Ο δικηγόρος του διαβόλου

Αν μια εταιρία δημοσκοπήσεων διενεργούσε ένα γκάλοπ, πριν την έναρξη του μουντιάλ, με ερώτημα προς τους Έλληνες φιλάθλους αν θα τους ικανοποιούσε η πρόκριση στους “16” της διοργάνωσης και ο αποκλεισμός στο πρώτο νοκ άουτ ματς στα πέναλτι, η συντριπτική πλειοψηφία των συμμετεχόντων θα απαντούσε “Ναι”.

Τώρα, που είναι δεδομένη η πορεία της Εθνικής και όλοι έχουμε παρακολουθήσει την προσπάθεια των ποδοσφαιριστών μας η εξέλιξη των πραγμάτων μας αφήνει ανικανοποίητους! Το πιθανότερο είναι ότι ακόμα κι αν προκρινόταν η ομάδα μας στους “8” και γνώριζε τον αποκλεισμό από την Ολλανδία, και πάλι κάποιοι θα είχαν να προσάψουν κατηγορίες στον προπονητή και τους ποδοσφαιριστές. Εχθρός του καλού είναι το καλύτερο, αλλά δε θα πρέπει να αγνοούμε τις πραγματικές δυνατότητες αυτής της ομάδας, οι οποίες αντικειμενικά δεν ήταν για παραπάνω από όσα πέτυχε.

Είναι προφανές ότι όλοι θα θέλαμε η εθνική μας να προχωρήσει κι άλλο. Είναι λογικό το επιχείρημα των επικριτών της, ότι τέτοια ευκαιρία να φτάσουμε στις 8 καλύτερες ομάδες του κόσμου δε θα συναντήσουμε εύκολα στο μέλλον. Από αυτό το σημείο, όμως, μέχρι την πλήρη απαξίωση του προπονητή και κάποιων ποδοσφαιριστών (κυρίως των Κατσουράνη, Γκέκα) η απόσταση είναι μεγάλη. Στις συζητήσεις που κάνουν στις παρέες τους και στα κοινωνικά δίκτυα οι περισσότεροι ισχυρίζονται ότι θα έκαναν κάτι διαφορετικό από αυτό που έκανε ο προπονητής.

Συγκεκριμένα, η κριτική επικεντρώνεται σε τρία σημεία:

Οι περισσότεροι θα επέλεγαν άλλους ποδοσφαιριστές. Η κριτική έχει να κάνει με την παρουσία στην αποστολή του Γκέκα και του Μήτρογλου και στο γεγονός ότι δεν συμμετείχαν ο Κλάους (κυρίως) και οι Παπαδόπουλος, Παπάζογλου δευτερευόντως.

Δικηγόρος του διαβόλου: Δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι ο Κλάους θα κατάφερνε να αλλάξει την εικόνα της ομάδας. Σαφώς, ήταν σε φόρμα τους τελευταίους μήνες και ίσως θα άξιζε να προσκληθεί στην ομάδα αλλά ποιος μπορεί να εγγυηθεί ότι θα κατάφερνε να ανταποκριθεί στις υψηλές απαιτήσεις του Μουντιάλ; Να μην ξεχνάμε επίσης ότι ο Φάνης Γκέκας βρέθηκε μέσα στις φάσεις (ήταν άτυχος στο δοκάρι με την Κολομβία ενώ από δική του προσπάθεια ήρθε η ισοφάριση με την Κόστα Ρίκα) ενώ η κριτική που του ασκείται για το χαμένο πέναλτι είναι ανάξια σχολιασμού. Τέλος, αν δεν καλούσε τον Μήτρογλου όλοι θα έλεγαν ότι λένε τώρα για τον Κλάους: ότι η ομάδα με τον Μήτρογλου θα ήταν αλλιώς…

Με τη συμμετοχή του Κατσουράνη στη βασική ενδεκάδα των δύο πρώτων αγώνων διαφωνούν οι περισσότεροι ποδοσφαιρόφιλοι.

Δικηγόρος του διαβόλου: Αν τον άφηνε στον πάγκο και χάναμε από την Κολομβία, η οποία παρεμπιπτόντως μόνο τυχαία ομάδα δεν είναι, θα ασκούσαν όλοι κριτική στον Σάντος ότι επέλεξε να τον αφήσει εκτός λόγω του επεισοδίου με τον Μανιάτη. Είπαμε: στις ήττες πάντα οι καλύτεροι είναι όσοι δεν αγωνίζονται. Στο ματς με την Ιαπωνία δέχεται (αυστηρή) κόκκινη κάρτα, η ομάδα αμύνεται και παίρνει τον βαθμό. Είναι πασιφανές ότι κόντρα στους Ιάπωνες ο Κατσουράνης δε στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων και όποιος τον υπερασπιστεί για την απόδοσή του στα 38 λεπτά που αγωνίστηκε εθελοτυφλεί. Έυλογα ο Σάντος δεν τον ξεκίνησε στο τελευταίο μας παιχνίδι, δείχνοντας ότι μόνο “κολλημένος” δεν είναι. Για να είμαστε πάντως δίκαιοι, η εμφανιση του “Κατσούρ” στο διάστημα που αγωνίστηκε στο παιχνίδι με την Κόστα Ρίκα ήταν πολύ καλή.

Η διαχείριση του αγώνα με την Κόστα Ρίκα από την πλευρά του Σάντος ήταν επιεικώς απαράδεκτη.

Δικηγόρος του διαβόλου: Εδώ έχουν ακουστεί άπειρες απόψεις. Ο καθένας έχει στο μυαλό του την τέλεια ιδέα που δε μπόρεσε να δει ο “καρπουζάς από το Εστορίλ”, “ο άνθρωπος που δεν έχει παρει ούτε ένα κρίσιμο ματς”, “ο προπονητής που αβαντάρεται από όλους τους δημοσιογράφους”. Το μόνο σίγουρο είναι ότι κανείς δε θα έκανε τις αλλαγές που επέλεξε να πραγματοποιήσει ο Σάντος και εννοείται πως αν ο Πορτογάλος διαχειριζόταν αλλιώς το παιχνίδι, η εθνική μας θα προκρινόταν. Από την κριτική, ωστόσο, δεν ξεφεύγουν ούτε οι ποδοσφαιριστές που δεν είχαν ψυχραιμία ώστε να διαχειριστούν το αριθμητικό πλεονέκτημα, αγχώθηκαν, έχασαν γκολ που δε χάνονται με αποκορύφωμα την ευκαιρία του Χριστοδουλόπουλου στην αντεπίθεση της ομάδας μας, στην οποία βρέθηκαν 5 Έλληνες με 2 Κοσταρικάνούς. Το βέβαιο είναι ότι αν ο Λάζαρος είχε σκοράρει τώρα θα γράφονταν ύμνοι τόσο για τους διεθνείς μας όσο και για τον προπονητή μας και οι ίδιοι άνθρωποι που τώρα τον κατακεραυνώνουν θα ανέλυαν πως ο “αγαπημένος μας Φερνάντο” θα σταματήσει τον Ρόμπεν…

Κανείς δεν λέει για τη βελτίωση

Κανείς, βέβαια, από τους επικριτές δε μιλάει για την εικόνα της ομάδας που βελτιώθηκε σε τεράστιο βαθμό (ομαδικά αλλά και ατομικά με κορυφαίο παράδειγμα τον Χολέμπας) κατά τη διάρκεια του Μουντιάλ και για το γεγονός ότι η ομάδα πέτυχε δύο γκολ στις καθυστερήσεις δείχνοντας ότι, αν μη τι άλλο, παλεύει μέχρι το τέλος.

Η αλήθεια, όπως σχεδόν πάντα, βρίσκεται κάπου στη μέση. Ίσως με τη συμμετοχή κάποιων άλλων ποδοσφαιριστών η εικόνα της ομάδας μας να ήταν καλύτερη, ίσως έπρεπε να ξεκινήσουν κάποιοι άλλοι ποδοσφαιριστές στα τρία παιχνίδια, ίσως να έπρεπε οι αλλαγές να είναι άλλες, και σίγουρα ο Σάντος θα έπρεπε να συγκρατήσει τα νεύρα του και να μην αποβληθεί πριν τη διαδικασία των πέναλτι. Ποιος μας εγγυάται όμως ότι με τον Σάντος στον πάγκο θα ευστοχούσε ο Γκέκας ή θα αστοχούσε ένα Κοσταρικανός;

Κριτική εκ του ασφαλούς

Ποιος μπορεί να είναι σίγουρος ότι θα ήταν καλύτερα τα αποτελέσματα αν αγωνίζονταν άλλοι ποδοσφαιριστές; Όλοι κάνουν αναλύσεις και ασκούν κριτική εκ του ασφαλούς, αυτή είναι η πραγματικότητα. Και επειδή, με υποθέσεις δε γράφεται ιστορία καλό θα είναι να κρίνουμε τους συμμετέχοντες στην εθνική μας με βάση τα γεγονότα τα οποία λένε ότι παρά τα λάθη και τις παραλείψεις που πάντα κάνουν όλοι όσοι εργάζονται, η Ελλάδα κατάφερε περισσότερα από όσα περίμεναν οι περισσότεροι όταν ξεκινούσε το ταξίδι προς τη Βραζιλία.