Ο Γιώργος Δεληκούρας στο Contra.gr
Oι αθλητές με αναπηρία μένουν σχεδόν πάντα στη σκιά των υπόλοιπων συναδέλφων τους καθώς η δική τους προσπάθεια δεν θεωρείται εμπορική και δεν βρίσκει χώρο στα μέσα. Όμως, μέσα στις προσπάθειες αυτών των ανθρώπων, βρίσκεται η μαγεία του αθλητισμού, η ατσάλινη θέληση και σε τελική ανάλυση η δίψα για ζωή.
Oι αθλητές με αναπηρία μένουν σχεδόν πάντα
στη σκιά των συναδέλφων τουςπου δεν έχουν κινητικά προβλήματακαθώς η δική τους προσπάθεια δεν θεωρείται εμπορική και δεν βρίσκει χώρο στα ΜΜΕ. Όμως, μέσα στις προσπάθειες αυτών των ανθρώπων, βρίσκεται η μαγεία του αθλητισμού, η ατσάλινη θέληση και σε τελική ανάλυση
η δίψα για ζωή. Για παράδειγμα, ο
Γιώργος Δεληκούρας, 8ος Παρολυμπιονίκης στην Αθήνα το 2004, ξεπέρασε τον εαυτό του και χίλιες δύο δυσκολίες μαζί με τους συναθλητές του για να φτάσει σε αυτό το αποτέλεσμα. Η συνέντευξη του Ελληνα
ιστιοπλόου στο Contra.gr αποτελεί την πιο ζωντανή απόδειξη ότι ο αθλητισμός αλλά και ο πρωταθλητισμός δεν είναι θέμα μόνο των αρτιμελών. Η ψυχή άλλωστε δεν λογαριάζει τις σωματικές ικανότητες.
Εν αρχή…Πεκίνο
Ποιες είναι οι πιθανότητες για πρόκρισή σας στους Παραολυμπιακούς του Πεκίνο;
“Οι πιθανότητες για πρόκριση είναι καλές. Γι’ αυτό και συνεχίζω ακόμα. Υπάρχουν 6 θέσεις αυτή τη στιγμή, 18 χώρες οι οποίες τις διεκδικούν. Πάντα μιλάμε για την κατηγορία 2,4. Πιστεύω ότι είναι εφικτό να πάρω μία θέση μεταξύ του
3,4 και 5. Η προετοιμασία για το παγκόσμιο των ΗΠΑ, που είναι και το μοναδικό κριτήριο πρόκρισης, έχει μπει στην τελική ευθεία. Εχουμε ακόμα όμως ανοιχτά θέματα. Το κυριότερο είναι ότι δεν έχουμε εξασφαλίσει τη μεταφορά
του σκάφους στην Αμερική. Αυτό συνήθως γίνεται με κοντέινερς. Το κόστος είναι περίπου
15000 ευρώ και μέχρι στιγμής δεν το καλύπτει κανείς. Η Ελληνική Ιστιοπλοϊκη Ομοσπονδία κάνει κάποιες προσπάθειες γιατί έτσι και αλλιώς ετοιμαζόμαστε να πάμε δύο ομάδες, μία για το μονοθέσιο και μία για το τριθέσιο.
Ποιο είναι το κυριότερο πρόβλημα που αντιμετωπίζεται;
“H Oμοσπονδία βοηθάει αρκετά αλλά υπάρχει μεγάλο πρόβλημα γιατί δεν είναι εξασφαλισμένη η ροή της χρηματοδότησης από τη γενική γραμματεία αθλητισμού προς την ομοσπονδία. Υπάρχει, άρα, νομικό θέμα. Οι ανάπηροι αθλητές ανήκουν σε αθλητικά σωματεία αναπήρων τα οποία δεν επιτρέπεται να έχουν στις τάξεις τους αθλητές αρτιμελείς. Αγωνίζονται σε δικούς τους αγώνες και πρωταθλήματα και έχουν τις δικές τους ομοσπονδίες. Επίσης, η Παραολυμπιακή επιτροπή είναι κάτι τελείως διαφορετικό από την Ολυμπιακή Επιτροπή. Εμείς στην ιστιοπλοϊα είμαστε αθλητές που ανήκουμε στην ομοσπονδία των αρτιμελών αθλητών. Δεν υπάρχει ούτε σωματείο για ανάπηρους, ούτε φυσικά ομοσπονδία. Πουθενά στον κόσμο, ούτε φυσικά στην Ελλάδα, υπάρχουν ιστιοπλοϊκοι όμιλοι για ανάπηρους. Αρα εμείς που ανήκουμε σε σωματεία αρτιμελών, δεν μπορούμε να πάρουμε επιχορήγηση από την Παραολυμπιακή επιτροπή. Προφανώς υπάρχει ένα κενό νόμου ή καλύτερα ένα λάθος στο νόμο. Δεν βλέπω να ξεπερνιέται το πρόβλημα, δεν βλέπω από κάπου πράσινο φως”.
Πως μπήκε η ιδέα
Πως αποφασίσατε να ασχοληθείτε ξανά με την ιστιοπλοϊα μετά το ατύχημα που είχατε; (σσ ο Γιώργος έχασε το αριστερό του πόδι πάνω από το γόνατο σε ατύχημα το 1995)
“Ο κύριος παράγοντας είναι η σύζυγος που με υποστηρίζει πολύ. Σε διαφορετική περίπτωση δεν θα μπορούσα να κάνω ιστιοπλοϊα. Αλλωστε, ήταν δική της ιδέα. Είναι γυμνάστρια. Ενας φίλος της ήταν γυμναστής στην παραολυμπιακή ομάδα του στίβου και μία μέρα που ήρθε σπίτι μας, πιάσαμε την κουβέντα και μου είπε ότι στο πρόγραμμα υπάρχει και η ιστιοπλοϊα. Τότε, το 2002, άρχισα να ασχολούμαι ενεργά. Παράλληλα, αρχισα τότε μία εκστρατεία να βρω χρηματοδότηση, οι πρώτοι υποστηρικτές ήταν η εταιρεία του αεροδρομίου και ο Ναυτικός Ομιλος Πειραιά. Αγοράσαμε το πρώτο σκάφος γι΄ αυτό το σκοπό το 2003, κατεβήκαμε σε κάποιους αγώνες ενώ την ίδια χρονιά έγινε και το παγκόσμιο πρωτάθλημα στην Ελλάδα. Εγώ τερμάτισα στην 13η θέση της γενικής και παρά το γεγονός ότι η Ελλάδα θα είχε αθλητές έτσι και αλλιώς ως διοργανώτρια των αγώνων, κέρδισα τη συμμετοχή μου και με αγωνιστικά κριτήρια”.
“Η πρώτη φορά που η ιστιοπλοϊα μπήκε στο πρόγραμμα των παραολυμπιακών αγώνων ήταν στο Σίδνεϊ. Τότε δεν τον ήξερα. Αν το ήξερα θα είχα πάει και στο Σίδνεϊ, ήταν εύκολο τότε. Τώρα έχουν δυσκολέψει τα πράγματα, έχουν μπει περισσότεροι αθλητές“.
Από κάπου πάντως θα πρέπει να αντλήσατε δύναμη…
“Mετά από ένα τέτοιο ατύχημα σαν και αυτό που είχα εγώ και τον ακρωτηριασμό τα πράγματα είναι δύσκολα. Θέλεις στήριξη. Ολοι οι άνθρωποι πάντως έχουν μέσα τους δυνάμεις που αποκαλύπτονται από την ανάγκη. Αναγκάζεσαι να υπερβείς τον εαυτό σου. Αν δεν φτάσεις ποτέ σε μία τέτοια πίεση, δεν το καταλαβαίνεις. Καλύτερα βέβαια να μη φτάσει ποτέ κανείς σε τέτοιες καταστάσεις. Εμένα μου άρεσε πάντα ο συναγωνισμός, οι αγώνες. Μετά το ατύχημα δεν μπορούσα να κάνω σερφ, αλλά την ιστιοπλοϊα τη συνέχισα. Για να συνεχίσω να συναγωνίζομαι με άλλους ανθρώπους, έπαιζα σκάκι που είναι άθλημα, όχι παιχνίδι. Μετά ήρθε ξανά η ιστιοπλοϊα”.
Τελικά είχατε όφειλος…
“Eγώ είδα από πρώτο χέρη τα οφέλη του αθλητισμού, μετά το ατύχημα. Σου ανεβάζει την αυτοπεποίθηση και σε βοηθά να ξεχνάς την αναπηρία σου. Η αυτοπεποίθηση είναι κάτι που το αποκτάς, το κερδίζεις δεν είναι έμφυτο. Αρα ένας άνθρωπος με αναπηρία που θα ασχοληθεί με τον αθλητισμό θα κερδίσει διπλά. Ο αθλητισμός των αναπήρων άρχισε στην Αγγλία μετά το τέλος του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου όταν παρατηρήθηκε ότι οι τραυματίες πολέμου είχαν μεγαλύτερη βελτίωση στη ζωή τους κάνοντας σπορ”.
Για το μέλλον υπάρχουν αθλητικές σκέψεις;
“Θα ήθελα να ασχοληθώ και με την προπονητική διότι πιστεύω ότι μπορώ να βοηθήσω νέους αθλητές. Εχω ασχοληθεί έτσι και αλλιώς με την εκπαίδευση. Αλλά η δική μου η καριέρα, η επαγγελματική είναι αλλού. Θα ήθελα πάντως να το κάνω”.
Η περιπέτεια των Παραολυμπιακών του 2004: Greek Tragedy
Πως τελικά φτάσατε στο να συμμετάσχετε στους Αγώνες του 2004;
“Σαν Ελλάδα είχαμε δύο εισιτήρια για τους Παραολυμπιακούς. Ένα ήταν στη μονοθέσια κατηγορία και ένα στην τριθέσια. Είχαμε τρία σκάφη μονοθέσια στην Ελλάδα και τρεις αθλητές που ήθελαν να διαγωνιστούν σε αυτήν ακριβώς την κατηγορία. Δεν είχαμε τριθέσιο σκάφος και επίσης μας έλειπε ένας ιστιοπλόος για πλήρωμα. Είπαν από την Ομοσπονδία να γίνει ένας αγώνας πρόκρισης και όποιος τερματίσει πρώτος να πάει στο μονοθέσιο και άλλοι δύο στο τριθέσιο. Σε αυτόν τον αγώνα πρόκρισης δεν πήγα καθόλου καλά και βγήκα τρίτος. Εγώ και ο Βασίλης ο Χριστοφόρου (ο κυβερνήτης στους Παραολουμπιακούς) που βγήκε δεύτερος είχαμε περιθώριο από τον Ιούνιο του 2004 μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2004 να οργανώσουμε μία παραολυμπιακή ομάδα ιστιοπλοϊας.
“Αρχίσαμε χωρίς τρίτο ιστιοπλόο χωρίς σκάφος και χωρίς λεφτά. Ο Βασίλης, που είναι τετραπληγικός, για να μπει στο σκάφος ήθελε ειδικό κάθισμα. Εψαξε και βρήκε τότε τον Αμερικανό ιστιοπλόο που είχε εκπροσωπήσει τις ΗΠΑ στο Σίδνεϊ ο οποίος είχε χάσει την πρόκριση για την Αθήνα. Αυτός λοιπόν είχε τιμονιέρη τετραπληγικό. Είχε φτιάξει ένα σύστημα με μία καρέκλα περιστρεφόμενη όπου ο τιμονιέρης χειριζόταν το τιμόνι με πετάλια παιδικού ποδηλάτου”.
“Παράλληλα, νοικιάσαμε σκάφος, ήμασταν η μοναδική ομάδα που έτρεξε με νοικιασμένο σκάφος στους Αγώνες. Όταν επικοινωνήσαμε με τον Αμερικάνο μας είπε ότι θα έρθει αυτός να εγκαταστήσει το κάθισμα. Δεν ήθελε λεφτά, παρά μόνο να γίνει βοηθός προπονητή στην Εθνική ομάδα. Του είπαμε: «Κανένα πρόβλημα». Γίναμε φίλοι, ο άνθρωπος αυτός μας βοήθησε πολύ. Εν τω μεταξύ όμως, ο χρόνος είχε περάσει και πέσαμε στη θάλασσα στους Παραολυμπιακούς Αγώνες έχοντας κάνει όλες και όλες τρεις προπονήσεις. Δεν είχαμε καν δώσει όνομα στο σκάφος. Όταν αυτό χρειάστηκε, δεν το σκέφτηκα πολύ. Του έδωσα το όνομα “greek tragedy”. Στην Αρχαία Ελληνική τραγωδία τη λύση τη δίνει ο απομηχανής θεός. Για μας ο απομηχανής θεός ήταν ο Αμερικανός ο οποίος βραβεύτηκε με το βραβείο «Πιερ Ντε Κουμπερτέν».
Πιστεύεις ότι υπήρχαν οφέλη για την Ελλάδα από την Παραολυμπιάδα;
“Η Παραολυμπιάδα της Αθήνας ήταν τεράστιο βήμα για να αποκτήσει οντότητα ο αθλητισμός των ανθρώπων που έχουν κινητικά προβλήματα. Μεγάλο άλμα. Όχι μόνο για τον αθλητισμό βέβαια. Βοήθησε στην αναγνώριση του αναπηρικού κινήματος. Ο κόσμος κατάλαβε ότι και οι ανάπηροι μπορεί να είναι ενεργά μέλη της κοινωνίας. Προσφέρουν, φορολογούνται και έχουν τα ίδια δικαιώματα με τους υπόλοιπους. Τις ίσες ευκαιρίες ψάχνουν. Εγώ έχω 60% αναπηρία, δεν έχω 67% και ούτε ήθελα να γίνω ανάπηρος μαϊμού για τις φοροαπαλλαγές. Τα χρήματα αυτά ίσως τα στερείς από κάποιον άλλο”.
Επί προσωπικού…
Εναν άνθρωπο με αναπηρία που θα ήθελε να ασχοληθεί με την ιστιοπλοϊα τι θα τον συμβουλεύατε;
“Πώς να συμβουλεύσεις έναν άνθρωπο με αναπηρίες να ασχοληθεί με την ιστιοπλοία; Τι να του πω δηλαδή; Στην πραγματικότητα η κατάσταση είναι λίγο απογοητευτική. Εγώ είμαι τυχερός από πολλές απόψεις. Πρώτον, εγώ ήμουν ιστιοπλόος και μετά έγινα ανάπηρος. Δεύτερον, είμαι μορφωμένος, έχω κάποιες διοικητικές ικανότητες και μπορώ να λύσω κάποια προβλήματα μόνος μου. Τρίτον, από ότι φαίνεται, το ξέρω λίγο το άθλημα (γέλια). Με τρία χρόνια προπόνηση έφτασαν στο Τοp-10. Δεν είναι εύκολο να ξαναγίνουν αυτά τα πράγματα και σίγουρα δεν μπορεί να αρχίσει κανείς από το μηδέν. Ένα παιδί, ας πούμε ξεκινάει από 7-8 και γίνεται ολοκληρωμένος ιστιοπλόος στα 18. Τα έξοδα για έναν ανάπηρο όμως είναι πολύ μεγαλύτερα διότι τα σκάφη είναι πολύ πιο ακριβά. Χρειάζεται και ο προπονητής να ασχολείται συνεχώς με έναν αθλητή ο οποίος έχει περισσότερες ανάγκες από τους αρτιμελείς. Εγώ είμαι σε θέση να τα κάνω όλα μόνος του, να ρίξω το σκάφος στη θάλασσα, να μαζέψω και να πλύνω τα πανιά, τα πάντα”.
Πως συνδυάζετε τη δουλειά τοναθλητισμό και την οικογένεια;
“Eίναι πολύ δύσκολο να συνδυαστούν προσωπική ζωή, οικογένεια και πρωταθλητισμός. Καταρχήν έχουμε πάρει απόφαση ότι δεν μπορούμε να συναγωνιστούμε τους επαγγελματίες αθλητές.
Οπότε πρέπει να έχεις μειωμένες προσδοκίες, αυτό είναι το πρώτο. Προτεραιότητα έχει η δουλειά, γιατί κάνω καριέρα στο αεροδρόμιο (σσ στην ασφάλεια συστημάτων πληροφορικής) από το 1997. Μετά είναι η ιστιοπλοϊα και μετά όλα τα άλλα. Η προσωπική ζωή είναι ένα θέμα γιατί δουλεύω πέντε ημέρες την εβδομάδα στο γραφείο ενώ όλη την υπόλοιπηημέρα είμαι στη θάλασσα.
Αρα, είναι σαν να λείπω 7 ημέρες την εβδομάδα. Τα παιδιά και η γυναίκα μου στερούνται τον μπαμπά γι΄ αυτό και κάθε 5-6 Σαββατοκύριακα έχουμε ένα ρεπό γι’ αυτό το λόγο”.