He is baaack

Και ο πολύ καλός Διαμαντίδης δεν μπορεί να είναι πια ο παίκτης που κάνει όσο δεν φαίνονται με μία ματιά ή δεν αποτυπώνονται στην στατιστική. Ο καινούργιος Παναθηναϊκός για να πετύχει την υπέρβαση, έχει ανάγκη από έναν 3D παίκτη ο οποίος θα σκοράρει σε υψηλά νούμερα, με καλά ποσοστά και βεβαίως θα συνεχίσει να πασάρει.

Είναι έτσι δομημένο το παιχνίδι του Πεδουλάκη ώστε δεν μπορεί να πετύχει αν δεν περιλαμβάνει τον Διαμαντίδη. Τον Διαμαντίδη ο οποίος θα τιμωρεί τις αντίπαλες άμυνες οι οποίες προσπαθούν να του κόψουν το πικ εν ρολ ή θα πηγαίνουν χαλαρά πάνω του.

Αυτό που έκανε τόσο στην Βιτόρια, όσο πολύ περισσότερο απέναντι στην Εφές, ήταν ακριβώς το αναγκαίο για το υπόλοιπο της περιόδου.

Η επιστροφή του Λάσμε

Βεβαίως δεν ξύπνησε τώρα ο Διαμαντίδης ούτε και ήταν αδιάφορος νωρίτερα. Δεν ήταν καλός στο παιχνίδι του διότι ο Παναθηναϊκός δεν βρισκόταν σε καλή κατάσταση. Όλα όσα στήριξαν πέρυσι τους πρασίνους, δεν λειτουργούσαν διότι ο Λάσμε ήταν τραυματίας, ο Ούκιτς δεν είχε ρυθμό, ο Κάρι δεν έπαιζε. Ουσιαστικά μόλις ο Γκαμπονέζος βρήκε τα πατήματά του, όλη η ομάδα λειτούργησε καλύτερα. Με την ομάδα να λειτουργεί πιο εύρυθμα ο Διαμαντίδης αισθάνεται πάλι άνετα να κάνει το παιχνίδι του, γνωρίζοντας ότι δεν χρειάζεται να σπαταλά δυνάμεις …πίσω, με τους Λάσμε, Γκιστ και Φώτση ενεργούς.

Ο Παναθηναϊκός έπαιξε εξαιρετικά συγκεντρωμένα απέναντι στην Εφές, εκμεταλλεύτηκε τα διαστήματα που οι αντίπαλοι έκαναν αλλαγές για να πάρει διαφορά και να την κρατήσει με όπλο την άμυνα. Οι ρόλοι μοιράζονται πλέον καλύτερα και αυτό φαίνεται από τους 12 πόντους του Κάρι(οι οκτώ στην τέταρτη περίοδο) τα ριμπάουντ του Φώτση, οι χαμένες φάσεις που κέρδισε ο Μπράμος. Το πλάνο δεν θα αλλάξει, ο ρυθμός δεν θα γίνει πιο γρήγορος στην επίθεση και ο δρόμος παραμένει μακρύς.

Μην ξεχνάμε ότι το 3-0 είναι ουσιαστικά…καθήκον, με δύο παιχνίδια εντός έδρας και την αναμέτρηση με την Λαμποράλ στην Βιτόρια. Από την επόμενη εβδομάδα, ξεκινά η διαδρομή σε πιο σκληρές έδρες εκεί όμως όπου θα κριθούν οι πρώτες δύο θέσεις.