Ρανιέρι, ο Ιταλός των Ελλήνων

Ο Φερνάντο Σάντος ανέλαβε το 2010 το βαρύ φορτίο της διαδοχής του πιο επιτυχημένου προπονητή στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου. Ο Πορτογάλος κλήθηκε να διαχειριστεί την κληρονομιά που άφησε φεύγοντας ο Ότο Ρεχάγκελ και να δώσει νέα πνοή στην εθνική ποδοσφαίρου.

Μετά από τέσσερα χρόνια, μια συμμετοχή στους 8 του EURO και μία στους 16 του Παγκοσμίου Κυπέλλου, ο Κλαούντιο Ρανιέρι στέκεται μπροστά σε μια αντίστοιχη πρόκληση. Με την Ελλάδα να έχει, χρόνια τώρα, σταθεροποιηθεί στην πρώτη 15άδα της παγκόσμιας κατάταξης εξασφαλίζοντας σταθερά τη συμμετοχή της στις μεγάλες διοργανώσεις ο 63χρονος Ιταλός, με θητεία σε Νάπολι, Φιορεντίνα, Βαλένθια, Ατλέτικο Μαδρίτης, Τσέλσι, Πάρμα, Γιουβέντους, Ρόμα, Ίντερ και Μονακό προσλαμβάνεται για να εξελίξει το πρότζεκ που σχεδιάστηκε και σύμφωνα με τις ευλογίες της ΕΠΟ να δημιουργήσει ένα πιο ελκυστικό σύνολο που θα ικανοποιεί το φιλοθεάμον κοινό με την μπάλα που θα παίξει αρχής γενομένης από τα προκριματικά του EURO 2016 – αν και όλο αυτό είναι θέμα που σηκώνει πολύ κουβέντα.

Αναμφίβολα είναι εντελώς διαφορετικό να είσαι κόουτς σε σύλλογο, με καθημερινή τριβή, και άλλο εκλέκτορας που απλώς παρακολουθεί παιχνίδια/ποδοσφαιριστές και ασχολείται στην καλύτερη περίπτωση δυο-τρεις-τέσσερις φορές το χρόνο με το συγκρότημα που έχει αναλάβει. Ο Ρανιέρι δουλεύει σταθερά από το 1986, κοντεύει δηλαδή τα 30 χρόνια στους πάγκους. Άπειρο δεν τον λέει κανείς, τουναντίον, ιδίως από τη στιγμή που έχει εργαστεί στο υψηλότερο επίπεδο (Ιταλία, Ισπανία, Αγγλία) και έχει συνδέσει τη σταδιοδρομία του με δύο εγχώρια κύπελλα (coppa italia ’96, copa del rey ’99) και δύο ευρωπαϊκούς τίτλους (INTERTOΤΟ ’98, Σούπερ Καπ 2004).

Το τρομερά παράδοξο για την περίπτωσή του είναι μολονότι τον εμπιστεύονται σύλλογοι με παράδοση και υψηλούς στόχους φεύγει -στη συνείδηση της κοινής γνώμης- σαν αποτυχημένος χωρίς να έχει εκπληρώσει τη δέσμευση για ποδόσφαιρο… πρωτοβουλίας (όπως θέλει πλέον ο μέσος Έλληνας). Ό,τι δηλαδή συνέβη στη Μονακό, την οποία στη διετία που έμεινε ναι μεν επανέφερε τόσο στην πρώτη κατηγορία του γαλλικού ποδοσφαίρου όσο και στους ομίλους του Champions League, αποχώρησε όμως για να τον διαδεχθεί ο πιο… επιθετικός Λεονάρντο Ζαρντίμ.

Η δουλειά του Ρανιέρι στους “πρίγκιπες” είναι η πιο πρόσφατη απ’ όλες τις υπόλοιπες και βάσει αυτής θα επιχειρήσουμε να εκτιμήσουμε τις τροποποιήσεις που ενδέχεται να φέρει στην εθνική από τη στιγμή που θ’ αναλάβει τα ηνία.

Δυο-δυο στην επίθεση δυο-δυο

Η βασικότερη αλλαγή που αναμένεται να δούμε στην ομάδα του Ρωμαίου προπονητή θ’ αφορά το σχηματισμό στον αγωνιστικό χώρο. Τη στιγμή που ο Σάντος συνέχισε με βάση το 4-3-3 του προκατόχου του Ρεχάγκελ, ο Ρανιέρι είχε σαν ευαγγέλιο την τελευταία διετία συστήματα με δύο επιθετικούς. Διαφορετικές σίγουρα οι συνθήκες και οι ανάγκες της πρώτης από τη δεύτερη σεζόν του στους Μονεγάσκους (πρωταθλητισμό πάντως έκανε σε αμφότερες), αλλά οι δύο φορ στην περιοχή ήταν σταθερή επιλογή του.

Τη σεζόν 2012-13 και σε 38 παιχνίδια πρωταθλήματος χρησιμοποίησε 29 φορές το 4-4-2 (με Ζερμέν/Τουρέ ως επί το πλείστον), ενώ πέρυσι (2013-14) άρχισε 28 φορές με δίδυμο κορυφής, ενώ σε κάποιες περιστάσεις αυτό ήρθε στην πορεία για να “φορτωθεί” η αντίπαλη περιοχή. Ακόμη κι όταν ο Φαλκάο ήταν υγιής ο Ρανιέρι διάλεγε να τον πλαισιώνει ενίοτε με τον Ριβιέρ, τον Ζερμέν ή τον νεαρό Μαρτιάλ, ενώ όταν τραυματίστηκε ο Κολομβιανός, τούτη η επιλογή ήταν μονόδρομος προκειμένου να έχει περισσότερες λύσεις στο γκολ. Μάλιστα για να στηρίξει αυτήν του την αγωνιστική απόφαση δεν δίστασε σε πολλές περιπτώσεις ν’ αφήσει στον πάγκο τον Ζοάο Μουτίνιο, αφού δεν χωρούσε στην τετράδα του κέντρου.

Ερχόμαστε από το πλάι

Για να τροφοδοτηθούν πάντως οι επιθετικοί, ο Ρανιέρι είχε καθιερώσει πολύ την ανάπτυξη από τις πτέρυγες. Τα πλάγια μπακ ανέβαιναν σταθερά (ο Τζαβέλλας ήταν μεταξύ αυτών την πρώτη χρονιά του Ιταλού), ενώ μέχρι και ο Χάμες Ροντρίγκες, στη δεύτερη σεζόν του Ιταλού, έπαιζε αρκετές φορές στα πλάγια για να δημιουργεί υπεραριθμία και να στέλνει συστημένες σέντρες. Εξ ου και διακρίθηκαν εξτρέμ όπως οι Ντιράρ (την πρώτη σεζόν) και Καρασκό.

Χαφ που δημιουργούν

Στο αμυντικό κομμάτι, ο Κλαούντιο Ρανιέρι είχε ως σταθερή επιλογή στις 11άδες που παρέταξε στα γαλλικά γήπεδα τα δύο αμυντικά χαφ. Σε αυτές τις δύο χρονιές του στη Μονακό ο νέος ομοσπονδιακός προπονητής δεν άφησε ποτέ την τετράδα της άμυνάς του ακάλυπτη. Από τον Ιανουάριο του 2013 (που αποκτήθηκε από την Τρουά) ο Μαροκινός Μουνίρ Ομπαντί ήταν σταθερά ο ένας εκ των δύο, ενώ μετά τα χρήματα που έριξε στην αγορά ο Ριμπολόβλεφ δίπλα του ήρθε ο Ζερεμί Τουλαλάν.

Η επιλογή των χαφ του Ρανιέρι δεν αφορούσε μόνο την καταστροφή του παιχνιδιού του αντιπάλου, αφού οι εν λόγω που επέλεγε ήταν περισσότερο 8άρια παρά 6άρια προκειμένου να δημιουργούν και ν’ απειλούν ταυτόχρονα. Υπήρχαν δε και οι περιπτώσεις, όταν το 4-4-2 σχηματιζόταν σε ρόμβο (και φερ’ ειπείν ο Χάμες γινόταν δεκάρι) στις οποίες ο Ρανιέρι έπαιζε με τρία κεντρικά χαφ στην ευθεία (το έκανε 19 φορές πέρυσι και 8 φορές πρόπερσι), τότε δηλαδή που θέση στην 11άδα κέρδιζε και ο Μουτίνιο.

Τόπο στα νιάτα

Αλήθεια είναι τέλος ότι στη Μονακό ο Ρανιέρι δούλεψε πολύ και από επιλογή με νέους σε ηλικία ποδοσφαιριστές. Χαρακτηριστικά χρησιμοποίησε πολύ παίκτες όπως οι Γάλλοι Λεβίν Κιρζαβά (αριστερός μπακ), Τριστάν Ντινγκομέ (μεσοεπιθετικός), Βαλέρ Ζερμέν, Αντονί Μαρτιάλ (επιθετικοί) και ο Βέλγος Γιανίκ Φερερά Καρασκό (εξτρέμ), ενώ εισηγήθηκε την απόκτηση του Ζοφρί Κοντογκμπιά (αμυντικός χαφ) από τη Σεβίλλη, μεταγραφή που κόστισε στη Μονακό περίπου 20 εκατ. ευρώ!

Όλοι τους πήραν χρόνο, όλοι τους είχαν ρόλο σ’ ένα ρόστερ γεμάτο από ποιοτικές μονάδες και συνέλεξαν εμπειρίες παίζοντας δίπλα σε ποδοσφαιριστές με πλούσιες παραστάσεις από το διεθνές στερέωμα. Τούτο ίσως βοηθήσει την αναπόφευκτη προσπάθεια ανανέωσης που θα επιχειρηθεί ούτως ή άλλως στην Εθνική μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο, δεδομένου ότι ο Γιώργος Καραγκούνης ξέρουμε ήδη ότι εγκαταλείπει, ο Κώστας Κατσουράνης βρίσκεται στη δύση της καριέρας του και ο Δημήτρις Σαλπιγγίδης οδεύει στα 33, μαζί του οι Μόρας/Βύντρα (παίκτες της 23άδας στο Μουντιάλ).

Η… νέα Εθνική

Όλα τα παραπάνω σκιαγραφούν σε μεγάλο βαθμό ο προφίλ του Ιταλού όσο έμεινε στη Μονακό. Η φιλοσοφία ενός προπονητή σπάνια μεταβάλλεται, αλλά πάντα προσαρμόζεται στους διαθέσιμους ποδοσφαιριστές. Αναμένονται πλέον με ενδιαφέρον οι πρώτες κλήσεις του και κυρίως ο τρόπος που θα θελήσει να χρησιμοποιήσει εκείνους που θα προσκαλέσει. Αν θέλαμε να προσελκύσουμε/φανταστούμε την εθνική του Ρανιέρι, θα μπορούσε να είναι κάπως έτσι:

Στο 4-3-1-2

Στο 4-4-2