Από το Αμστερνταμ, στον Μαλεζάνι

Όταν μιλάς στην Ευρώπη για Ελλάδα, σου απαντούν «Παναθηναϊκός». Όταν μιλάς στην Ελλάδα για Ευρώπη, συμβαίνει ακριβώς το ίδιο. Δεν είναι ασφαλώς τυχαίο. Είναι αποτέλεσμα της συνέπειας και της συνέχειας που χαρακτηρίζει την ομάδα του «τριφυλλιού» σε όλες τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις.

Παραδόσεις χρόνων κατέρρευσαν, μεγάλες ευρωπαϊκές έδρες αλώθηκαν, ποδοσφαιρικά μεγαθήρια παραδόθηκαν στις ορέξεις του Ευρωπαίου Παναθηναϊκού, που σχεδόν πάντα ξεπερνούσε τον εαυτό του και κατέρριπτε τα εις βάρος του προγνωστικά.

Η ευρωπαϊκή παρουσία των «πρασίνων» όλα αυτά τα χρόνια είναι ο σημαντικότερος λόγος, για τον οποίο δοξολογώ τον Χάρη Ξύδη που με έριξε στα βαθιά και τον Στέφανο Κούμπη με τον οποίο συνεργάστηκα και με βοήθησε στα πρώτα βήματα στο ρεπορτάζ (Sportime 1994).

Φυσικά δεν υπάρχουν μόνο χαρές να θυμάμαι αυτά τα 14 χρόνια, αλλά οι απογοητεύσεις ήταν σαφώς λιγότερες και μικρότερες, έστω κι αν στην καταγραφή που ακολουθεί είναι ισοσκελισμένα, αφού ο τίτλος του κομματιού που μου ζητήθηκε από το «Contra.gr» ήταν οι 5 μεγαλύτερες χαρές και απογοητεύσεις.

Κι επειδή πάντα όταν συνυπάρχουν το καλό και το κακό, ξεκινάμε από το κακό για να κρατήσουμε ευχάριστη γεύση στο τέλος, πάμε πρώτα με τις απογοητεύσεις.

ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ

1) Η ήττα από τον Άγιαξ στο Ολυμπιακό Στάδιο, στις 17 Απριλίου του 1996. Όλοι γνωρίζαμε την δυσκολία του εγχειρήματος, αλλά είχαμε μαγευτεί από την προοπτική παρουσίας σ’ έναν δεύτερο τελικό κυπέλλου πρωταθλητριών (Champions League).

Όλοι ξέραμε ότι ο Άγιαξ ήταν μία ανώτερη ομάδα, αλλά είχαμε παρασυρθεί από το εκπληκτικό 0-1 στο Άμστερνταμ. Εκείνο το βράδυ αρρωστήσαμε. Αργότερα μας είπαν ότι υπήρξαν υποψίες ντόπινγκ. Παρηγοριά στον άρρωστο, αλλά τι να του πεις όταν ψήνεται στον πυρετό;

2) Η ήττα από την Πόρτο, στις 20 Μαρτίου του 2003. Υπάρχει ένας κοινός παρονομαστής με την παραπάνω απογοήτευση: η υπεροψία του αντίπαλου προπονητή. Όπως ο Φαν Γκααλ, έτσι και ο Μουρίνιο μετά το εκτός έδρας 0-1, δήλωναν βέβαιοι για την πρόκριση της ομάδας τους. Έτσι κι έγινε. Κανείς όμως δεν ξέρει τι θα είχε συμβεί, αν δεν είχαμε θυσιάσει τον Μπασινά στο ελληνικό πρωτάθλημα, για να παίξουμε τελικά με αμυντικό μέσο τον Παντελή Κωνσταντινίδη πάνω στον Ντέκο. Τα γκολ του Ντερλέι (σε κακή βραδιά ο Σεϊταρίδης) στέρησαν από τον Παναθηναϊκό μία χρυσή ευκαιρία για τη συμμετοχή του Παναθηναϊκού σε τελικό του κυπέλλου ΟΥΕΦΑ.

3) Η χρονιά Μαλεζάνι. Οι σφαλιάρες διαδέχονταν η μία την άλλη και ήταν τόσο ηχηρές, που τα μάγουλά μας έκαναν καιρό να συνέλθουν. Τρία στο Ούντινε, πέντε στη Βαρκελόνη, πέντε στη Βρέμη, αλλά τουλάχιστον οι προσευχές μας έπιασαν τόπο: το ρεκόρ των επτά γκολ παρέμεινε «ερυθρόλευκο».

Ιδιαίτερα στη Βαρκελόνη, θυμάμαι να κοιτιόμαστε με τον Χρήστο Σωτηρακόπουλο στο ημίχρονο και ταυτόχρονα να στρέφουμε το βλέμμα μας στο ουρανό. Ο Θεός είναι Παναθηναϊκός, αλλά μέτρησε και ο σεβασμός του αντιπάλου. Ας πάει και να μην ξανάρθει…

4) Η ήττα από την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, στις 16 Σεπτεμβρίου του 2003. Πρεμιέρα του Σουμ με την πράσινη φόρμα στον πάγκο, πρεμιέρα και από τον Σανμαρτεάν στο χορτάρι από τον οποίο περιμέναμε πράγματα και θαύματα με το… καλημέρα. Το άγχος του ξεπέρασε και αυτό του Σουμ και η πρώτη πεντάρα που εισέπραξα στο ρεπορτάζ ήταν γεγονός.

Με κατεβασμένα τα χέρια έχασε ο Παναθηναϊκός, ουδέποτε μπήκε στο παιχνίδι και ακούστηκαν οι πρώτοι τριγμοί, σε μια χρονιά που τελικά ολοκληρώθηκε με την κατάκτηση του νταμπλ στην Ελλάδα!

5) Η ήττα από την Μπαρτσελόνα, στις 10 Απριλίου του 2002. Ο Παναθηναϊκός είχε νικήσει με 1-0 στην Αθήνα (πέναλτι Μπασινάς), προηγήθηκε με γκολ του Κωνσταντίνου στο «Καμπ Νου», αλλά η Θεά Τύχη του γύρισε προκλητικά την πλάτη.

Σε μία ανύποπτη φάση, σε προσπάθεια αλλαγής κατεύθυνσης έχασε τον Καραγκούνη με ρήξη χιαστών, οι Καταλανοί ανέτρεψαν σε 3-1, αλλά στα τελευταία λεπτά έζησαν μία τρομακτική αντεπίθεση διαρκείας στα καρέ τους: πλασέ του Κωνσταντίνου αποκρούεται πάνω στη γραμμή από τον Πουγιόλ, πλασέ του Ολισαντέμπε μόλις άουτ, σουτ του Βλάοβιτς γλύφει το κάθετο δοκάρι και η Μπαρτσελόνα γονατιστή πέρασε στα ημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ.

ΧΑΡΑ

1) Το 0-1 στο Άμστερνταμ είναι -χωρίς αμφιβολία- η κορυφαία στιγμή. Κόντρα σε μία ομάδα που αναγνωρίζεται εκείνη την εποχή, ως η σημαντικότερη φουρνιά του ολλανδικού ποδοσφαίρου (στην μετά Κρόιφ εποχή), ο Παναθηναϊκός στέκεται όρθιος –με ισχυρή δόση τύχης- και με πλασέ του Βαζέχα «παγώνει το Άμστερνταμ…».

Το 0-1 ήταν το χειρότερο φινάλε για το Ντε Μέερ, που ακολούθως έκλεισε τις πύλες του για πάντα. Ο τελικός απείχε ενενήντα λεπτά, που αποδείχθηκαν μία… αιωνιότητα!

Είχε προηγηθεί ακόμη ένα 0-1 στο Οπόρτο, με δέκα παίκτες (αποβολή-ανακάλυψη του Αλεξούδη), με γκολ του Μάρκου.

2) Η επιβλητική νίκη επί της Γιουβέντους, στις 8 Νοεμβρίου του 2000. Γκολ με απευθείας εκτέλεση φάουλ του Πάουλο Σόουζα, εύστοχο χτύπημα πέναλτι του Μπασινά και γκολ του Βαζέχα στην κόντρα για το τελικό 3-1.

Οι υπερόπτες Ιταλοί τρελαίνονται και ο εκνευρισμός τους αφήνει με εννιά παίκτες στο χορτάρι. Ο Άγγελος Αναστασιάδης δίπλα στη γραμμή του πλαγίου άουτ δίνει εντολή να κατεβάσει ταχύτητα ο Παναθηναϊκός (ο σεβασμός στον αντίπαλο που λέγαμε και παραπάνω) και η ομάδα του «τριφυλλιού» σημειώνει μία από τις λαμπρότερες ευρωπαϊκές επιτυχίες, περνώντας στην επόμενη φάση μαζί με τη Λα Κορούνια, αφήνοντας εκτός Γιουβέντους και Αμβούργο!

3) Η νίκη επί της Φενερμπαχτσέ, στις 14 Νοεμβρίου του 2002. Η ισοπαλία στο «Σουκρού Σαράτσογλου» έχει αφήσει ορθάνοικτους λογαριασμούς για την πρόκριση, αλλά τα επεισόδια σε βάρος των Ελλήνων εκδρομέων, εγκυμονούν κινδύνους αντιποίνων.

Τελικά το μόνο που χορταίνουν οι Τούρκοι είναι γκολ. Το 4-1 διαμορφώνουν οι Λυμπερόπουλος, Γκούμας, Μικάελσεν, με τον Βαζέχα να βάζει το κερασάκι στην τούρτα. Καταπληκτική βραδιά, σαρωτικός ο Παναθηναϊκός, κονιορτοποιεί κάθε υποψία αμφισβήτησης της ανωτερότητάς του. Θα ακολουθήσει το 0-1 στο Οπόρτο από σέντρα του Κόλκα και κεφαλιά του Ολισαντέμπε.

4) Η ήττα (!) του Παναθηναϊκού στο Μάντσεστερ, στις 21 Νοεμβρίου του 2000. Το 1-1 (γκολ-φάουλ του Καραγκούνη) παρέμενε ως το 81’, αλλά ο Σκόουλς με δύο προσωπικά τέρματα διαμορφώνει το τελικό 3-1. Κόντρα στην πληρέστερη Γιουνάιτεντ της δεκαετίας του ’90, το «τριφύλλι» κερδίζει το παρατεταμένο χειροκρότημα των Άγγλων θεατών της αναμέτρησης, αλλά και την υπόκλιση του Σερ Άλεξ Φέργκιουσον στη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου.

«Είναι η καλύτερη ομάδα που πέρασε από το “Ολντ Τράφορντ” τα τελευταία πέντε χρόνια» υπογράμμισε ο Σκοτσέζος τεχνικός και απάλυνε στα πρόσωπα όλων μας την στενοχώρια μιας υπερπροσπάθειας που δεν ευοδώθηκε.

5) Η σπουδαία νίκη στην πρεμιέρα των ομίλων της περιόδου 2001-’02, στο «Αουφ Σάλκε Αρίνα». Νίκη με 2-0 επί της Σάλκε και τους Γερμανούς να δικαιολογούνται ότι «σοκαρίστηκαν από την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους», που είχε προηγηθεί το μεσημέρι της ίδιας ημέρας, 11ης Σεπτεμβρίου του 2001.

Ήταν η δεύτερη θητεία του αείμνηστου Γιάννη Κυράστα στον πάγκο του Παναθηναϊκού και το ξεκίνημα μιας ακόμη μεγάλης πορείας, με το «τριφύλλι» να προκρίνεται πανηγυρικά πρώτο από τον όμιλό του, αφήνοντας πίσω του την Άρσεναλ, τη Μαγιόρκα και τη Σάλκε. Είχε μάλιστα εξασφαλίσει την πρόκρισή του από την προτελευταία αγωνιστική εκδράμοντας τουριστικά στη Μαγιόρκα στο φινάλε της φάσης.