O Σάκης Γκίνας εξηγεί πως την “πάτησε” ο ΠΑΟΚ

Όταν επιδιώκεις την νίκη οριακά, ρισκάρεις και μπορεί να μην την πάρεις και μετά είσαι αμήχανος και κάνεις την τρίτη αλλαγή μόλις πέντε λεπτά πριν από τον λήξη, όπως έκανε ο Χάβος βάζοντας τον Παπάζογλου στη θέση του Τσουκαλά.



Ο ΠΑΟΚ, παρότι σκόραρε από τα… αποδυτήρια με τον Σαλπιγγίδη, έμεινε πίσω, περίμενε τον αντίπαλο και δεν επιδίωξε με θέρμη το δεύτερο γκολ, με το οποίο θα «καθάριζε» το παιχνίδι. Και ιδού τα αποτελέσματα… Το ίδιο έγινε και στο ματς με την Μπριζ. Αρκεί σε μια φάση σε ανύποπτο χρόνο ο αντίπαλος να σκοράρει και χάθηκε η νίκη. Και με την αφερεγγυότητα της φετινής άμυνας του ΠΑΟΚ αυτό δεν είναι και δύσκολο. Τα ερασιτεχνικά αμυντικά λάθη συνεχίστηκαν και στις Σέρρες…



Ο Γεωργιάδης στην φάση της ισοφάρισης ξεκίνησε την προσπάθειά του πριν από την σέντρα του γηπέδου, τους πέρασε σχεδόν όλους (Σνάουτσνερ, Κάτσε, Γκαρσία, Τσιρίλο, Σαβίνι, ξαναπέρασε τον Κάτσε) και σκόραρε. Απαγορεύεται αυτό δια ροπάλου σε μια ομάδα με αξιώσεις. Είναι ανεπίτρεπτο. Ένα φάουλ δεν αξιώθηκε να του κάνει κάποιος μεταξύ κέντρου και μεγάλης περιοχής; Τόσο μυαλό θέλει; Απαιτήσεις δεν έχεις από τον νεαρό πρωτοεμφανιζόμενο Κάτσε, αλλά απαιτείς από τον πολύπειρο Γκαρσία να σταματήσει τη φάση με ένα απλό φάουλ, εκεί που τον πέρασε σαν σταματημένο ο Γεωργιάδης, σε εντελώς ακίνδυνο σημείο, δηλαδή, πάρα πολλά μέτρα έξω από την περιοχή του Χαλκιά. Βάλε και λίγο την ατυχία με την κόντρα της μπάλας πάνω στον Κοντρέρας και επήλθε το μοιραίο…

Ακόμα και η φυσιολογική πίεση του ΠΑΟΚ μετά την ισοφάριση ήταν ανορθόδοξη και αποδείχτηκε αυτό από τις τρεις ευκαιρίες που δημιουργήθηκαν, οι οποίες όλες είχαν ως πρωταγωνιστές τους δυο Ιταλούς αμυντικούς του και όχι τους μεσοεπιθετικούς του.

Θεωρώ, ότι και η – άκαιρη – αλλαγή του Αθανασιάδη με τον Κάτσε, ήταν λάθος του Χάβου, αφού υπηρέτησε και ενίσχυσε ακόμα περισσότερο την συντηρητική λογική του για την διατήρηση απλά του 0-1 και όχι την επιδίωξη του δεύτερου γκολ που θα «κλείδωνε» την νίκη, ιδίως από την στιγμή που είχε απέναντί του την άμυνα του Πανσερραϊκού, η οποία ήταν… για κλάματα.



Επειδή, όμως, στην Ελλάδα έχουμε έμφυτη μέσα μας την τάση της καταστροφολογίας, θέλω να τονίσω, ότι και φυσικά η ισοπαλία στις Σέρρες δεν συνιστά καμία φοβερή αποτυχία. Μην ξεχνάμε, ότι και πρόπερσι (όταν έπαιζε ο Πανσερραϊκός στην Σούπερ Λιγκ), πάλι κοντά τέτοια εποχή (20-12-2008), επί Φερνάντο Σάντος, το ίδιο… έργο είδαμε στις Σέρρες. Και ακόμα μεγαλύτερο «ναυάγιο» ήταν ο ΠΑΟΚ στο δεύτερο ημίχρονο και κινδύνεψε άμεσα με ήττα, αφού ο Πανσερραϊκός σε εκείνο το ματς έχασε ένα σωρό ευκαιρίες μετά το 1-1.

Βέβαια, τα πολλά αμυντικά κενά του ΠΑΟΚ σε εκείνο το παιχνίδι ήταν εξαίρεση, ενώ στην σημερινή ομάδα τείνουν να γίνουν ο κανόνας. Στην επίθεση, αντιθέτως, ο ΠΑΟΚ διατήρησε έως τώρα το συνεκτικό στυλ των τελευταίων χρόνων. Και φέτος εξακολουθούμε και βλέπουμε «αυτοματισμούς» στο παιχνίδι της ομάδας και κάποιους τέλειους συνδυασμούς, με πιο πρόσφατους το γκολ του Αθανασιάδη με τα Γιάννενα και το γκολ του Σαλπιγγίδη στις Σέρρες, δυο γκολ που προήλθαν από την εξαιρετική συνεργασία τους, κάτι που επιβεβαιώνει πως έχουν βρει «χημεία» μεταξύ τους.

Είναι πολύ σημαντικό ότι και οι δυο έμαθαν ποδόσφαιρο ουσιαστικά στις ακαδημίες του ΠΑΟΚ και αυτό είναι ένα θετικότατο γεγονός, που δείχνει ότι γίνεται δουλειά εκεί και δεν πάνε τζάμπα τα λεφτά. Τα νέα αποτελέσματα αυτής της δουλειάς των υποδομών φάνηκαν στις Σέρρες, με την ώριμη εμφάνιση του τεχνίτη Τσουκαλά, αλλά και το ντεμπούτο του επίσης 17χρονου Κάτσε, ο οποίος είναι ελπίδα για το μέλλον, άσχετα από το φυσιολογικό άγχος και την απειρία που έδειξε στην παρθενική του συμμετοχή.



Μια άλλη αυτονόητη παρατήρηση για το παιχνίδι των Σερρών είναι ότι όταν έχεις για καλύτερό σου παίκτη τον – ανεβασμένο τελευταία – Τσιρίλο, δεν μπορείς να περιμένεις και πολλά πράγματα. Αρνητικό ρόλο για τον ΠΑΟΚ, θεωρώ, ότι έπαιξε και η ατυχία με τον τραυματισμό του Ζουέλα, ο οποίος τα πήγε πολύ καλά στο πρώτο ημίχρονο, προσθέτοντας ασφάλεια στην δεξιά πλευρά. Όσο έπαιξε, ο Πανσερραϊκός δεν δημιούργησε ούτε υποψία ευκαιρίας και αυτό δεν αποτελεί σύμπτωση. Ο Ζουέλα συνέκλινε συχνά και προς το κέντρο της άμυνας και με την παρουσία του δίπλα σε Τσιρίλο και Κοντρέρας είχε «δέσει» τα μετόπισθεν. Η έξοδός του Ζουέλα από το παιχνίδι είχε αλυσιδωτές αρνητικές επιπτώσεις, αφού και ο Σνάουτσνερ ήταν καλύτερος αριστερά, παρά δεξιά, αλλά και ο Σαβίνι, που μπήκε στο ματς, ήταν προβληματικός στα μαρκαρίσματα.



Ο Λίνο και ο Φωτάκης έπαιζαν εκτός θέσεως στον «βωμό» της σφιχτής μεσοαμυντικής διάταξης, ενώ ο Βραζιλιάνος είχε και το ελαφρυντικό της μακρόχρονης απουσίας του για την νωθρή εμφάνισή του. Ο Γκαρσία ήταν… απών από το παιχνίδι, ειδικά στο δεύτερο ημίχρονο, με αποτέλεσμα να πελαγοδρομούν σε κάποιες φάσεις και οι πιτσιρικάδες που είχε δίπλα του.



Ο Σαλπιγγίδης θα μπορούσε να βάλει κι άλλα γκολ εάν ήταν πιο επιθετικός ο ΠΑΟΚ, ενώ ο Αθανασιάδης εντυπωσίασε με την ασίστ – τακουνάκι και τις κινήσεις του μέσα στο γήπεδο. Ο δικέφαλος του βορρά αξίζει να επενδύσει χρόνο και ελπίδες πάνω σ’ αυτό τον παίκτη.

Άλλωστε, αυτό που έμεινε στους φίλους του ΠΑΟΚ από το παιχνίδι των Σερρών, ήταν η συμμετοχή των δυο πιτσιρικάδων από τις ακαδημίες (Τσουκαλάς, Κάτσε) και του Αθανασιάδη, κάτι που είχε να γίνει πολλά χρόνια στον ΠΑΟΚ. Αυτό το γεγονός, πιστώνεται στα μέχρι τώρα θετικά του Χάβου, καθώς είναι μια εξελικτική διαδικασία, που αποτελεί τον ορισμό της προόδου για μια ομάδα.