Τελικοί του ΝΒΑ σε ΟΑΚΑ και ΣΕΦ
Το ΝΒΑ ήταν πάντα και είναι ακόμα κάτι πολύ διαφορετικό από το ευρωπαϊκό μπάσκετ. Εν πολλοίς ο λόγος για τον οποίο υπάρχει ακόμα το μπάσκετ σε δημοφιλία σε παγκόσμιο επίπεδο.
Πολλοί μεγαλώσαμε με την κόντρα των Λέικερς με τους Σέλτικς. Μας έβαλε γερά στο μπάσκετ και από τότε συνεχίζουμε. Μπάσκετ. Βαριά κουβέντα παιδιά.
Τον έβδομο τελικό, με το κακό θέαμα έως τώρα, τον περιμέναμε όπως το δώρο την Πρωτοχρονιά. Έλα όμως που δεν ήταν δώρο, αλλά φάρσα. Ελπίζω ότι οι περισσότεροι γνωρίζετε την λατρεία του γράφοντος για το ΝΒΑ, οπότε δεν τίθεται θέμα αντιπάθειας. Αυτό όμως που είδαμε στον έβδομο τελικό αποτελεί την χειρότερη μίμηση του ευρωπαϊκού μπάσκετ.
Δεν υπήρχε τίποτα, ούτε μία στιγμή που να θυμίζει ΝΒΑ. Για 48 λεπτά οι αιώνιοι (φαίνεται ότι όταν υπάρχει τέτοια κόντρα δεν την γλιτώνουν ούτε οι Αμερικανοί), ταπεινή γνώμη, έπαιξαν με τα νεύρα, τα μάτια, την υπομονή και τα στεφάνια. Δεν ήταν αγώνας ΝΒΑ, αλλά η μεγάλη μάχη του τυρανόσαυρου με τον γκοτζίλα. Δεν είναι αυτός τελικός Λέικερς-Σέλτικς αλλά Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός δεκαετίας του ’90 ή Κόροιβος-Δόξα των ’00ς.
Δεν θα ασχοληθούμε παραπάνω με τον χειρότερο αγώνα στην ιστορία λέγοντας μόνο ότι το πρωτάθλημα πήγε στην ομάδα που είχε ό,τι κοντύτερο σε παίκτη ΝΒΑ (Κόμπε). Είχε δε και την έδρα, με την ευρωπαϊκή έννοια του όρου, αφού στην τέταρτη περίοδο εκτέλεσε τετραπλάσιες βολές από την αντίπαλό τής. Οι δε Σέλτικς νόμιζαν ότι χρονόμετρο γύρισε στα 30’’ κι επιτίθονταν στα… 25 δευτρόλεπτα.
Αφού πρώτα ζητήσουμε αποζημίωση για οφθαλμολογικές και ψυχικές βλάβες, στέλνουμε μνημόνιο στον θείο Στέρν: Έλεος. Αρκετά με τις δυναστείες. Αφήστε κανέναν άλλο να πάρει πρωτάθλημα. Και ας μην είναι οι Σανς.
Και μην πει κανείς για τακτική, άγρια ομορφιά διότι θα καταλήξει να τρώει πρωϊνό με τον Μπιγκ Μπέιμπι και θα πάει στον ίδιο ψυχίατρο με τον Ρον Αρτέστ.
Του χρόνου αν ξαναβρεθούν τα δύο… αγλαϊσματα του μπάσκετ στους τελικούς του ΝΒΑ, να ζητήσουμε αλλαγή έδρας: περισσότερο ταιριάζουν σε ΟΑΚΑ και ΣΕΦ με τα κουμπούρια να βαράνε από τις εξέδρες.
