Ντέρμπι δεν είναι μόνο ο Σπανούλης. Ο Τάσος Μαγουλάς γράφει για το σπουδαίο ματς των “αιωνίων”

Τα τελευταία χρόνια αποφεύγουμε στην Ελλάδα τις μπασκετικές κόντρες. Τα περίφημα “ένας εναντίον ενός”. Με γνωστά τσιτάτα “η ομάδα νικάει όχι οι παίκτες”, “μία ασίστ κάνει ευτυχισμένους δύο”, “το μπάσκετ είναι ομαδικό σπορ” κλπ, κυρίως οι προπονητές προσπάθησαν να περάσουν το δικό τους σκεπτικό για το μπάσκετ των τελευταίων ετών. Θέλησαν να βγάλουν από την εξίσωση τις προσωπικότητες υπερτονίζοντας την αξία του συνόλου αποφεύγοντας το πάντρεμα αυτών των δύο. Γι αυτό κι εξοντώθηκαν οικονομικά οι περισσότεροι σύλλογοι, οι αιώνιοι σπατάλησαν αμύθητα ποσά, με σκοπό να έχουν 15 ισάξιους παίκτες.

Ασχέτως από τα αποτελέσματα, φάνηκε περισσότερο ότι οι κόουτς έγιναν διαχειριστές ρίχνοντας συνεχώς… εφεδρείες στην μάχη απέναντι σε αντιπάλους οι οποίοι μετά τον έκτο παίκτη είχαν λύσεις μόνο από το… τσικό. Κάπου ο ρόλος του προπονητή αλλοιώθηκε. Το ίδιο και η φυσιογνωμία των παικτών. Φτάσαμε να μιλάμε για μεγάλους παίκτες (Διαμαντίδης, Σπανούλης, Παπαλουκάς και άλλοι) με μέσο όρο 20-23 λεπτά συμμετοχής και με νέα τσιτάτα “στο σύγχρονο μπάσκετ δεν μπορείς να παίξεις πάνω 25 λεπτά” προχωρήσαμε.

Τσιτάτα τέλος. Ο Διαμαντίδης παίζει πλέον 30+ λεπτά, πράγμα φυσιολογικό, ο Σπανούλης φτάνει στα 30 λεπτά. Ο 3D πήρε από φέτος το απόλυτο κουμάντο των πρωταθλητών, η ομάδα ζει και πεθαίνει από τα δικά του χέρια, ο Kill bill είναι αφεντικό, κλειδοκράτορας στον διεκδικητή Ολυμπιακό. Μετά από χρόνια ένα ντέρμπι, το κορυφαίο της Ευρώπης, σε ένα από τα χειρότερα πρωταθλήματα της ηπείρου μας για να τονίσουμε το οξύμωρο του πράγματος, ορίζεται από την κόντρα δύο παικτών. ΥΠΕΡΟΧΟ.

Δεν πρόκειται να ασχοληθούμε, το ξεκαθαρίζουμε, με υποδοχές, αντιδράσεις και άλλα τέτοια διότι έχουμε μπροστά μας κάτι πολύ μεγαλύτερο: ένα ντέρμπι το οποίο δεν θα έχει καμία σχέση με το εγγύς παρελθόν. Γι’ αυτό και ο Σπανούλης, ταπεινή μας άποψη, είναι μεν στο επίκεντρο αλλά πρωτίστως για μπασκετικούς λόγους. Υπάρχουν τόσα άλλα πράγματα και αυτά θα πρέπει να δούμε.

Μέσα σε αυτά είναι ότι οι δύο κορυφαίοι πόιντ γκαρντ των ημερών μας έρχονται πρόσωπο με πρόσωπο και η απόδοσή τους πιθανώς να ορίσει τον πρωταθλητή. Μην μπείτε στην κόντρα του στυλ “τι λες ωρε(που λέμε και στην Κεφαλλονιά), που θα συγκρίνεις τον Μητσάρα που είναι ο κορυφαίος όλων των εποχών με τον Φραγκοφονούλη” ή το άλλο “τι σχέση έχει ένας τύπος που φτύνει με αυτόν που τους πήρε μόνος του το τελευταίο ευρωπαϊκό και είναι ο ηγέτης της εθνικής”.

Δεν είναι όμως μόνο αυτό το πανέμορφο μπασκετικά ένας εναντίον ενός. Αυτό το παιχνίδι της Τετάρτης αξίζει να το δούμε, να το ζήσουμε γιατί έχει ένα σωρό καλούδια. Μετά από τα χρόνια του Γκέρσον, πρόκειται για ένα παιχνίδι όπου θα κοντραριστούν δύο προπονητές οι οποίοι δουλεύουν πάνω στο παιχνίδι, επιφυλάσσουν εκπλήξεις και όταν μιλάμε για πατέρα με γιο, δάσκαλο με μαθητή τότε τα πράγματα γίνονται απείρως καλύτερα. Διότι σε σύγκριση με το εγγύς παρελθόν Ζοτς και Ίβκοβιτς θα έχουν πολύ πιο ενεργό ρόλο στα δρώμενα του αγώνα αφού δεν υπάρχουν πια οι 12 ισάξιοι παίκτες και αυτό μόνο θετικό είναι.

Ο Παναθηναϊκός έχει προβάδισμα στην ομαδική λειτουργία, στην ταχύτητα, ο Ολυμπιακός στους πλέι μέικερ και την ρακέτα. Όλα αυτά όμως μπορούν να ανατραπούν στη συγκεκριμένη αναμέτρηση. Αυτή είναι η πραγματική ίντριγκα. Ποιος μπορεί να βγει από το πουθενά και να κρίνει τον νικητή. Και μην αρχίσετε από τώρα με τους διαιτητές. Ας βάλουμε μία τελεία στο παρελθόν μήπως και η καινούργια γραμμή είναι διαφορετική. Κάτι που μπορεί να εξαρτηθεί από όλους μας, από την καχυποψία μας δικαιολογημένη ή μη. Είναι δεδομένο πως οι Έλληνες διαιτητές της τελευταίας 10ετίας έχουν καταστρέψει πολλούς μεγάλους αγώνες (εντός κι εκτός συνόρων). Είναι επίσης δεδομένο ότι χωρίς αυτούς ο αγώνας δεν ξεκινά. Μόνο η αδιαφορία μας θα τους βοηθήσει.

Αυτό το παιχνίδι είναι σαν το κρεμμύδι. Έχει τόσα διαφορετικά επίπεδα, που αφορούν σε παίκτες, προπονητές συστήματα, ομάδες που ειλικρινά αν δούμε μόνο την επιστροφή του Σπανούλη, θα χάσουμε το μεγάλο παιχνίδι. Δεν είναι εποχές για να μην ζούμε μία τέτοια αναμέτρηση με τις ιδιαιτερότητές της, οι οποίες την κάνουν ακόμα πιο πικάντικη. Μπορεί να γίνει καυτερή; Ίσως αλλά δεν θα κλαίμε τρεις ημέρες για κάτι που “πιθανώς”, “ίσως”, “ενδεχομένως” συμβεί. Αυτό αφορά σε άλλους.