Κλάμα Ρονάλντο-Σεφτσένκο

(bubble:blue)Δε χωρεί αμφιβολία ότι η εθνική είναι φτιαγμένη από εκλεκτό υλικό. Είναι ένα κλάμα Ρονάλντο – Σεφτσένκο.(/bubble) (bubble:orange)Δεν τ’ αφήνουμε αυτά για υψηλή διάκριση στην Αφρική; Ηταν τόσο τραυματική η πρώτη συμμετοχή της Ελλάδας σε μουντιάλ, που πραγματικά δεν θα αντέξουμε και δεύτερη.(/bubble) (bubble:blue)Όχι πως αμφισβητούμε την ικανότητα των διεθνών να σηκώσουν στα χέρια τους την κούπα. Εδώ σήκωσαν τον Ρεχάγκελ.(/bubble) (bubble:orange)Για Ρεχάγκελ τι θέλετε να πούμε; Τα πρώτα 100 ματς είναι δύσκολα, μετά συνηθίζεις.(/bubble) (bubble:blue)Α μπα, κανένας φόβος μη χαλάσουμε την εικόνα μας στο μουντιάλ της Αφρικής. Εκτός πια αν πάμε να το πάρουμε.(/bubble) (bubble:orange)Εννοείται ότι έχουμε ήδη διαγράψει από τη μνήμη μας τι έγινε στο μουντιάλ της Αμερικής. Αλίμονο αν αφήναμε να μας παρασύρει ο ρομαντισμός.(/bubble) (bubble:blue)Η αλήθεια είναι ότι το ‘94 το ‘χαμε πιει το πικρό ποτήρι γουλιά γουλιά. Ή, για να ακριβολογούμε, Παναγούλια Παναγούλια.(/bubble) (bubble:orange)Ποιος είπε ότι στην Ουκρανία η εθνική έπαιζε με την πλάτη στον τοίχο; Μήπως εννοείτε στον Τύπο;(/bubble) (bubble:blue)Πραγματικά δυσκολευόμαστε να εξηγήσουμε το ξέσπασμα του Σεφτσένκο στο Ντόνετσκ. Δεν ήταν και για κλάματα η εθνική μας.(/bubble) (bubble:orange)Ηταν τέτοια η αυταπάρνηση των διεθνών στο Ντόνετσκ, που στο τέλος ο Μόρας έπαιζε με ένα πόδι. Ο δε Χαριστέας και με τα δυο.(/bubble) (bubble:blue)Συμφωνούμε ότι η πρόκριση στο μουντιάλ μέσω μπαράζ είναι έργο Ρεχάγκελ. Αν δεν ήταν αυτός θα είχαμε πάει απευθείας.(/bubble) (bubble:orange)Τίποτα δεν μπορεί να σκιάσει τη μεγαλειώδη πρόκριση της εθνικής. Ούτε το συγχαρητήριο τηλεφώνημα Παπανδρέου ούτε το πριμ του ΠΑΟ.(/bubble)