Ένα κακό κι ένα καλό μηδέν

Και οι δύο έψαχναν ένα γκολ, αλλά το έκαναν τόσο επιφυλακτικά, που ελάχιστες φάσεις σε ολόκληρο το ενενηντάλεπτο μπορούν να χαρακτηριστούν πραγματικές ευκαιρίες.

Στις περισσότερες, ο επιτιθέμενος έπρεπε να τα βάλει με 2 και 3 αμυντικούς, προκειμένου να δημιουργήσει καλύτερες προϋποθέσεις και αυτό δεν ήταν και το ευκολότερο πράγμα στη βραδιά, με δεδομένο ότι όσο κυλούσε ο χρόνος το μόνο που… αυγάτιζε ήταν ο αριθμός των αμυντικών στις φάσεις. Αν στα αρνητικά της εθνικής μας είναι το γεγονός ότι δεν πέτυχε αυτό που έψαχνε, στα θετικά είναι ότι δεν το πέτυχαν ούτε οι Ουκρανοί και αυτό το μηδέν στο παθητικό είναι πολύτιμη παρακαταθήκη για τον επαναληπτικό στο Ντόνετσκ.

Άλλωστε, ποτέ η εθνική μας δεν ήταν μανούλα στο ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας, αλλά πολλές φορές αποδείχθηκε… μανουλομάνουλο στον κλεφτοπόλεμο. Αυτό που θα παίξει και στην Ουκρανία, με τους εκεί γηπεδούχους να έχουν ακόμη δυσκολότερο έργο για τη διατήρηση του μηδέν, γιατί τρίτο παιχνίδι δεν υπάρχει και το λάθος δεν διορθώνεται.

Στα αρνητικά βέβαια υπάρχει ακόμη κάτι για το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα. Δεν πρέπει να υπάρχει ιστορικό προηγούμενο αγώνα τέτοιας κρισιμότητας, που κατάφερε ομάδα με επτά βασικά της στελέχη στο όριο τιμωρίας λόγω καρτών, να ολοκληρώσει με λευκό ποινολόγιο το 90λεπτο. Οι Ουκρανοί δεν έχασαν ούτε έναν για τη ρεβάνς της Τετάρτης και ανεξαρτήτως της ανοχής που επέδειξε ο διαιτητής (απέναντι και στις δύο ομάδες πάντως), γεγονός είναι ότι δεν πήγαμε σε προσωπικές ενέργειες για να κερδίσουμε κάρτες.

Πάμε λοιπόν στο Ντόνετσκ για δύο αποτελέσματα. Οποιαδήποτε ισοπαλία με γκολ μας δίνει το εισιτήριο, όπως φυσικά και η νίκη. Σ’ ένα παιχνίδι που είναι πιο κοντά στα μέτρα της εθνικής μας και στις προδιαγραφές των μέσων και των επιθετικών μας.