Βουλωμένο γράμμα
Μαρινάκης, Κόκκαλης, Επστάιν, Μιραλάς, Σερβία, ΗΠΑ κι Αγγλία μπορούν να περιμένουν, εδώ θα είμαστε να τα πούμε κι αύριο. Ξεκινάμε πρώτα από τον Φιλ Τζάκσον. Έπεσαν όλοι να τον φάνε για (link:277446)τα όσα είπε(/link) στο τάιμ-άουτ του 5ου αγώνα, να σημειώσουν πως έπεσε έξω κι οι Σέλτικς πήραν το ματς κι έκαναν το 3-2. Επειδή όμως είναι ο Τζάκσον κι όχι κανένας τυχαίος, ήταν σαφές πως δεν τα είπε όλα αυτά επειδή δεν είχε άλλη οδηγία να δώσει.
Ένα από τα δύο παιχνίδια στο Λος Άντζελες θα κρινόταν στο τέλος, ήταν δεδομένο. Ο Τζάκσον έβαλε στο μυαλό των Σέλτικς την αμφιβολία και ταυτόχρονα έδωσε στους παίκτες του τη βεβαιότητα πως “εμείς το ‘χουμε, εκείνοι όχι”.
Η αμφιβολία, ο φόβος των παικτών των Σέλτικς στο 4ο δωδεκάλεπτο, σε συνδυασμό με τα κουρασμένα τους πόδια, ήταν παραπάνω από αρκετά για να δώσουν το πρωτάθλημα στους Λέικερς. Ούτως ή άλλως, ήταν υπέρβαση για τους παίκτες του Ρίβερς η παρουσία τους στους τελικούς και γι’ αυτό, ακόμα κι όταν ήταν πίσω με 2-3, οι Λέικερς ήταν για μένα ακόμα το φαβορί.
Κι ο Κόμπι; Αυτός ήταν βουλωμένο γράμμα. Στο κείμενο μετά τον 3ο αγώνα έγραφα μεταξύ άλλων πως ” την ξέρω τη συνέχεια. Σε κάποιο από τα υπόλοιπα παιχνίδια θα του μπουν αυτές οι ποικιλίες που κάνει και θα σπάσουν τα τηλέφωνα, “μπες να δεις τι έβαλε ο παικταράς ο Κόμπι”. Το ποσοστό θα ανέβει λίγο πάνω από το 40%, οι Λέικερς θα πάρουν τον τίλο, ο Μπράιντ θα κάνει πέντε τα δαχτυλίδια και θα αναδειχθεί και MVP, my ass“. Δεν πιστεύω να έχετε παράπονο, όχι βέβαια πως παίζει κανένα ρόλο.
Φυσικά κι ήρθε η ώρα που έβαλε αυτά τα γελοία σουτ που παίρνει. Στο 3ο δωδεκάλεπτο του 4ου αγώνα, τον οποίο τελείωσε με 33 πόντους, έξι τρίποντα, αλλά κι επτά λάθη. Ίσως κάποιοι από εσάς είδαν στο site του ΝΒΑ το βίντεο με τους παρουσιαστές να αναλύουν πως αυτό το επιθετικό κρεσέντο έκανε κακό στους Λέικερς. Αφενός γιατί δεν εκμεταλλεύτηκαν πως τα έβαλε όλα, αφού η διαφορά δεν έπεσε, κι αφετέρου γιατί το ρεσιτάλ του άφησε τους συμπαίκτες του ανενεργούς για πάρα πολλή ώρα, πράγμα που φυσικά κόστισε στο τέλος, αφού δεν μπορούσαν να βοηθήσουν, να μπουν στο ματς.
Αλλά το δωδεκάλεπτο αυτό ήταν σαφώς κι η εξαίρεση. Όταν παίζεις έτσι, μια φορά θα σου μπουν και θα γίνει χαμός, αλλά όλες τις υπόλοιπες θα τα χάσεις και θα γελάνε και τα τσιμέντα. Έβδομο παιχνίδι, ο νικητής παίρνει τον τίτλο, ο αγώνας στην έδρα του. Μια τραγωδία. Έξι στα 24 σουτ. Δεν είναι, όμως, αρκετό το 6/24, δεν σας δίνει την πλήρη εικόνα, πιστέψτε με. Μακάρι να μπορούσατε να δείτε ένα βίντεο με αυτές τις 24 προσπάθειες, να καταλάβετε τι εννοώ όταν γράφω ” σημασία δεν έχει τι μπορείς να κάνεις, αλλά τι επιλέγεις να κάνεις και με πόση συνέπεια είσαι καλός“.
Όπως προέβλεπα, το ποσοστό ανέβηκε λίγο πάνω από το 40%, για την ακρίβεια 40.5%, ο τίτλος ήρθε, ο Κόμπι πήρε το 5ο και αναδείχθηκε MVP. Για ένα ματς που πήραν ο Αρτέστ, ο Γκασόλ, ο Όντομ κι ο Φίσερ, την ίδια ώρα που αυτός έκανε ό,τι μπορούσε για να το χάσει, παίρνοντας σουτ που δεν μπαίνουν ποτέ και χάνοντας κρίσιμες βολές. Και μην μου πει κανείς για τα 15 ριμπάουντ που πήρε. Ο αγώνας είχε συνολικά 98 άστοχα σουτ. Το ξαναγράφω, για να μην νομίζετε πως είναι λάθος, ο αγώνας είχε 98 άστοχα σουτ. Μοιραία, τα συνολικά ριμπάουντ των ομάδων ήταν 95, οπότε καταλαβαίνετε πως προέκυψαν τα 15 του “MVP”.
Με το καλό του χρόνου να πάρει κι άλλο ένα, με το καλό να πετύχει πολλά, να σφραγίσει πως είναι ο καλύτερος από όλους όσοι παίζουν μπάσκετ αυτή τη δεκαετία. Ό,τι κι αν γίνει, απλώς θα μπει στην παρέα των πολύ μεγάλων του παρελθόντος κι όλοι μαζί θα είναι κάτω από τον ένα, τον Μάικλ.
