Αν στη θέση του Στέφενς ήταν ο Σάντος
Ο Χουμπ Στέφενς μέχρι στιγμής διαχειρίζεται ένα υλικό που δεν επέλεξε ο ίδιος και (απ' ό,τι φαίνεται) προσπαθεί ακόμα να το μάθει. Τα αποτελέσματα μπορεί να μην ανταποκρίνονται στις φιλοδοξίες του Ιβάν Σαββίδη, ωστόσο, είναι δύσκολο να δημιουργηθεί μία ομάδα που θα κοντράρει τον Ολυμπιακό των δύο ισοπαλιών σε 20 παιχνίδια μέσα σε έξι μήνες. Πώς θα ήταν όμως ο ΠΑΟΚ, αν στον πάγκο του βρισκόταν ο Φερνάντο Σάντος; Το Overlap.gr εξηγεί.
“Ολλανδική” σχολή
Το επιθετικό ποδόσφαιρο έχει και τα αρνητικά του. Ο ΠΑΟΚ, μάλιστα, δεν μπορούμε να πούμε πως μέχρι στιγμής εντυπωσιάζει με το ποδόσφαιρο που παίζει. Ενώ δημιουργούνται ευκαιρίες, η ομάδα δείχνει να μην μπορεί να πιάσει ένα σερί καλών εμφανίσεων και συνεχόμενων νικών.
Με τον Ολλανδό στον πάγκο του ο ΠΑΟΚ έχει προσθέσει αρκετά καινούργια χαρακτηριστικά στο παιχνίδι του όμως πολλοί από τους ποδοσφαιριστές δείχνουν να μην αποδίδουν σύμφωνα με αυτό που μας έχουν συνηθίσει (Αθανασιάδης-Σαλπιγγίδης επτά γκολ συνολικά). Το στυλ ποδοσφαίρου μίας ομάδας χρειάζεται και τα κατάλληλα εργαλεία για να αναδειχθεί και να λειτουργήσει. Σε αυτό το κομμάτι η ομάδα του Στέφενς χωλαίνει. Και τα αποτελέσματα, με τις συνεχόμενες ανατροπές, μπορεί να έκρυβαν τα “σκουπίδια κάτω από το χαλάκι” όμως στο ποδόσφαιρο σε βάθος χρόνου κανείς δεν μπορεί να κρυφτεί. Στον μαραθώνιο του πρωταθλήματος αυτά τα προβλήματα που δεν επηρέασαν σε τόσα παιχνίδια που ο ΠΑΟΚ ανέτρεψε το σκορ και τελικά κέρδισε, κάποια στιγμή θα φαινόντουσαν.
Μία θεωρία για το ποδόσφαιρο λέει πως ο καλύτερος παίκτης δεν είναι ο ποιοτικότερος ή ο πιο ακριβός και διαφημισμένος αλλά αυτός που είναι κατάλληλος για τις ανάγκες που τον θέλει η ομάδα. Επιπρόσθετα, αν ένας ποδοσφαιριστής όσο καλός και αν είναι δεν καταφέρει να βρει χημεία με την ομάδα δεν πρόκειται ποτέ να γίνει πραγματικό – λειτουργικό μέλος της. Σε αυτό το πεδίο, ο Στέφενς έχει πρόβλημα. Το στυλ που επιθυμεί να παίξει η ομάδα του δείχνει να μην συνάδει με τα χαρακτηριστικά των παικτών που συμπληρώνουν το ρόστερ του. Και με τον καιρό (ειδικά την περίοδο του Γενάρη) θα προσπαθήσει σίγουρα να προσθέσει κάποια από τα στοιχεία που επιθυμεί να βλέπει ο ίδιος μέσω της άφιξης νέων ποδοσφαιριστών της δικής του φιλοσοφίας. Ή τουλάχιστον μέσω ποδοσφαιριστών που μπορούν να αντεπεξέλθουν καλύτερα στο πλάνο του.
Για παράδειγμα η άφιξη του Μαντούρο αλλά ακόμα πιο χαρακτηριστικά η περίπτωση του Μάρτενς δείχνουν και τις προθέσεις του Ολλανδού. Θέλει ποδοσφαιριστές που θα μπορούν να παίξουν με την μία και έχουν την απαιτούμενη ποιότητα να αλλάξουν την ροή του αγώνα με μία τους ενέργεια. Ποδοσφαιριστές δηλαδή που έχουν τα στοιχεία που λείπουν από την ομάδα.
Αν ήταν ο Φερνάντο στην θέση του
Το ποδόσφαιρο της ομάδας καταρχήν θα ήταν πολύ διαφορετικό από την άποψη της ανάπτυξης και της τακτικής. Ο ΠΑΟΚ στο πρόσφατο παρελθόν με τον τωρινό ομοσπονδιακό τεχνικό στο τιμόνι του, είχε κάνει ρεκόρ όσον αφορά τα γκολ που δέχθηκε σε ένα ολόκληρο πρωτάθλημα. Άμυνα από ατσάλι, χωρίς να σημαίνει πως αυτή η επιτυχία ήταν αποτέλεσμα μόνο της αμυντικής τετράδας. Ήταν αποτέλεσμα ολόκληρης της ομάδας. Για παράδειγμα, ο Βιεϊρίνια επί Σάντος στον ΠΑΟΚ βοηθούσε διαρκώς στα μετόπισθεν ενώ κάτι τέτοιο δεν βλέπουμε από πλευράς Στοχ σε καμία περίπτωση.
Οι Γκαρσία και Βιτόλο έμοιαζαν αχώριστοι, ενώ οι Λάζαρ και Τζιόλης δείχνουν να μην έχουν την ίδια χημεία στο παιχνίδι τους. Ο ΠΑΟΚ του Σάντος δεν είχε ποδοσφαιριστές αστέρες αλλά ποδοσφαιριστές εργαλεία. Και μπορεί πολλοί να λένε πως δεν υπήρχε το απαιτούμενο (ποιοτικό) βάθος στο ρόστερ της ομάδας, όμως υπήρχε σε ποσότητα. Έχοντας τον Κοντρέρας, τον Μαλεζά, τον Τσιρίλο και τον Σαβίνι δεν είχε κανένα πρόβλημα με τραυματισμούς όσον αφορά το κεντρικό αμυντικό δίδυμο. Σε αντιδιαστολή ο ΠΑΟΚ αυτή την στιγμή διαθέτει τον Βίτορ, τον Λόπεθ και τον Κατσικά για τον ρόλο του σέντερ μπακ. Όμως οι Τζαβέλας και Κατσουράνης έχουν αγωνιστεί περισσότερο σε αυτήν τη θέση από ότι ο Λόπεθ ή ο Κατσικάς. Και αυτό δεν είναι θετικό.
Αν ο Πορτογάλος είχε αυτήν την περίοδο τα ηνία της ομάδας κατά πάσα πιθανότητα θα ζητούσε δυο κεντρικούς αμυντικούς (ο ένας αναπληρωματικός) και ένα αμυντικό χαφ με διαφορετικά χαρακτηριστικά από αυτά των Τζιόλη και Κάτσε. Κάποιον που θα έφτιαχνε το παιχνίδι από τις πίσω γραμμές. Με λίγα λόγια τον Κατσουράνη και δίπλα του έναν κυματοθραύστη με καλή πρώτη πάσα και μεγάλες αντοχές.
Ίσως για τον ρεαλιστή Σάντος το αποτέλεσμα να είναι αυτό που μετράει και να ταίριαξε εν τέλει στον “δικέφαλο”. Όμως ο Στέφενς θέλει να φτιάξει κάτι άλλο. Μία ομάδα που θα εντυπωσιάζει και παράλληλα θα πετάει από νίκη σε νίκη. Περιμένουμε να δούμε που το πάει ο Ολλανδός.