Βουβουζέλες και πυρηνικά ατυχήματα

Το τρέιλερ της ΕΡΤ3 ήταν ξεκάθαρο. “Απολαύστε κάθε βράδυ τις τιτανομαχίες του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Απόψε, σε επανάληψη στις 23.30, Σλοβενία – Αλγερία”. Ναι, ξέρω παιχνίδια σαν κι αυτά, που βλέπουμε μόνο κάθε τέσσερα χρόνια, είναι αναπόσπαστο μέρος της γοητείας του Μουντιάλ. Φυσικά, έτσι είναι. Αλλά, φέτος μας τό’χουν κάνει λίγο δύσκολο.

Κάτι οι βουβουζέλες, κάτι οι περιγραφές από το στούντιο, φέτος θέλει προσπάθεια να δεις με ενδιαφέρον τα παιχνίδια, τουλάχιστον μέχρι στιγμής. Όσον αφορά τη βουβουζέλα, υποθέτω πως όλοι χαρήκατε όταν μάθατε πως υπάρχουν σκέψεις να καταργηθεί η είσοδός της στο γήπεδο. Ίσως έτσι γλιτώσουμε το σοκ μετά από μερικές δεκαετίες.

Όπως συμβαίνει και στα πυρηνικά ατυχήματα, κανείς δεν θα μας πει τώρα τα νέα για τη ζημιά. Μόνο μετά από 30 χρόνια, θα ανοίξουν οι φάκελοι και θα μάθουμε τα αποτέλεσματα των ερευνών. Δεν ξέρω αν 3-4 μέρες είναι αρκετές για να προκαλέσουν αναπόφεκτη ζημιά ή αν η πιθανή απαγόρευση μας σώσει από τα χειρότερα. Για τους τηλεθεατές προβλέπω χρόνια προβλήματα στην ακοή, αλλά ακόμα μεγαλύτερα στο νευρικό σύστημα.

Εκεί που πραγματικά ο Θεός πρέπει να βάλει το χέρι του, είναι στην περίπτωση των ποδοσφαιριστών. Τρία τουλάχιστον ενενηντάλεπτα, σε φουλ αγωνιστικούς ρυθμούς, σε κάποιες περιπτώσεις σε υψόμετρο, και όλα αυτά υπό των ήχο της βουβουζέλας συνιστούν εκρηκτικό κοκτέιλ. Βλέπω του χρόνου τους παίκτες να πέφτουν ξεροί εκεί που παίζουν μπάλα και μετά να πέφτουν σε κώμα για μήνες. Σύντομα στις αίθουσες, από τον σκηνοθέτη της “Εκτης αίσθησης”, Νάιτ Σαϊμαλάν.

Και πριν αφοσιωθώ στο υπόλοιπο του Γερμανία – Αυστραλία, που είναι ήδη στο 2-0, μια ωδή στους Σέρβους. Δεν ήταν έκπληξη το πως κατέβηκαν να παίξουν, έτσι τους έδιναν τα ρεπορτάζ, αλλά πρέπει να το δεις για να το πιστέψεις. Και το είδαμε. Ένα ωραιότατο 4-4-2, χωρίς κανέναν κόφτη. Καταδικασμένο να αποτύχει, χωρίς καν να προσπαθήσει. Προς τι η ωδή, θα αναρωτηθείτε.

Μα νομίζω πως είναι αναγκαίο να γίνει απέναντι στον Άντιτς και την ομάδα του, που συνέχισαν πιστοί στο πνεύμα, του Αρτούρ Κοϊμπρα Αντούνιες Ζίκο, aka The White Pele. Καλοί παίκτες πίσω, σε Βίντιτς, Κολάροφ, Ιβάνοβιτς, όπως ο Ζίκο είχε Μέλμπερκ, Αβραάμ, Τοροσίδη. Αμυντικοί χαφ δεν χρειάζονται, έχουν πεθάνει, ανήκουν στο παρελθόν. Σε Στάνκοβιτς, Μίλιας, όπως σε Ντούντου, Μαρέσκα. Κανείς να κόβει, δεν χρειάζεται. Στα πλάγια, ληστές του τρένου, όπως ο Ντάτολο κι ο Γιοβάνοβιτς και γενικώς, εξρεμάρες. Και φυσικά δύο σέντερ φορ, σε Ντιόγο – Μήτρογλου, σε Ζίγκιτς – Πάντελιτς.

Εύκολα καταλαβαίνετε το γιατί υπήρχαν τόσοι πολλοί Eλληνες δημοισιογράφοι που έγραφαν καλά λόγια για τους Σέρβους. Ήταν λογικό να διαβάζουν τα πλάνα του Άντιτς και να τους αρέσουν. Η χώρα μας πρέπει να είναι το μέρος με τους περισσότερους εναπομείναντες πιστούς σε αυτό το ποδόσφαιρο, που πολύ απλά έχει πεθάνει εδώ και χρόνια. Γι’αυτό και συχνά-πυκνά αρθρογραφούν και ζητάνε από τις ελληνικές ομάδες να το εφαρμόσουν και φυσικά θεωρούν καλές τις ομάδες που παίζουν έτσι, όπως πχ τη Σερβία.

Έτσι, παρότι ο Λίνεν είναι προ των πυλών, περιμένω στα ψιλά του ρεπορτάζ του Ολυμπιακού να διαβάσω πως “κάποιοι χθες μιλούσαν και για τον Άντιτς. Ο Σέρβος επιθυμεί να επιστρέψει στους πάγκους συλλόγων, ενώ είναι λάτρης του επιθετικού 4-4-2, που όπως έχουμε ξαναγράψει, ταιριάζει γάντι στη φιλοσοφία του Ολυμπιακού, είναι αυτό που θέλει ο κόσμος του.”