Σου γράφω ένα γράμμα…

“Αγαπητέ κύριε Ρεχάγκελ,
στενοχωρήσατε πολύ κόσμο με την ήττα και -κυρίως- με την εμφάνιση της ομάδας κόντρα στη Ν. Κορέα. Το θέμα, όμως, είναι αν στενοχωρηθήκατε εσείς ο ίδιος, αν πληγώθηκε -έστω και λίγο- ο εγωισμός σας και αν είστε αποφασισμένος να δείξετε ένα άλλο πρόσωπο (και μια άλλη ενδεκάδα) την Πέμπτη στον αγώνα με τη Νιγηρία. Θέλω, λοιπόν, να σας επισημάνω κάποια πράγματα:

Κύριε Ρεχάγκελ, είστε από τους πλέον ακριβοπληρωμένους προπονητές του Παγκοσμίου Κυπέλλου, έχετε ένα πλούσιο βιογραφικό σαν ποδοσφαιριστής και -κυρίως- σαν προπονητής. Θα ήθελα, λοιπόν, να σας ρωτήσω πως αισθάνεστε στα 71 χρόνια σας να γίνεστε στόχος μιας σκληρής κριτικής, για την οποία πάνω απ’ όλα ευθύνεστε εσείς. Ολοι οι άνθρωποι έχουν κάποιες εμμονές, δεν αντιλέγω. Οι δικές σας, όμως, δεν ενοχλούν μόνο τους γύρω σας και τα κοντινά σας πρόσωπα, αλλά περίπου 10 εκατομμύρια Ελληνες. Ακόμα και τους ίδιους τους Ελληνες ποδοσφαιριστές.

Καταφέρατε να ανεβάσετε το δύσμοιρο ελληνικό ποδόσφαιρο στην κορυφή της Ευρώπης (και σας ευχαριστούμε και θα συνεχίσουμε να σας ευχαριστούμε γι’ αυτό), να κάνετε μια πορεία που ουδείς φανταζόταν, να βγάλετε στους δρόμους να πανηγυρίσουν Ολυμπιακούς, Παναθηναϊκούς, ΑΕΚτσήδες, ΠΑΟΚτσήδες κ.α., μας χαρίσατε στιγμές απέραντης χαράς (και ηδονής μερικές φορές), μας στείλατε σε τρεις μεγάλες διοργανώσεις, καταφέρατε να δημιουργήσετε φίλους της Εθνικής ομάδας, καταφέρατε, τέλος πάντων, τόσα πράγματα που άλλη χώρα στη θέση μας μπορεί να σας είχε κάνει άγαλμα στην πλατεία της πρωτεύουσας.

Αυτό το ωραίο, είναι αλήθεια, ταξίδι φτάνει στο τέλος του, αφού δύσκολα θα συνεχίσετε στον πάγκο της Ελλάδας. Γιατί, λοιπόν, θέλετε να σας θυμόμαστε σαν τον άνθρωπο που μας έκανε περίγελο του κόσμου; Που μας έκανε να βλέπουμε τον Χαριστέα και να φτύνουμε τον κόρφο μας (χάριν αστεϊσμού), χωρίς να μας φταίει σε τίποτα το παιδί, ο οποίος, ειρήσθω εν παρόδω, θα είναι πάντα στις καρδιές μας σαν τον άνθρωπο που σκόραρε το γκολ του αξέχαστου τελικού με την Πορτογαλία; Που μας έκανε να αναπολούμε τις εποχές Ιορντανέσκου και Δανιήλ (και αυτό ίσως είναι το χειρότερο απ’ όλα) γιατί αυτοί οι δύο τουλάχιστον καλούσαν τους, κατά γενική ομολογία, καλύτερους (άσχετα αν πηγαίναμε κατά διαόλου) και όχι αυτούς που ακολουθούν τα τελευταία χρόνια μια φθίνουσα πορεία, δεν βρίσκουν σταθερή ομάδα, αλλά στην Εθνική είναι πάντα βασικοί.

Δεν σας ενοχλεί που πολλοί ξένοι συνάδελφοί σας, γελούν πίσω από την πλάτη σας για το δημιούργημα αυτό, το οποίο σε τέσσερα συνεχόμενα παιχνίδια μεγάλων διοργανώσεων (Euro και Mundial) δεν έχει καταφέρει να πάρει ούτε ένα βαθμό; Δηλαδή, είστε υπερήφανος τούτη τη στιγμή, εκεί στη Ν. Αφρική όπου βρίσκεστε, που συστήνεστε ως προπονητής της Εθνικής Ελλάδας; Αυτής της ομάδας που κουβαλάει μια βαριά “κληρονομιά” του 0-10 από εκείνο το Mundial της Αμερικής και προσπαθεί να αποτινάξει τη ρετσινιά της χειρότερης ομάδας παγκοσμίως, η οποία σε τέσσερα παιχνίδια Mundial δεν έχει σκοράρει και δεν έχει πάρει ούτε βαθμό.

Οχι, κύριε Ρεχάγκελ. Δεν θέλω να πάρετε το Παγκόσμιο Κύπελλο. Δεν έχω καμία απαίτηση, όπως κάθε νοήμων Έλληνας φίλαθλος. Ούτε το Euro είχα απαίτηση να πάρετε. Ακόμα και αν αποχωρούσαμε από την Πορτογαλία έχοντας στις βαλίτσες μόνο εκείνη τη νίκη επί των Πορτογάλων στην πρεμιέρα, πάλι τρισευτυχισμένος θα ήμουν. Εχω απαίτηση, όμως, να κερδίζω ομάδες σαν τη Ν. Κορέα, που αν μη τι άλλο δεν σου προκαλούν τρόμο. Και αυτή την απαίτηση μου την δημιουργήσατε εσείς γιατί στη θητεία σας στον ελληνικό πάγκο έχουμε κερδίσει πολύ καλύτερες ομάδες. Να σας θυμίσω το πρόσφατο (σχετικά) διπλό στην Ουκρανία, σε εκείνο το μπαράζ του Νοεμβρίου στο “Donbass Arena”, το οποίο σας έστειλε εκεί που είστε τώρα, στη Ν. Αφρική. Δεν θέλω να πιστεύω ότι η Ουκρανία ή η Γαλλία ή η Πορτογαλία ή ακόμα και το Λουξεμβούργο είναι χειρότερες ομάδες από αυτή τη Ν. Κορέα που είδαμε το μεσημέρι του Σαββάτου.

Για να κερδίσουμε, λοιπόν, (ή, τουλάχιστον να είμαστε λίγο πιο θελκτικοί για να μην σιχτιρίζουμε την ώρα και την στιγμή που κάτσαμε μπροστά από την τηλεόραση) πρέπει να κοιτάξετε λίγο προς τον πάγκο και να δείτε ότι υπάρχουν ποδοσφαιριστές που πρέπει να παίζουν βασικοί, όχι για να ικανοποιηθεί το φίλαθλο αίσθημα, αλλά γιατί μπορούν να προσφέρουν. Ε, διάολε δεν ανακαλύπτουμε την Αμερική. Το αυτονόητο βλέπουμε!

Kαι να σας πω και κάτι; Μundial έχουμε, ρε γαμώτο! Μη μας ξενερώνεις!

Συγγνώμη για τον τόνο μου. Θα μπορούσε να είναι χειρότερος…

Με εκτίμηση”.