Μια ευκαιρία στον παράδεισο να πάω
Οι παραδόσεις είναι για να τηρούνται. Κι αφού έγινε πριν από το ματς με τη Νιγηρία, ε, δεν υπήρχε περίπτωση να μην γίνει και πριν από τον αγώνα με την Αργεντινή. Κείμενο μικρής ζωής λοιπόν.
Τα ρεπορτάζ επιβεβαιώθηκαν. Πάμε για τριπλομπετονιάρισμα ανεπανάληπτο. Μόρας λίμπερο, Κυριάκος στον Μιλίτο, Παπασταθόπουλος στον Αγουέρο κι Αβραάμ στον Μέσι. Πάνω κάτω όσα κάναμε το 2004 απέναντι στη Γαλλία. Ο Δέλλας λίμπερο, ο Καψής στον Τρεζεγκέ, ο Γιούρκας στον Ανρί κι ο Κατσουράνης είχε την εντολή να πάει στον Ζιντάν, όπως τώρα ο Αβραάμ στον Μέσι.
Μόνο που τότε οι παίκτες μόλις βγήκαν στον αγωνιστικό χώρο μίλησαν μεταξύ τους κι είπαν πως στον Ζιζού θα πηγαίνει όποιος από τους Μπασινά, Καραγκούνη και Κατσουράνη είναι πιο κοντά του.
Το καλό γι’ απόψε είναι η απουσία του Μασεράνο. Ο άσος της Λίβερπουλ είναι ο καλύτερος αμυντικός μέσος της διοργάνωσης κι η απουσία του θα βοηθήσει πολύ. Δεν εννοώ μόνο επιθετικά. Δεν είναι μόνο η ελπίδα πως θα μπορούμε να τρέξουμε πιο άνετα με την μπάλα στον άξονα, δεν είναι μόνο το ανοιχτό πεδίο για τον Καραγκούνη και τον Σαμαρά. Η απουσία του θα μας βοηθήσει κι αμυντικά.
Όταν κατεβαίνεις να αμυνθείς με τον τρόπο που θα κατέβουμε εμείς, ένα πράγμα είναι ο μεγάλος σου φόβος. Να είσαι καλός, οργανωμένος, όλα να σου βγαίνουν όπως τα θες και να την πατήσεις όταν εσύ έχεις την μπάλα. Να χάσει την κατοχή ο αντίπαλος, να την έχουν οι μέσοι σου και την ώρα που η άμυνα παίρνει μερικά μέτρα προς τα πάνω, να γίνει ένα κλέψιμο και με μια κάθετη να σε βρουν ανοργάνωτο.
Ο απροσπέλαστος Μασεράνο λείπει κι έτσι η φάση που περιγράφω γίνεται λιγότερο πιθανή. Ταυτόχρονα, γίνεται πιο εύκολο στους μέσους μας να κερδίζουν τις μονομαχίες στο κέντρο, να παίρνουν φάουλ, να έχουμε κατοχές κι ανάσες. Τί ψάχνουμε; Μεγάλο ματς από όλους και πιο πολύ από τον Καραγκούνη, που αυτά τα ματς είναι το ψωμί του. Και να βγει στον Ρεχάγκελ η επιλογή του Σαμαρά αντί του Σαλπιγγίδη που σκέφτονταν όλοι. Ο Γερμανός σκέφτηκε πως εκτός από τους καμικάζι που θα κυνηγάνε τα πάντα, θέλουμε κι έναν παίκτη σημείο αναφοράς. Έτσι, παρά τη φόρμα και τα προσόντα του Σαλπιγγίδη που ταριάζουν γάντι στο “όλοι πίσω, όλοι κλέβουμε, όλοι τρέχουμε”, θα ξεκινήσει ο Σαμαράς. Σαν τον Βρύζα το 2004, θα πρέπει να βγαίνει στο πλάι, να υποδέχεται με πλάτη, να παίζει με τους υπόλοιπους, να κερδίζει φάουλ και πλάγια με σωστή προστασία της μπάλας και τεχνική. Μπορεί να το κάνει, αυτόν έχουμε μόνο γι’αυτόν τον ρόλο, αρκεί να μην μπλέξει την ηρεμία με την χαλαρότητα. Για πόλεμο πάμε, όχι για προμενάδες, που έλεγε κι ο Αλκέτας.
Να μην το φάμε νωρίς κι ακόμα κι αν βρεθούμε πίσω, να είμαστε πάντα στο γκολ. Αν έρθουν τα καλά νέα από τον άλλο αγώνα, θα έχουμε τις ευκαιρίες μας στο τέλος. Αρκεί να είμαστε καλοί, ανταγωνιστικοί κι έξυπνοι. Μόνο έτσι λέει ο αντίπαλος, “άστους, ας περάσουν αυτοί”. Τί σας ζητάω; Κι αυτή τη φορά δεν είναι του Αλκέτα. Γκολ βάλαμε, βαθμούς πήραμε. Τώρα είναι “μια ευκαιρία στον παράδεισο να πάω”.
