Η λεπτή γραμμή επιτυχίας-αποτυχίας

Λίγες μέρες μετά τη νίκη της ΑΕΚ επί τη Λιλ και τις θριαμβολογίες από τα ΜΜΕ, έρχεται το Χαϊδάρι και επαναφέρει στην σκληρή ελληνική πραγματικότητα την Ενωση, αφήνοντάς την εκτός κυπέλλου Ελλάδας. Τόσο ο Λορένθο Φερέρ, όσο και ο Ντέμης Νικολαϊδης έκαναν την καλύτερη δυνατή διαχείριση της ήττας, αλλά δεν είναι το θέμα μας αυτό. Το θέμα είναι ότι την ώρα που άπαντες βρίσκονταν στον έβδομο ουρανό για τους τρεις βαθμούς που έφερε το σουτ του Νίκου Λυμπερόπουλου, η ομάδα του Βασίλη Βούζα επιβεβαίωσε με κάθε δυνατό επιχείρημα ότι το δύσκολο δεν είναι μόνο να βελτιώνεσαι –ή να φτάσεις σε μια εκστασιασμένη κατάσταση εν προκειμένω- αλλά η διατήρηση σε άκρως ανταγωνιστικά επίπεδα.

Λίγα λεπτά μετά το τέλος του αγώνα με την Αντερλεχτ, άπαντες έσπευσαν να αναφερθούν στα συναισθήματα που προκάλεσε η προσπάθεια της ΑΕΚ στο Βέλγιο και η παραλίγο πρόκριση στην επόμενη φάση του Τσάμπιονς Λιγκ, άπαντες έκαναν λόγο για τη νέα εποχή ΑΕΚ που ανατέλλει στο ελληνικό ποδόσφαιρο, για την πίστη, τη θέληση και τα ψυχικά αποθέματα που είχαν οι ποδοσφαιριστές του Φερέρ, αλλά και την ευρωπαϊκή υπέρβαση που έκαναν οι «κιτρινόμαυροι» με την φετινή τους πορεία και την συγκομιδή των 8 βαθμών.

Οι μοναδικοί που αντιμετώπισαν με πάσα ειλικρίνεια τον αποκλεισμό από τους «16» της διοργάνωσης ήταν οι παίκτες. Από τον Σορεντίνο έως τον Παπασταθόπουλο, από τον Δέλλα έως τον Κυριακίδη, όλοι οι ποδοσφαιριστές της ΑΕΚ ήταν απογοητευμένοι που χάθηκε η μεγάλη ευκαιρία. Και πολύ καλά έκαναν γιατί η Ενωση έχασε τη μεγάλη ευκαιρία να προκριθεί. Και αυτό μόνο επιτυχία δεν είναι όπως την χαρακτήρισαν πολλοί, για να μην πούμε όλοι.

Η ΑΕΚ κέρδισε τη Λιλ, κέρδισε τη Μίλαν, αλλά απέτυχε παταγωδώς στους δύο αγώνες με την Αντερλεχτ. Απέτυχε κόντρα σε μία ομάδα σαφώς στα μέτρα της για να μην πούμε κατώτερή της. Μόλις δύο βαθμοί απέναντι στην ομάδα που θεωρητικά είναι στα μέτρα σου, δεν φέρνει χαμόγελα και σίγουρα δεν αλλάζει την ευρωπαϊκή γραμμή που έχουν χαράξει φέτος διοίκηση και τεχνική ηγεσία.

Ναι, η ΑΕΚ υπερέβαλε εαυτόν φέτος και «χτύπησε» στα ίσια την πρόκριση στον επόμενο γύρο του Τσάμπιονς Λιγκ. Δεν μπορείς, όμως, την ίδια στιγμή να επιχειρηματολογείς για την αποτυχία να κερδίσεις εκτός έδρας την Αντερλεχτ, υποστηρίζοντας πως το καλοκαίρι ουδείς περίμενε μια τέτοια πορεία και μια τέτοια συγκομιδή. Και λοιπόν; Ναι, το καλοκαίρι δεν περιμέναμε ότι οι «κιτρινόμαυροι» θα συγκέντρωναν 8 βαθμούς έχοντας κερδίσει Μίλαν και Λιλ. Αυτό, όμως, δεν αποτελεί δικαιολογία για το γεγονός ότι κατετάγης τρίτος και –εκ του αποτελέσματος- κατά ιδρωμένος.

Η ΑΕΚ πλησίασε και ακούμπησε την πρόκριση που ήθελε και θα μπορούσε να την αγκαλιάσει σφιχτά. Αντ’αυτού, έδωσε το δικαίωμα στην Αντερλεχτ να πάρει ένα ξεκάθαρο προβάδισμα δύο τερμάτων, «ίδρωσε» για να φτάσει στο 2-2 και τελικά απέτυχε να προηγηθεί γιατί –ήταν λογικό- δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει την ανατροπή και να ανατρέψει τα εις βάρος της δεδομένα, που η ίδια διαμόρφωσε.

Η ΑΕΚ των τελευταίων ετών, της περιόδου Νικολαϊδη, έχει έναν υπέρμετρο θερμό «αγκάλιασμα» από τα ΜΜΕ που μόνο ο Πάπας και η… Αννα Βίσση έχουν. Αυτό δεν είναι πάντα κακό, αλλά στην προκειμένη περίπτωση είναι τουλάχιστον διαστρεβλωτικό. Κερδίζει η ΑΕΚ; Όλα καλά, όλα… ηρωϊκά. Χάνει η ΑΕΚ; Και πάλι όλα καλά και πάλι όλα… ηρωϊκά. Αυτό μόνο κακό κάνει στην Ενωση, αλλά και στον ίδιο τον Ντέμη Νικολαϊδη. Μην είστε κακεντρεχείς. Δεν εξαπολύουμε πόλεμο στην ΑΕΚ, απλώς επικεντρωνόμαστε σε κάποια σημεία, τα οποία διαχωρίζουν τους «κιτρινόμαυρους» από τις άλλες ομάδες.

Για επίλογο σας βάζουμε το εξής ερώτημα: Αν ο Ολυμπιακός ή ο Παναθηναϊκός και ο Σόλιντ ή ο Μουνιόθ ήταν στη θέση της ΑΕΚ και του Φερέρ αντίστοιχα, η φετινή πορεία στο Τσάμπιονς Λιγκ και η πρόκριση στο κύπελλο UEFA έτσι όπως ήρθε, θα ήταν επιτυχία και θα την αντιμετώπιζαν έτσι τα ΜΜΕ;