Ο Ολυμπιακός κερδίζει, τα άκρα του …πληγώνουν

Λίαν προσφάτως είχαμε γράψει ότι ο Ολυμπιακός κερδίζει, αλλά δεν γοητεύει, με την επισήμανση ότι σε αυτό το χρονικό σημείο θα πρέπει να θεωρείται φυσιολογικό και διόλου ανησυχητικό, από την στιγμή που αυτή η ομάδα, η νέα ομάδα, μετράει λίγους μήνες ζωής. Σε πολλούς φίλους Ολυμπιακούς δεν άρεσε αυτή η τοποθέτηση. Σήμερα θα προχωρήσουμε ένα βήμα παραπάνω. Οχι απλά δεν γοητεύει, αλλά πλέον κάποια στοιχεία έχουν αρχίσει να μας προβληματίζουν.



Μερικά πράγματα δεν τα βλέπουμε όλοι από την ίδια οπτική γωνία και φυσικά ουδείς διεκδικεί το αλάθητο. Η νίκη, το θετικό αποτέλεσμα δεν είναι κάτι που πρέπει- τουλάχιστον πάντα- να κλείνει στόματα. Θα πέσει στο τραπέζι και η ουσία, θα σταθούμε και σε αυτό που είπε ο Ερνέστο Βαλβέρδε για την ομάδα του, για το πνεύμα και την νοοτροπία του νικητή που έχουν οι παίκτες του και αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί να το αμφισβητήσει κανείς, αλλά είναι επικίνδυνο για την ίδια την ομάδα να παρασύρεται από κλίμα ευφορίας και να μην αναζητεί τα δικά της λάθη.

Διακρίνουμε μια ολοφάνερη αδυναμία του Ολυμπιακού να παίξει από τα πλάγια, κάτι που χαρακτήριζε την ομάδα επί Μπάγεβιτς, κάτι που έχει στο μυαλό του ο Βαλβέρδε. Σίγουρα για κάποια πράγματα οφείλουμε να κάνουμε ακόμα υπομονή, και αυτό δεν αφορά μόνο στην κριτική μας διάθεση απέναντι σε παίκτες, αλλά γενικότερα σε στοιχεία που θέλουμε να δούμε στον τρόπο ανάπτυξης.



Δεν πρέπει να σταθεί ο Ολυμπιακός στην διαφορά ασφαλείας που έχει πάρει από τον Παναθηναϊκό, ούτε από το γεγονός ότι ΑΕΚ και ΠΑΟΚ ίσα, ίσα που διακρίνουν την ερυθρόλευκη πλάτη, για να μην βλέπει την δικιά του καμπούρα. Στο παιχνίδι με τον Ηρακλή, και φυσικά δεν ήταν το πρώτο, η ομάδα του Βαλβέρδε δεν μπόρεσε να βγάλει φάσεις από τα πλάγια για τον απλούστατο λόγο ότι οι παίκτες που είχαν επιφορτισθεί με αυτόν τον ρόλο δεν ανταποκρίθηκαν. Τόσο ο Ρόμενταλ στα δεξιά, όσο και ο Ριέρα στα αριστερά έδειχναν να μην συμμετέχουν στο παιχνίδι.



Είναι ένα πρόβλημα αν παίκτες στους οποίους έχει βασιστεί ο Ολυμπιακός, προσωπικότητες που υπάρχουν στο πλάνο του Βαλβέρδε για το χτίσιμο της ομάδας δεν βγάζουν αυτά που που περιμένουν όλοι. Η διαδρομή τους, το βιογραφικό τους, οι παραστάσεις που κουβαλάνε μας επιβάλουν να περιμένουμε το ξέσπασμα τους, αλλά το ματς με τον Ηρακλή ήταν ένα ακόμα απογοητευτικό παιχνίδι και από τους δυο. Και δεν μπορεί να σταθεί κανείς σε μια κούρσα του Ρόμενταλ, ή, σε μια προσποίηση του Ριέρα. Δεν αποκτήθηκαν για μεμονωμένες ενέργειες, αλλά για πολλά άλλα και πιο ουσιαστικά.



Δεν μπορούν φυσικά κάποιες αδυναμίες του Ολυμπιακού να σκεπάσουν αυτά που έχει πετύχει η ομάδα. Δεν είναι, όμως, θέμα ζυγαριάς. Θα ήταν έγκλημα να μην σταθεί ο Ολυμπιακός, περισσότερο σε αυτά που τον πληγώνουν, και να επαναπαυθεί σε όσα του δίνουν το δικαίωμα να χαμογελάει. Αυτό θα πρέπει να το καταλάβουν οι άνθρωποι που διοικούν. Δεν είναι εύκολο όταν ακούνε δίπλα τους μόνο μπράβο, για το πολύ σημαντικά που έχουν πετύχει, αλλά εδώ μπαίνει το θέμα της διορατικότητας.



Μια γραμμή που για χρόνια ήταν η αχίλλειος, η αμυντική, φαίνεται ότι είναι αυτή που οδηγεί τον Ολυμπιακό. Υπάρχουν τα γκολ του Μιραλάς, οι ασίστ του Ιμπαγάσα που στο ματς με τον Ηρακλή δεν τα είδαμε, αλλά είναι πολύ σημαντικό για κάθε ομάδα να διαθέτει μετόπισθεν που δίνουν το αίσθημα της εγγύησης.Ενα άλλο ακόμα στοιχείο που πρέπει να σταθούμε είναι στις διαφορετικές λύσεις που σε κάθε ματς βγαίνουν στο χορτάρι. Είτε αυτή έχει την υπογραφή του Φουστέρ, ενός παίκτη που μας δίνει μάθημα για την υπομονή που οφείλουμε να έχουμε στις κρίσεις μας (πρώτη, πρώτη η αφεντιά μας), είτε του Πάντελιτς που είναι άξιος συγχαρητηρίων περισσότερο για την επαγγελματική αντιμετώπιση μιας κατάστασης που δεν την περίμενε. Αν και δεν είναι πρώτη επιλογή για την θέση του φουνταριστού, η αγωνιστική του συμπεριφορά θυμίζει 18άρη που περιμένει μια ευκαιρία για να την πιάσει από τα μαλλιά. Είναι μια συμπεριφορά που μπορεί να αποτελέσει παράδειγμα για όλους.