Κράτα μικρό πορτοφόλι
Η μετακίνηση του Γιάννη Μανιάτη από τον Πανιώνιο είναι καλό για τον Ολυμπιακό. Ποτέ δεν βλάπτει να έχεις, εκτός απ’ τον καλύτερο της χώρας σε μία θέση, και τον αμέσως επόμενο. Κάποτε ο Γιώργος Βαρδινογιάννης είχε συλλέξει στον Παναθηναϊκό, ενώ ήδη είχε τον Νίκο Καρούλια αριστερό μπακ, και τον Νίκο Βαμβακούλα αλλά και τον Νίκο Πατσιαβούρα!
Ο Ολυμπιακός έχει τον top Βασίλη Τοροσίδη που, πλέον, οριακά “χωράει” στην ελληνική Σούπερ Λιγκ. Στην πραγματικότητα, στριμώχνεται για να χωρέσει. Ο Μανιάτης είναι ο δεύτερος καλύτερος. Σε τεχνική ποιότητα, τουλάχιστον. Στην επαφή με τη μπάλα. Γιατί, σε συνολική υπόσταση ως ποδοσφαιριστής, ακόμη είναι λάιτ και έρχεται πίσω απ’ τον Λουκά Βίντρα. Όταν ο Τοροσίδης θα πάψει να χωράει στην Ελλάδα και φυσιολογικά θα ξανοιχτεί σ’ ένα ευρύτερο ορίζοντα, ο Μανιάτης θα ‘ναι ο ήδη έτοιμος φυσικός διάδοχος.
Το καλό για τον Ολυμπιακό, η μετακίνηση του Μανιάτη, είναι το άριστο για την Εθνική. Γιατί ο Ολυμπιακός, προς όφελός της, θα καλύψει τα κενά που φέρει ο Μανιάτης από τον Πανιώνιο. Ένα κενό, στον τρόπο με τον οποίον σκέπτεται και αντιλαμβάνεται το ποδόσφαιρο. Ειδάλλως, εάν δεν επωφεληθεί και προσαρμοστεί στο όλον big club feeling, θα καταλήξει…ένας Μήτρογλου. Εξαιρετικό πακέτο, να πάει κάπου δανεικός επειδή ο προπονητής δεν θα τον θέλει “μες στα πόδια του”, και δεν θα φταίει που δεν θα τον θέλει, στην προπόνηση.
Ένα δεύτερο κενό, το τακτικό. Στην Ελλάδα είναι θέμα ακραίας τύχης για τον νέο ποδοσφαιριστή, αν θα πέσει σε προπονητή που θα “του ανοίξει τα μάτια” στην τακτική παιδεία. Ο Βύντρα κι ο Σπυρόπουλος για παράδειγμα, ύστερα από τόσα χρόνια, κι όμως τακτικά παραμένουν (για το επίπεδο, Παναθηναϊκός και Εθνική, στο οποίο αγωνίζονται) σε πρώιμο στάδιο. Παρέμεναν. Προ Ζεσουάλντο Φερέιρα. Με τον Πορτογάλο, θα δούμε.
Ο Μανιάτης στέκεται τυχερός. Όχι επειδή πήγε στον Ολυμπιακό. Αλλ’ επειδή πήγε στον Ολυμπιακό, σε εποχή που έχει προπονητή τον Ερνέστο Βαλβέρδε. Φεύγει, πια, απ’ το “ό,τι να ‘ναι”. Εάν το θέλει, θα μάθει. θα γίνει καλύτερος. Και αύριο-μεθαύριο, με εφόδιο όσα θα έχει μάθει, θα μπορεί να σταθεί οπουδήποτε.
Ο Βαλβέρδε πρεσβεύει ένα ποδόσφαιρο που είναι παιγνίδι των έντεκα, και το διδάσκει σε μια χώρα που το πιστεύει για παιγνίδι του ενός. Είτε του ενός mega-star, που “κερδίζει μόνος” και αποθεώνεται. Είτε του ενός αποδιοπομπαίου, που είν’ “ο μόνος που χάνει” και καταδικάζεται. Η επιλογή του Φουστέρ ήταν, το καλοκαίρι, ένα απτό παράδειγμα γι’ αυτού του τύπου το ποδόσφαιρο. Παίκτης, για την ομάδα. Όχι για το αεροδρόμιο ή για τα διαρκείας, ούτε για τα αγαλματάκια του MVP ή τα ατομικά στατιστικά επιτεύγματα. Το δύσκολο μάθημα-Φουστέρ, το πλήθος (από γενιά σε γενιά μαθημένο ν’ αναζητεί παικταράδες που γκρεμίζουν τσιμέντα) αρχίζει λίγο-λίγο να το ψυλλιάζεται. Να καταλαβαίνει πως αυτό που επί μήνες περιγραφόταν σαν κόλλημα του προπονητή, κατ’ ουσίαν ήταν κόλλημα…όσων το περιέγραφαν σαν κόλλημα!
Στο μεταξύ, ο Βαλβέρδε φέρεται έτοιμος να περάσει τον λαό στο επόμενο ομοειδές κεφάλαιο. Και πάλι, με το αντίστοιχης κεντρικής ιδέας παράδειγμά του. Να ζητεί πιεστικά ενόψει της επόμενης περιόδου, για τη θέση του Ζαϊρί στο ρόστερ, τον Χαβίτο. Τη σκυλίσια εργατικότητα δηλαδή, για την αδιάκοπη φιγούρα. Τον ταπεινό παίκτη της ομάδας, για τον ξεσηκωτικό παίκτη της εξέδρας. Τον παίκτη της ομάδας που, συν τοις άλλοις, είναι και τζάμπα!
Ο Βαγγέλης Μαρινάκης, γαύρος από σόι, είναι ένας απ’ όλους αυτούς που έχουν μεγαλώσει, και μάθει, αλλιώς. Καθόλου δεν αποκλείεται συνεπώς, και του ιδίου κάποιες απ’ τις ιδέες-Βαλβέρδε να του φαίνονται παράξενες. Αλλά πάλι, τι διάολο, έξυπνος άνθρωπος είναι. Αποκλείεται να μη του κόβει ότι έχει, στον Βαλβέρδε, περισσότερους από ένα λόγους για να κοιμάται ήσυχος. Last but not least, ότι ο Βαλβέρδε δείχνει να σέβεται το πορτοφόλι του Μαρινάκη, πιο πολύ κι απ’ όσο ο Μαρινάκης μοιάζει να λογαριάζει το πορτοφόλι του…
