Δύο τρόποι να εξετάσεις τη “Χρυσή Μπάλα”

Άντε λοιπόν, να κάνουμε την ίδια συζήτηση που κάναμε και πέρσι. Δύο τρόποι να εξετάσεις το βραβείο της Χρυσής Μπάλας: είτε λαμβάνεις υπ’όψιν σου το τι πέτυχε ένας ποδοσφαιριστής, είτε ασχολείσαι μόνο με την ατομική του φόρμα.

Πέρσι τέτοια εποχή έλεγα το εξής απλό. Αν εξετάζουμε μόνο την ατομική φόρμα, τότε καλώς ο Μέσι παίρνει την τέταρτη συνεχόμενη και γράφει ιστορία: ήταν ο καλύτερος και το 2012. Αν λαμβάνουμε υπ’όψιν μας και το τι πέτυχαν οι ομάδες, τότε ο μεγάλος αδικημένος ήταν ο Πίρλο: πήρε τη Γιουβέντους στην 7η θέση και την οδήγησε σε αήττητο πρωτάθλημα και πήρε την Εθνική Ιταλίας απ’το χέρι και την πήγε στον τελικό του Euro. Κανείς δεν κατάφερε περισσότερα.

Πρίσμα

Με την ίδια λογική πάμε και φέτος. Αν λάβουμε υπ’όψιν τις ομάδες, τότε προφανώς και θα έπρεπε να κερδίσει ο Ριμπερί. Κέρδισε τα πάντα με την Μπάγερν και ήταν το σημείο αναφοράς απ’την αρχή μέχρι το τέλος. Ο Ρόμπεν μπήκε απ’το παράθυρο στην πορεία, όταν πήρε τη θέση του τραυματία Κρος.

Αν συνεχίσουμε να εξετάσουμε την ατομική φόρμα, τότε θα έπρεπε να το πάρει ο Ρονάλντο. Έστω και οριακά, έστω και γιατί ο Μέσι τραυματίστηκε στο τέλος της χρονιάς, το 2013 ήταν λίγο καλύτερος. Δεν πέτυχε τίποτα σπουδαίο, δεν ήταν καλύτερος απ’ο,τι ήταν τα προηγούμενα χρόνια, αλλά η πτώση του Μέσι ήταν αρκετή για να το δώσει το οριακό προβάδισμα.

Κι εδώ έχει πλάκα το πως το βλέπουν αυτοί που έχουν αφιερώσει τη ζωή τους στο να τσακώνονται ως οπαδοί του ενός ή του άλλου. Το 2012 που ο Μέσι πήρε τη Χρυσή Μπάλα, οι οπαδοί του Ρονάλντο ήταν έξαλλοι που δεν την πήρε ο Πορτογάλος “που πήρε το πρωτάθλημα Ισπανίας, ενώ ο Μέσι δεν κέρδισε τίποτα”. Ένα χρόνο μετά, οι ρόλοι είναι αντεστραμμένοι, αλλά οι οπαδοί του Ρονάλντο δεν έχουν πλέον κανένα πρόβλημα που το πήρε ο Κριστιάνο χωρίς να κερδίσει τίποτα, ενώ ο Ριμπερί πήρε τα πάντα: “είναι ατομική η βράβευση”, λένε πια.

Πρώτες ψήφοι

Μεγάλη πλάκα έχει κι αυτή η κουβέντα για το ποιος είναι ο αγαπημένος των ομοσπονδιών, των ΜΜΕ, κτλ. Όπως αποδείχθηκε στην ανάλυση των ψήφων, οι δημοσιογράφοι είχαν ως πρώτη τους επιλογή τον Ριμπερί: 80 απ’τους 173 έδωσαν στον Γάλλο την πρώτη απ’τις τρεις ψήφους που είχε ο καθένας, 48 επέλεξαν τον Ρονάλντο και 30 τον Μέσι. Οι προπονητές μοιράστηκαν, αφού 56 ψήφισαν τον Ρονάλντο και από 44 πρώτες ψήφους πήραν Ριμπερί και Μέσι.

Τη μεγάλη διαφορά την έκαναν οι αρχηγοί των εθνικών ομάδων, που “έθαψαν” τον Ριμπερί, προτίμησαν τον Ρονάλντο και ισοσκέλισαν τη διαφορά που είχαν δώσει στον Γάλλο οι δημοσιογράφοι. Μόνο 39 αρχηγοί εθνικών ομάδων επέλεξαν ως πρώτο τον Ριμπερί, 63 διάλεξαν τον Κριστιάνο και 45 τον Μέσι.

Έτσι, από τις 541 πρώτες ψήφους (αυτές που έδιναν 5 πόντους) ο Ρονάλντο πήρε 167 και ο Ριμπερί 163. Είναι νομίζω ξεκάθαρο πως η παράταση των δύο εβδομάδων, που δόθηκε για να συμπεριληφθούν οι αγώνες μπαράζ, έκρινε τη μάχη υπέρ του Πορτογάλου. Οι αρχηγοί των εθνικών ομάδων τον είδαν να στέλνει την Πορτογαλία στο Μουντιάλ (κόντρα στη Σουηδία του Άντονσον), την ώρα που η Γαλλία του Ριμπερί δεν είναι και η πιο συμπαθητική εθνική στον κόσμο.

Γκολ σε φιλικό

Η αλήθεια είναι πως πέρα απ’τη μάχη για τη Χρυσή Μπάλα και την κουβέντα που προκαλεί κάθε χρόνο, η τελετή χάνει αρκετή απ’τη σοβαρότητά της στα υπόλοιπα σημεία. Καλύτερο γκολ βγήκε αυτό του Ζλάταν Ιμπραϊμοβιτς κόντρα στη Γαλλία. Γκολ που όχι μόνο μπήκε τον Νοέμβριο 2012 κι όχι το 2013, αλλά σημειώθηκε σε φιλικό αγώνα.

Σόρι, αλλά από τότε έγραφα πως το ωραίο με το σπουδαίο πάνε μαζί όταν μιλάμε για αθλητισμό. Χάρηκα πάρα πολύ όταν ο Αντώνης Νικοπολίδης επιβεβαίωσε τη σκέψη μου στην παρουσία του στη SUPER BALL. Τον ρωτήσαμε ποια ήταν η κορυφαία απόκρουση της καριέρας του και αρνήθηκε να διαλέξει μία που είχε κάνει με τον Θρασύβουλο. “Όπως και τα γκολ, έτσι και οι αποκρούσεις, θα πρέπει να σημαίνουν κάτι. Κορυφαίες είναι όλες όσες έκανα στο Euro της Πορτογαλίας”.

Ό,τι κι έκανε ο Ζλάταν κόντρα στην Αγγλία, δεν παύει να το εμπνεύστηκε και να το εκτέλεσε σε φιλικό αγώνα, με την ομάδα του μπροστά στο σκορ. Δεν έκρινε τίποτα κι ως εκ τούτου η σημασία του αφαιρεί πολλά απ’την ομορφιά του, τουλάχιστον στα δικά μου μάτια.

Ενδεκάδα Μίχου

Αλλά, οκ, το γκολ του Ζλάταν είναι και θέμα προσωπικής οπτικής. Εκεί που σίγουρα η τελετή έχασε σε σοβαρότητα και κύρος ήταν στην καλύτερη ενδεκάδα. Ήταν σαν να διάλεξε τους κορυφαίους του 2013 ένας τύπος που δεν ασχολείται και πολύ με το ποδόσφαιρο και έχει να δει μπάλα απ’το 2011 ή μια κοπέλα που έβαλε όσα ονόματα της έλεγαν κάτι, χωρίς να ξέρει και πολλά.

“Ε, να βάλουμε τον Ιμπραχίμοβιτς μαζί με τον Μέσι και τον Ρονάλντο στην επίθεση, να βάλουμε χαφ τον Ινιέστα με τον Τσάβι, να βάλουμε και τον Άλβες και να αλλάξουμε πλευρά στον Λαμ, βάλε κάπου και τον Ριμπερί και κλείσαμε.” Σαν να ρώτησαν τον Πέτρο Μίχο, που είπε τα ονόματα που του ήρθαν πρώτα στο μυαλό, χωρίς να εξετάσει πως ήταν ο καθένας το 2013.

Σαν να μην υπάρχει ο Αλάμπα, σαν να μην υπάρχουν ο Βιδάλ, ο Σβαϊνστάιγκερ, ο Μαρτίνες, o Γιάγια Τουρέ ή ο Γκουντογκάν στο κέντρο. Σαν να μην πήγε ποτέ η Ντόρτμουντ στον τελικό του Champions League, σαν να μην έβαλε ποτέ ο Λεβαντόφσκι τέσσερα γκολ στην Ρεάλ Μαδρίτης, σαν να μην έκανε όργια ο Ντιέγκο Κόστα.