχει νόημα. Όπως δεν έχει νόημα να μιλήσουμε για τους παίκτες ατομικά. Οι περισσότεροι έκαναν “κανονικό” ματς. Έβγαλαν τις όποιες αρετές, έβγαλαν κι όλα τα ελαττώματα.
Δεν βρήκαν τακτική κι αποφάσεις που θα τους βοηθούσαν να φανούν έστω λίγο καλύτεροι από ό,τι είναι. Αντίθετα, ο προπονητής τους του εξέθεσε, δεν άφησε καμία αδυναμία τους που να μην φανερωθεί, να μην μας στοιχίσει, με τον οποιονδήποτε τρόπο. Κάποτε μας έκανε να παίζουμε καλύτερα από όσο μπορούμε, κάποτε μας έκανε να παίζουμε ακριβώς όσο μπορούμε. Σήμερα ο Οτο Ρεχάγκελ μας έκανε από μόνος του χειρότερους, μας στέρησε το να χάσουμε, αλλά τουλάχιστον να παίξουμε στο ταβάνι μας.
