Τι είδαμε και τι δεν είδαμε στην 22η αγωνιστική
Η κανονική περίοδος φτάνει στο τέλος της και η 22η αγωνιστική άφησε αρκετά στο πέρασμά της. Κυρίως όμως μια πικρή γεύση για όσα συμβαίνουν στην Α1 με τις υπό διάλυση ομάδες και την απάθεια των φορέων.
Είδα
Την αλλοίωση του πρωταθλήματος σε όλο της το μεγαλείο.
Τον εξευτελισμό του επαγγελματικού μπάσκετ. Το ξέραμε, αλλά δεν θέλαμε να το βλέπουμε.
Το Αιγάλεω να μην είναι έτοιμο για αγώνα ζωής ή θανάτου.
Τα Τρίκαλα να έχουν τα πάντα στο πλευρό τους εκτός από την δική τους ηρεμία.
Τον Πανελλήνιο να είναι απλά λιγότερο κακός από τον κάκιστο Πανιώνιο.
Τον Παναθηναϊκό να δικαιώνει όσους πιστεύουμε πως η απουσία του Δημήτρη Διαμαντίδη δεν θα τον πληγώσει τόσο.
Την Ολύμπια να γυρνάει έναν αγώνα δείχνοντας απίστευτο χαρακτήρα.
Το Μαρούσι να μην έχει ρυθμό αλλά να διαθέτει ποιότητα.
Τη διοίκηση του Κολοσσού να επιλέγει σωστά. Καμία φορά και…παίκτες.
Δεν είδα
Γιατί με… θάμπωσε το μπάσκετ του Πανελληνίου και του Πανιωνίου.
Γιατί πρέπει να πέσει ντε και καλά το Αιγάλεω. Πολύ πρεμούρα από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα (ΜΜΕ, διαιτητές, παράγοντες).
Γιατί έπρεπε κάποιοι φίλοι του Αιγάλεω να επιτεθούν στους ανθρώπους του Κολοσσού. Αδικαιολόγητοι.
Καλύτερο σύνολο από αυτό της ομάδας της Ρόδου.
Τον Ολυμπιακό να ιδρώνει απέναντι σε ό,τι έμεινε από την ΑΕΛ.
Και δεν κατάλαβα την δήλωση του προέδρου του Αιγάλεω Γιώργου Ισιγώνη (συγχαρητήρια στον Κολοσσό για την ήττα από τα Τρίκαλα). Είδε το σουτ του Έιβερι στον συγκεκριμένο αγώνα;
Κάποιον να τιμωρεί ΑΕΛ, Ολύμπια και ΠΑΟΚ που συνεχίζουν με τις μισές ομάδες.
Την ΑΕΚ να παίζει σοβαρά σε ένα θεωρητικά δικό της παιχνίδι.
Κάποιον να μιλάει για το πρωτάθλημα-οπερέτα.
Τάσος Μαγουλάς
Είδα
Τον Ολυμπιακό να δίνει έναν αγώνα-αγγαρεία, πολύ πιο χαμηλής ανταγωνιστικότητας από τις προπονήσεις του.
Τον Παναθηναϊκό να είναι προβλέψιμος χωρίς τον Διαμαντίδη, αλλά να δείχνει χαρακτήρα νικητή.
Τους ήρωες παίκτες του ΠΑΟΚ να αφήνουν κατά μέρους τα προβλήματα και να δίνουν ό,τι έχουν.
Τον πρόεδρο του Αιγάλεω Γιώργο Ισιγώνη σε ένα άνευ προηγουμένου παραλήρημα.
Γιατί πρέπει να πάρει ΠΕΡΙΠΑΤΟ το βραβείο του κόουτς της χρονιάς ο Γιάννης Σφαιρόπουλος.
Τον Πανιώνιο να κάνει ίσως το χειρότερο δεκάλεπτο που έχει κάνει ομάδα τα τελευταία 7-8 χρόνια.
Την Ολύμπια να αποδεικνύει ότι έχει αξιοπρέπεια.
Δεν είδα
Τον Αλεξάνταρ Τριφούνοβιτς να μπορεί να βάλει φρένο στην κατηφόρα του τρίτου δεκαλέπτου στον Πανιώνιο.
Τον Πανελλήνιο να διαχειρίζεται με επιτυχία το μεγάλο προβάδισμά του.
Τον Άρη να έχει ποιοτικές λύσεις.
Την ΑΕΚ να αφήνει κατά μέρους τη διαιτησία για να ασχοληθεί λίγο πιο προσεκτικά με τους οπαδούς της.
Την πραγματική ΑΕΛ στο παρκέ. Διαλύθηκε στα μέσα της εβδομάδας.
Πρωτάθλημα της προκοπής από μία λίγκα που κάθεται με σταυρωμένα τα χέρια και περιμένει πότε θα έρθει το τέλος.
Νίκος Γιαννόπουλος
Είδα
Την άμυνα του Παναθηναϊκού να δουλεύει καλά παρά την απουσία του Διαμαντίδη.
Χαλαρό τον Γιαννάκη, να παρακολουθεί ένα ματς ως… θεατής.
Ότι το Μαρούσι προλαβαίνει το τρένο της τετράδας.
Γιατί ο Μπαρτζώκας επέμεινε να μιλά για αξιοπρέπεια.
Να εξαντλείται η υπομονή του Καλαφατάκη. Πολλά έχει… χωνέψει στον ΠΑΟΚ.
Τη μέχρι τώρα προσπάθεια της ΑΕΛ να βιάζεται από διοικητικές αποφάσεις.
Δεν είδα
Τον Κολοσσό πελαγωμένο από την απώλεια του Σμιθ.
Ποιος είναι πίσω από τον Κλαρκ για να δίνει σκορ.
Μια επίθεση της προκοπής από τον Πανιώνιο στο τρίτο δεκάλεπτο.
Την πραγματική Καβάλα.
Να αλλάζει κάτι στο Αιγάλεω με τον ερχομό του Ζευγώλη.
Να αυξάνονται οι πιθανότητες παραμονής των Τρικάλων.
Να υπάρχει αντίδραση ουσιαστική από τους φορείς γι’ αυτό που συμβαίνει κάθε χρόνο στο πρωτάθλημα. Βαρεθήκαμε τα ίδια και τα ίδια…
Γιάννης Ζωιτός
