Εγκαταλείποντας την Ευρώπη

Το άρθρο αυτό είναι αφιερωμένο στον πλέον πολυσυζητημένο Άγγλο ποδοσφαιριστή όχι μόνο της γενιάς του αλλά και από την εποχή του Πολ Γκάσκοιν, τον Ντέιβιντ Μπέκαμ. Τον ποδοσφαιριστή που κατάφερε να διχάσει δύο φορές τους φιλάθλους της χώρας του και που αποτέλεσε τον πρώτο απόλυτο ποδοσφαιριστή-idol. Ο Ντέιβιντ Μπέκαμ έγινε γνωστός μέσα σε μια μόνο στιγμή όταν τον Αύγουστο του 1996 είδε τον τότε τερματοφύλακα της Γουίμπλετον Νιλ Σάλιβαν να βρίσκεται λίγα μέτρα έξω από την εστία του και με ένα σουτ από το κέντρο του γηπέδου έστειλε την μπάλα στα δίχτυα. Για τους Άγγλους δημοσιογράφους που λατρεύουν να βρίσκουν τον επόμενο μεγάλο παίχτη της χώρας τους ήταν αρκετό αυτό το γκολ. Ο Μπέκαμ έγινε από τότε το πρώτο όνομα στο στόμα όλων των φιλάθλων.

Σε συλλογικό επίπεδο έδωσε τα πάντα για την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ για 16 χρόνια κατακτώντας συνολικά 11 τίτλους συμπεριλαμβανομένου του τρεμπλ το 1999. Το δεξί χαφ της καταπληκτικής τετράδας Κιν, Γκιγκς, Μπέκαμ και Σκόουλς αποτέλεσε τον μόνο που προσπάθησε να τεστάρει τις δυνάμεις του και εκτός Αγγλίας. Η μεταγραφή του στην Ρεάλ Μαδρίτης πριν από τέσσερα χρόνια δεν απέδωσε όλα όσα ήθελε. Μέχρι τον Ιανουάριο της φετινής χρονιάς οι γκρίνιες ήταν μεγάλες και ο Μπέκαμ αποφάσισε μετά από 3,5 χρόνια χωρίς ούτε έναν τίτλο να ενδώσει στο πρέσινγκ των L.A. Galaxy και να μετακομίσει στις ΗΠΑ. Όμως λίγο αργότερα, η ουσιαστική του συμβολή στην ανατροπή του ισπανικού σκηνικού και η κατάκτηση του τίτλου από τη Ρεάλ θα οδηγήσει σε στροφή 180 μοιρών τους ιθύνοντες της μαδριλένικης ομάδας που θα τον παρακαλούν να μείνει, αλλά θα είναι πλέον αργά.

Σε εθνικό επίπεδο, ο Γκλεν Χοντλ του έδωσε την ευκαιρία να κάνει το ντεμπούτο του σε αγώνα απέναντι στην Μολδαβία το 1996 και από εκείνη τη στιγμή ο Μπέκαμ έγινε συνώνυμο για αρκετά χρόνια με την Εθνική Αγγλίας. Στο Μουντιάλ του 1998 σύσσωμος ο αγγλικός τύπος γκρίνιαζε στον Χοντλ για την απόφασή του να μην τον χρησιμοποιήσει από την αρχή. Ο Χοντλ ενέδωσε και ο Μπέκαμ με γκολ από εκτέλεση φάουλ – γκολ που αποτέλεσαν το σήμα κατατεθέν του – ενάντια στην Κολομβία γίνεται εθνικός ήρωας. Όχι όμως για πολύ. Η εκτός φάση κλωτσιά του στον Ντιέγκο Σιμεόνε στον αγώνα με την Αργεντινή, που οδήγησε στον αποκλεισμό της Εθνικής Αγγλίας, τον έκανε αποδιοπομπαίο τράγο. Θα μείνει πάντα χαραγμένο στις μνήμες όλων το αστείο της Daily Mirror να δημοσιεύσει έναν πίνακα για darts με το πρόσωπο του Μπέκαμ ως στόχο στο κέντρο!



Από τότε χρειάστηκε να προσπαθήσει πάρα μα πάρα πολύ για να ξανακερδίσει την αγάπη του φίλαθλου κόσμου. Οι καταπληκτικές του εμφανίσεις με την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, η παγκόσμια αναγνώριση στο πρόσωπό του το 2001 όπου έχασε το βραβείο του κορυφαίου ποδοσφαιριστή της χρονιάς από τον Φίγκο και η ισοφάριση του με γκολ φάουλ απέναντι στον Νικοπολίδη που οδήγησε την Αγγλία στα τελικά του Μουντιάλ του 2002 τον ξανάκαναν τον πλέον αγαπημένο Άγγλο ποδοσφαιριστή. Όμως οι μέτριες εμφανίσεις του στο Μουντιάλ του 2006 δίχασαν το φίλαθλο κόσμο και σήμαναν και το προσωρινό – όπως αποδείχτηκε – τέλος του από την Εθνική Αγγλίας. Ο αγαπημένος αρχηγός επί εποχής Σβεν Γιόραν Έρικσον αποτέλεσε το πρώτο θύμα της νέας εποχής Μακλάρεν, μόνο όμως μέχρι πρόσφατα όταν και ο νυν ομοσπονδιακός τεχνικός αναγκάστηκε και αυτός να κάνει στροφή 180 μοιρών και να ξαναβρεί στο πρόσωπό του τον παίχτη που θα δώσει το κάτι παραπάνω στα παραπαίοντα λιοντάρια.

Ο Μπέκαμ συνεπικουρούμενος – όπως πάντα – από τη γυναίκα του Βικτόρια αποφάσισε να κάνει το επόμενο βήμα και να περάσει στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Εκεί θα προσπαθήσει να δώσει αίγλη σε ένα άθλημα που δεν συγκεντρώνει και πολλή δημοσιότητα. Ταυτόχρονα η γυναίκα του θα προσπαθήσει να προβάλει τον εαυτό της περισσότερο από ότι σε Αγγλία και Ισπανία με στόχο διεθνή καριέρα.



Ο 32χρονός Μπέκαμ δεν θα έχει από ότι φαίνεται τον χρόνο πια να μας απαντήσει στο ερώτημα αν η θέση του ήταν στα δεξιά της μεσαίας γραμμής ή στο κέντρο του γηπέδου. Ούτε θα απασχολήσει ξανά τον ευρωπαϊκό τύπο το νέο κούρεμα. Αποφάσισε να βάλει ουσιαστικά τέλος στην καριέρα του και να επενδύσει στη δημοφιλία του. Η Εθνική Αγγλίας θα αποτελεί πλέον τον μόνο λόγο για τον οποίο θα τον βλέπουμε στην Ευρώπη. Το αν αποτέλεσε τον καλύτερο ποδοσφαιριστή της γενιάς του ή όχι θα το κρίνει σύντομα ο χρόνος, όμως αυτό που πρέπει να παραδεχτούν ακόμα και όσοι θα τον θυμούνται ως απλά το πόδι με την καλύτερη σέντρα είναι ότι στην ουσία αγωνίστηκε όλα αυτά τα χρόνια για έναν και μόνο λόγο, for the love of the game.