Mέρα 8η: Ζουλού υπάρχουν και στην Ελλάδα…
Μέρα 8η: Οι Ζουλού, το ρεπό και η κριτική. Ο Α.Σωτηρόπουλος γράφει στο ημερολόγιό του (vids).
Το πρωί, οι τηλεοράσεις στο αεροδρόμιο του Πορτ Ελίζαμπεθ δεν έδειχναν μπάλα, αλλά ράγκμπι -και μάλιστα σε επανάληψη καθώς το ματς έγινε το Σάββατο- και συγκεκριμένα την επιβλητική νίκη της Νότιας Αφρικής με 42-17 επί της Γαλλίας.
Μη με ρωτήσετε για ποια διοργάνωση ήταν ο αγώνας, το μόνο που θα σας πω είναι ότι αν ποτέ τύχει να έχετε διαφορές με το νούμερο 7 των νικητών, ονόματι Francois Louw, δώστε τόπο στην οργή! Το παλικάρι μπορεί άνετα να παίξει τον Hulk στο σινεμά, χωρίς ειδικά εφέ. Μόνο πράσινη μπογιά χρειάζεται…
Ακολούθησε ολίγη από κρίκετ, εξίσου δημοφιλές εδώ κάτω, επιβίβαση και άφιξη στο Ντέρμπαν. Ευτυχώς, στο αεροδρόμιο «Κινγκ Σάκα», ο ήλιος μας έκανε να αλλάξουμε διάθεση μετά τη σαββατιάτικη «μαύρη» μέρα στο Πορτ Ελίζαμπεθ. Και όχι μόνο οι φωτεινές ακτίνες του, αλλά και το εντυπωσιακό σόου, κάτι ανάμεσα σε χορό και ακροβατικά, από μια ομάδα Ζουλού!
Βλέπετε οι αφίξεις πτήσεων από παντού ήταν συνεχόμενες, καθώς απόψε το Ντέρμπαν φόρεσε τα γιορτινά του για να φιλοξενήσει τον πρώτο του αγώνα γι’ αυτό το παγκόσμιο κύπελλο, ανάμεσα στην Αυστραλία και τη Γερμανία. Από όσα είδα στο αεροδρόμιο, έχω την εντύπωση, ότι οι Αυστραλοί θα κερδίσουν τη μάχη της εξέδρας.
«Είναι πολύ δυνατή και σκληροτράχηλη ομάδα. Νομίζω ότι σίγουρα θα βάλει ένα γκολ. Για να στο πω διαφορετικά, αν η Αυστραλία έπαιζε χθες με την Κορέα, θα είχε βάλει σίγουρα ένα γκολ», μου λέει ένα συμπατριώτης μας, ομογενής από τη Μελβούρνη, ο οποίος το Σάββατο ήταν στο Πορτ Ελίζαμπεθ ντυμένος στα γαλανόλευκα και σήμερα ήρθε στο Ντέρμπαν μέσα στα κίτρινα για να υποστηρίξει την ομάδα της δεύτερης πατρίδας του. Μια ο Παρκ το Σάββατο πάντως, και μια ο Ποντόλσκι με τον Κλόζε (μέχρι την ώρα που γράφονταν τούτες οι γραμμές), όπως κοιτάζω τώρα στην τηλεόραση, δεν τον βλέπω να κάνει σεφτέ τον πατριώτη…
Από το αεροδρόμιο σφαίρα στο Northwood School για το πρωινό χαλάρωμα των παικτών. Ομιλία από το Ότο Ρεχάγκελ στους παίκτες, λίγο τρέξιμο, λίγο δίτερμα με τη συμμετοχή και του Μόρα. Ο Κατσουράνης χάιδεψε τον Βύντρα στο κεφάλι, μόλις ο τελευταίος πέρασε το… μαρτύριο της ανάκρισης από τον Τύπο και σειρά πήρε ο Τζόρβας, τις δηλώσεις του οποίου όλοι λίγο πολύ θα έχετε διαβάσει. Ο Έλληνας γκολκίπερ μίλησε και σε ξένους δημοσιογράφους, πολύ λιγότερους βεβαίως, καθώς οι Νοτιοκορεάτες μας άφησαν και ασχολούνται πλέον με την Αργεντινή.
Αδράξαμε την ευκαιρία να συνομιλήσουμε με τον Άγγλο Τζον Πίτερ Μαλβένι, του πρακτορείου Reuters: «Δεν ένιωσα κάποια έκπληξη, καθώς θεωρώ πολύ καλή ομάδα τους Νοτιοκορεάτες. Έχω την αίσθηση ότι οι Έλληνες το γνώριζαν αυτό και γι’ αυτό έπαιξαν λίγο πιο αμυντικά από ότι έπρεπε. Δεν ήταν αυτή η εικόνα σας στα παιχνίδια με την Ουκρανία στα μπαράζ. Είχατε την ατυχία τα λάθη να γίνουν γκολ. Παρ’ όλα αυτά, αν είχατε σκοράρει σε μια από τις ευκαιρίες, εκεί γύρω στο 60ο λεπτό, θα ήταν ένα διαφορετικό παιχνίδι», λέει και προσθέτει για τις επιλογές του Ρεχάγκελ: « Αυτός έχει την ευθύνη των αποφάσεών του. Καταλαβαίνω ότι με την απουσία των δύο κεντρικών αμυντικών, έπρεπε να αλλάξει το παιχνίδι από τη μέση και πίσω, δεν καταλαβαίνω γιατί ενίσχυσε ακόμα περισσότερο την επίθεση. Τώρα, χρειάζεται επειγόντως νίκη. Νίκη και ένα γκολ, το οποίο ψάχνετε απεγνωσμένα από το 1994. Χωρίς γκολ, δεν υπάρχει μέλλον, καθώς πιστεύω ότι η Νιγηρία μάλλον θα πετύχει ένα. Είναι απρόβλεπτη ομάδα, αλλά έχει ταλέντο και δεν έχετε άλλη επιλογή, παρά να επιτεθείτε».
Κάπου εδώ νομίζω ότι πρέπει να ξεκαθαρίσουμε μερικά πράγματα, επειδή από το Σάββατο διαβάζω πολλά και ακούω πολλά περισσότερα. Όποιος Έλλην πολίτης θεωρεί ότι επιθυμεί νίκες και επιτυχίες, πιο πολύ από όσο τις θέλουν οι παίκτες, παρακαλώ τον πρόεδρο της Δημοκρατίας να τον βραβεύσει σε ειδική τελετή. Σας βεβαιώνω ότι οι ποδοσφαιριστές, χαίρονται πιο πολύ στις νίκες και στεναχωριούνται πιο πολύ στις ήττες. Από όλους μας. Γιατί εκείνοι είναι οι πρωταγωνιστές.
Η αλήθεια λοιπόν, είναι κάπου στη μέση. Σύμφωνοι, η Εθνική ήταν κακή και η εμφάνιση κάτω των προσδοκιών. Αλλά και από την άλλη δεν γίνεται ο κόσμος, ο Τύπος, οι παλαίμαχοι και όσοι είναι γύρω από το ποδόσφαιρο να θέλουν κάθε φορά να φθάνουμε τουλάχιστον στα προημιτελικά των διοργανώσεων που συμμετέχουμε. Μάλλον τελικά, το έπος του 2004 ήταν ευχή και κατάρα μαζί.
Το μισό ρεπό της Κυριακής είναι μια καλή ευκαιρία και για μας και για τον κόσμο, αλλά και για τους παίκτες, για αποφόρτιση. Ας το εκμεταλλευθούμε όλοι…
