Τα αδέρφια που θα έσωζαν το μπάσκετ

Ήταν το 2006, διότι έτσι όπως πάει το ελληνικό μπάσκετ θα καταλήξουμε σύντομα να λέμε ιστορίες γύρω από το τζάκι για κάτι…μακρινό, όταν ο γράφων επικοινώνησε πλήρης …απορίας με τον συνάδελφό του Ρήγα Δάρδαλη:
“Εκτός από τον Κουφό, στο Macdonalds για τα λύκεια, παίζει κι ένας Καλέιθης. Ένα σούτιγκ γκαρντ με μακρύ μαλλί. Λες να είναι Λιθουανός ή Έλληνας;” . Η απάντηση ήταν ότι το παιδί έχει ελληνική καταγωγή και μάλιστα ο συνάδελφος είχε ήδη επικοινωνήσει με τον πατέρα του Τζον Καλάθη. Κάπως έτσι, από έναν δημοσιογράφο, ανακαλύφθηκε αυτή η οικογένεια.

Οι …Καλάθηδες αποτελούσαν, ίσως και λόγω τόπου διαμονής στην Φλόριδα, μία από τις λίγες ελληνοαμερικανικές οικογένειες που είχαν χάσει κάθε επαφή με την Ελλάδα. Τόσο ώστε δεν σκέφτηκαν ποτέ ότι η μητέρα πατρίδα του …παππού Καλάθη θα έδινε μία τεράστια αθλητική ευκαιρία σε δύο εγγόνια. Βλέπετε δεν γνώριζαν ότι στην χώρα όπου δεν υπήρχε…τηλεόραση την τελευταία φορά που την επισκέφτηκαν, παίζεται μεγάλο μπάσκετ.

Κάποια στιγμή, σε αυτό βοήθησε πιο πολύ η μητέρα του Κουφού αλλά και η ομοσπονδία, ήρθε η ώρα για να υπάρξει σοβαρή ενασχόληση όπου εκτός από τον Νικ Καλάθη που έλαμπε παναμερικανικώς στο πανεπιστήμιο της Φλόριδα (οι αλιγάτορες έρχονταν από δύο συνεχόμενους κολλεγιακούς τίτλους και είχαν χάσει επτά παίκτες) η οικογένεια πίεζε να πάρει διαβατήριο και ο μεγάλος αδερφός του Νικ , ο Πατ Καλάθης. Ελπίζοντας ότι θα βρει να παίξει κάπου να βγάλει λίγα δολλάρια πριν ασχοληθεί με τις σπουδές του.

Εδώ ευλογούμε τα δικά μας γένια αφού πρώτα στο contra.gr παρουσιάσαμε τον …big brother από το Σεντ Τζόζεφς μία ιδιαίτερη περίπτωση ενός τύπου που ουσιαστικά έπαιζε πλέι μέικερ με ύψος 2.07. Έπαιζε έτσι σε ένα πολύ ελεύθερο στυλ μπάσκετ και μάλιστα κατέληξε σε σχέση με τον αδερφό του να θεωρείται πιο επιτυχημένος κολλεγιακά αφού οδήγησε για πρώτη φορά μετά από πέντε χρόνια (τότε ηγέτης ήταν ο βασικός πλέι μέικερ των Μάτζικ, Τζαμίρ Νέλσον) στις 64 καλύτερες ομάδες το NCAA.

Η ιστορία του Νικ είναι γνωστή με το επώδυνο πέρασμά του από την μικρή εθνική όταν νυν συμπαίκτης του στον Παναθηναϊκό μαζί με έναν ακόμα τον έπιασαν, όπως λέγεται, από το λαιμό επειδή στην ψηφοφορία του Σιγάλα ζήτησε να ενταχθεί στην εθνική νέων ο Κουφός χωρίς προπονήσεις. Ο Παναθηναϊκός του έδωσε πολύ μεγάλο συμβόλαιο και από τότε προσπαθεί.

Ο Πατ ήταν να παίξει στην Ολύμπια Λάρισας αφού τον λάτρεψε ο Μπαρτζώκας μόλις τον είδε, το ίδιο όμως και το Μαρούσι το οποίο εκμεταλλεύτηκε την ταχύτητα του Ελληνιάδη και τον ενέτεξε στο δυναμικό του. Στο πρώτο φιλικό επί, κυριολεκτικά, Ελληνικού εδάφους διέλυσε τον Μπόστιαν Νάχμπαρ της Δυναμό Μόσχας τότε. Ο Κώστας Καϊμακόγλου, παιδί με τρομερή μπασκετική παιδεία, έκανε την ανάλυση: “διαθέτει σπουδαίο ταλέντο, κάνει πολλά πράγματα καλά, αλλά προσέξτε ότι θέλει μεγάλο διάστημα προσαρμογής διότι έχει μάθει να παίζει εκτός συστημάτων”.

Δύο χρόνια στο Μαρούσι έπαιζε μόνο όταν οι κιτρινόμαυροι ήθελαν κάτι…εκτός ελέγχου πράγμα σπάνιο ιδιαίτερα επί Μπαρτζώκα. Είχε καλές στιγμές με κορυφαία την νίκη των κιτρινόμαυρων στην Ευρωλίγκα επί του Παναθηναϊκού. Θεωρήθηκε όμως τελειωμένη περίπτωση σε αυτό το υπέροχο ελληνικό μπάσκετ των χτιστοσοβατομπετατζήδων και των προπονητών που καταριούνται αυτόν (Ντάνι Μπιαζόνε) που σκέφτηκε το χρονόμετρο των 24 δευτερολέπτων. Για την ακρίβεια αν ήταν στο χέρι τους θα καταργούσαν εντελώς το χρονόμετρο επίθεσης. Νεωτερισμοί για …μαϊμούδες που θα έλεγε και μία ψυχή.

Ο Σφαιρόπoυλος τον πήρε στη Ρόδο, αλλά οι δύο πόντοι στην πρεμιέρα του και τα 22 λεπτά συμμετοχής έδειξαν μία συνέχεια τίποτε παραπάνω. Από την πέμπτη αγωνιστική όμως ο Έλληνας τεχνικός αλλάζει τα πάντα διώχνοντας τους προβληματικούς Αμερικανούς του και δίνοντας εντολή για τρέξιμο. Τρέξιμο που μόνο ο Παναθηναϊκός, όχι πάντα, έκανε μέχρι τώρα. Τρέξιμο που ήθελε ο Πατ Καλάθης. Τρέξιμο και +30 λεπτά συμμετοχής. Τίποτε παραπάνω. Οι 34 πόντοι, τα 14 ριμπάουντ, οι πέντε ασσίστ και τα 0 λάθη κόντρα στην ΑΕΚ αποτέλεσαν την έως τώρα κορωνίδα των εμφανίσεών του, ακολουθούμενη από το μεγάλο παιχνίδι κόντρα στον Ολυμπιακό. Δεν έχουν όμως σημασία οι αριθμοί.

Είναι η κουβέντα που κάναμε για τον Νικ όταν έλαμψε στον αγώνα με την Εφές Πίλσεν αλλά χάθηκε στην συνέχεια. Δύο αδέρφια που δεν μοιάζουν εμφανισιακά αλλά είναι ίδιοι σε μπασκετική νοοτροπία: θέλουν πολλά λεπτά συμμετοχής και το ελεύθερο να δράσουν. Στον Παναθηναϊκό με όλη την καλή διάθεση του Ομπράντοβιτς, αυτό θα συμβεί λίγες φορές για τον Νικ, στον Κολοσσό που δεν έχει Αμερικανούς, ο Σφαιρόπουλος στα δύσκολα …κατέληξε να γυαλίσει ένα διαμάντι. Η ανάγκη για ένα πραγματικά σύγχρονο μπάσκετ, δεν έκανε μόνο τον Κολοσσό φαβορί για την τετράδα, αλλά πιθανώς να έδωσε μία ακόμα επιλογή στον «ξένο» τεχνικό που κάποια στιγμή θα μας παρουσιάσει το…αφεντικό.

Οι δύο Καλάθηδες με τον Κουφό παρουσιάζονταν ως το μέλλον της εθνικής σε μία περίοδο όπου βλέπαμε ότι υπήρχε ταλέντο αλλά περιορισμένο. Δεν μπορεί να γνωρίζει κανείς την διαδρομή τους, ίσως όμως με την αμερικάνικη αφέλεια που κουβαλάνε και το ελληνικό πείσμα που κάποια στιγμή ανακάλυψαν, να βοηθήσουν το μπάσκετ μας να γίνει πάλι ενδιαφέρον, πιο γρήγορο, περισσότερο στηριζόμενο στην έμπνευση και όχι στην…ανασφάλεια.