Μούντζες για την καμένη γη
Όταν ένα ετερόκλητο πλήθος συγκεντρώνεται αυθόρμητα, με μοναδικό κάλεσμα ένα μήνυμα σε κινητό και προσκλήσεις από blogs, και… μουντζώνει μαζικά το κτίριο του Κοινοβουλίου φωνάζοντας εν χορώ «αίσχος, αίσχος» τότε η έννοια του πολίτη εισέρχεται σε άλλη διάσταση, εισχωρεί δυναμικά στη νέα εποχή της τεχνολογίας και δίνει… ελπίδα στα καμένα δάση. Διότι αν μη τι άλλο οι «μούντζες» αυτές ψηφίζουν κι’ όλας…
Όταν ένα ετερόκλητο πλήθος συγκεντρώνεται αυθόρμητα, με μοναδικό κάλεσμα ένα μήνυμα σε κινητό και προσκλήσεις από blogs, και… μουντζώνει μαζικά το κτίριο του Κοινοβουλίου φωνάζοντας εν χορώ «
αίσχος, αίσχος » τότε η έννοια του
πολίτη εισέρχεται σε άλλη διάσταση, εισχωρεί δυναμικά στη νέα εποχή της τεχνολογίας και δίνει… ελπίδα στα καμένα δάση. Διότι αν μη τι άλλο οι «
μούντζες » αυτές ψηφίζουν κι’ όλας…
Κατεβαίνοντας το απόγευμα της Κυριακή (8/7) στην πλατεία Συντάγματος δεν ήμασταν σίγουροι για την εικόνα που θα αντικρίζαμε. Το «κάλεσμα» δεν ήταν υπό την αιγίδα καμίας οργάνωσης, κανενός κόμματος, καμίας Μη Κυβερνητικής. Μόνο οι πολίτες. Και το γεγονός προξενούσε εύλογη απορία. Πόσοι και ποιοι πολίτες θα αφήσουν τη βολή τους αυτό το ζεστό Κυριακάτικο απόγευμα για να τρέξουν στο Σύνταγμα;
Η απάντηση ήταν απλή. Πολλοί και διάφοροι. Μία όμορφη εικόνα είχε ξεχυθεί στην πλατεία. Ωραίες φατσούλες από νέα παιδιά, μεσήλικες ακόμα και υπερήλικες. Ίσως είναι οξύμωρη η έκφραση: « χαρμόσυνη οργή ». Αυτό το πνεύμα είχε διαχυθεί στην ατμόσφαιρα. Οργή για τα καμένα δάση, χαρά για το γεγονός ότι το πλήθος των πολιτών είχε δώσει δυναμικό «παρών». Και πρώτη φορά στα χρονικά έφερνε κυβερνώντες και μη προ των ευθυνών τους για μία μεγάλη καταστροφή σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα.
Τα συνθήματα που εναλλάσσονταν στον αέρα ήταν « αναδάσωση- αναδάσωση», « αίσχος– αίσχος», « είστε άχρηστοι» και το αγαπημένο των Θεσσαλονικιών φιλάθλων « να καεί, να καεί το μπουρ… η Βουλή». Η πλάκα είναι ότι το τελευταίο συνθηματάκι δεν το φώναζαν μόνο πιτσιρικάδες, αλλά και κυρίες του… καλού κόσμου! Είναι εντυπωσιακή η εικόνα να βλέπεις καλοβαλμένες 60ρες να αποκαλούν μπορντέλο το Κοινοβούλιο και να αιτούνται την καύση του… Η ιερή οργή που λέγαμε πριν.
Το ετερόκλητο πλήθος έγινε ένα. Παντού μπορούσες να δεις πηγαδάκια με κόσμο όλων των ηλικιών να συζητούν με ένα και μοναδικό θέμα: το πώς χάθηκε ένας από τους ελάχιστους «πνεύμονες» της πρωτεύουσας και τι πρέπει να κάνουν οι ίδιοι για να υπάρξουν άμεσες λύσεις. Πάντως την πρώτη κίνηση την είχαν κάνει και απεδείχθη εξαιρετικά πετυχημένη.
Το πλήθος ήταν πιο οξύ όσο πλησίαζε στον Άγνωστο Στρατιώτη. Σίγουρα δεν τα είχε με το μνημείο, αυτό ήταν ξεκάθαρο. Με τους πολιτικούς στο σύνολο τους τα είχε βάλει και εξέφραζε παντοιοτρόπως την οργή του. Σε μία συμβολική κίνηση στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη κατατέθηκαν καμένα κλαδιά, ενώ παραδίπλα ένα αγοράκι επευφημούμενο έριχνε κάρβουνα. Το πλήθος το χειροκροτούσε και ταυτόχρονα μούντζωνε με κατεύθυνση το μέτωπο της Βουλής και απόηχο ένα μακρόσυρτο «ου» και πολλά σφυρίγματα…
Δεν ήταν λίγοι αυτοί που είχαν φτιάξει πανό και πλακάτ για να εκφράσουν την αγανάκτηση τους. Πάντα με χιούμορ και ευρηματικότητα. Αίσθηση προκαλούσε ένα πλακάτ σε μαύρο φόντο: « Περπατώ εις το δάσος, όταν το δάσος δεν είναι εδώ ». Ξεκάθαρο το μήνυμα…
Στην πλατεία υπήρχαν και αρκετοί τουρίστες, των οποίων η στάση δεν έδειχνε ότι είναι περαστικοί, αλλά πως συμμετέχουν. Κάτι Κινεζούλες κοιτούσαν με χαμόγελο. «Τι κάνετε εδώ;» ρωτήσαμε. «Demonstrate for the forests» (Διαμαρτυρόμαστε για τα δάση). Και οι Κινέζες στον αγώνα… Πιο κάτω ένας κύριος, υπερήλιξ, επιδείκνυε ζωτικότητα 20ρη. Πήγαινε από δω και από εκεί και με την digital φωτογραφική του απαθανάτιζε τα πλήθη και τα πανό. Πολλοί άλλοι φωτογράφιζαν τον ίδιο!..
Παντού ο κόσμος ήταν χαμογελαστός και οργισμένος συνάμα. Ακόμα και στη … διακριτική διμοιρία των ΜΑΤ, αριστερά του Αγνώστου Στρατιώτη, έκανε πλάκα. Μία 30ρα μαμά με το καροτσάκι και το παιδί της είχε βαλθεί να κάνει τη ζωή των αστυνομικών δύσκολη με την καζούρα που τους έκανε. Δύσκολη σίγουρα ήταν η ζωή και των ευζώνων, που δεν φτάνει που ιδροκοπούσαν από τον ήλιο είχαν και τον κόσμο σε απόσταση αναπνοής να τους φωτογραφίζει και να μουντζώνει (όχι αυτούς…).
Δεν γνωρίζουμε εάν αυτή η ωραία κίνηση των πολιτών ευαισθητοποιήσει τους κυβερνώντες. Το σίγουρο, όμως, είναι ότι δημιουργεί ένα εντυπωσιακό προηγούμενο. Ότι οι πολίτες μπορούν να εκφραστούν και να κινητοποιηθούν πλέον με το πάτημα ενός πλήκτρου στο κινητό τηλέφωνο ή στον ηλεκτρονικό υπολογιστή. Ο πολίτης επιστρέφει…