Το ντέρμπι στο μικροσκόπιο. Ο Γ. Νάτου αποκαλύπτει τα μυστικά του… πάγκου

Οι ώρες πριν από το τζάμπολ πέρασαν αργά, βασανιστικά, μέχρι να εμφανιστεί ο
Βασίλης Σπανούλης στο παρκέ. Η προεργασία που είχε γίνει από το Λαρισαίο πρέπει να ήταν μεγαλειώδης, μόλις προσγειώθηκε μία φωτοβολίδα στο πόδι του κατά τη διάρκεια της προθέρμανσης, έβγαλε ένα
γέλιο που μαρτυρούσε πολλά: πείσμα, πάθος, αναμονή για τα χειρότερα αλλά και τα καλύτερα. Ο Λαρισαίος δεν βγήκε για να σουτάρει, όπως κάνει συνήθως. Το απέφυγε. Ποτέ, όμως, δεν έδειξε να χάνει την αυτοσυγκέντρωσή του, ούτε όταν έβλεπε τα πανό εναντίον του, ούτε όταν έπεφτε το πράσινο λέιζερ πάνω του. Η ψυχή του, πάντως, ξέρει μόνον τι γινόταν μέσα του. Οι διεργασίες αυτές προφανώς ευθύνονται για τα σουτ που μετά βίας έφταναν στην αντίπαλη στεφάνη. Τα φώτα, όμως, άλλοι έκλεψαν.



Ο
Ζέλικο Ομπράντοβιτς ιπποτικά ως συνήθως, πήγε στον κουμπάρο του
Ντούσαν Ίβκοβιτς για τα παραδοσιακά τρία φιλιά, ως όριζαν οι κανόνες φιλοξενίας. Οι αβρότητες έμοιαζαν τόσο παράταιρες μέσα στο ψυχροπολεμικό κλίμα, είχαν όμως, άμεση επίδραση στους αλαλάζοντες οπαδούς. Ηρέμησαν, αυτοί που νωρίτερα έριχναν με τα στιλό φωτοβολίδες, μερικές από τις οποίες βρήκαν ρούχο μία γυναίκας που βρίσκεται στις δερμάτινες πολυθρόνες του ΟΑΚΑ βρέξει χιονίσει, δίπλα μάλιστα στον
Τζιμπρίλ Σισέ, όπως και δίπλα σε μία άλλη κυρία που έτρεξε να φύγει τρομοκρατημένη μακριά από την πληρωμένη θέση της δίπλα στο παρκέ. Εικόνες, πραγματικά εκτός λογικής.

Στη διάρκεια του αγώνα, φαινόταν πόσο κάτωχρος ήταν ο Δημήτρης Διαμαντίδης. Ο Μητσάρας έμοιαζε λες και μόλις πέταξε την κουβέρτα από πάνω του, έπαιξε με πυρετό, δεν είχε δυνάμεις, ούτε διαύγεια για να οδηγήσει τον Παναθηναϊκό στη νίκη. Κι, όμως, ο Ομπράντοβιτς συνεχώς του έδινε την μπάλα στα χέρια, χτες έγινε κατανοητό και στον πιο αδαή πως αυτός ο Παναθηναϊκός θα ζήσει και θα πεθάνει με τον Διαμαντίδη στο τιμόνι. Γι’ αυτό ακριβώς γεννήθηκαν λόγοι για απόκτηση ενός ακόμη παίκτη στην περιφέρεια, ενός Αμερικανού τύπου Λάνγκφορντ. Όταν, όμως, υποχωρήσει η ίωση και επιστρέψει γερός ο Διαμαντίδης, που θα χωρά ο νέος; Αυτός είναι πραγματικός γρίφος για τον Παναθηναϊκό, εξού και όλη η διστακτικότητα για την απόφαση.

Από την άλλη, ο Ντούσαν Ίβκοβιτς ήταν ο κλασικός κόουτς που όλοι θαυμάζουμε επειδή έχει καταφέρει να φέρει τα πράγματα, όποια κι αν είναι αυτά, στα μέτρα του. Οι διαμαρτυρίες, για παράδειγμα, προς τους διαιτητές, είναι μέρος της προπονητικής φιλοσοφίας του Ντούντα. Δεν θα δείτε ποτέ παίκτη του να διαμαρτύρεται στους ρέφερι, αυτή είναι δουλειά του προπονητή και ο Ίβκοβιτς την έχει αναγάγει σε επιστήμη, κάτι θα θυμάται και ο Χριστοδούλου. Μέχρι που ήρθε ο Τόμι Σχινάς να του δώσει την τεχνική ποινή και να καταστήσει σαφές πως τηρεί ίσες αποστάσεις απέναντι και στις δύο πλευρές, το ντέρμπι δεν σήκωνε αφόρητες πιέσεις προς τους διαιτητές. Έτσι έμειναν οι δυο τους, ο Ζέλικο κι ο Ντούντα να ανταλλάσσουν μηνύματα και χειρονομίες, σχολιάζοντας διαιτητικές αποφάσεις την ώρα του αγώνα.

Ο Ολυμπιακός είδε τη διακοπή να λειτουργεί υπέρ του κι ο Μάνος Παπαδόπουλος ακόμη δεν μπορεί να πιστέψει τί σκέφτηκε αυτός που έριξε τη φωτοβολίδα στο χέρι του Παπαλουκά, την ώρα που οι «πράσινοι» ήταν μπροστά στο σκορ. Έπιασε το μικρόφωνο και τον χαρακτήρισε «μαλ…», κανείς οπαδός, όσο άρρωστο κι αν είναι το μυαλό του, δεν διακόπτει αγώνα με την ομάδα του μπροστά. Αυτός είναι άγραφος νόμος. Με τη λήξη, έγινε πραγματικά πρόωρη Ανάσταση από όσες φωτοβολίδες έπεσαν, όμως ο (συγκλονιστικός χτες) Θοδωρής Παπαλουκάς ήταν ο μόνος που έμεινε στο παρκέ για να συγχαρεί τους αντιπάλους του. Τι έχει να χωρίσει αλήθεια με τον Διαμαντίδη; Ή με τον Φώτση, τον Τσαρτσαρή και όλους τους άλλους διεθνείς με τους οποίους έχουν γράψει Ιστορία;

Στα αποδυτήρια κανείς δεν μπορούσε να καταλάβει τι συζητούσαν οι θριαμβευτές. Μα, τέσσερα χρόνια ήταν αυτά χωρίς νίκη στο ΟΑΚΑ, η ψυχολογία άλλαξε, το πιστεύω επανήλθε στους Πειραιώτες. Ε, και; « Αν δεν πάρουμε το πρωτάθλημα, κανείς δεν θα θυμάται αυτή τη νίκη», είπε ο Μπουρούσης, αυτό ήταν το κλίμα που (ορθώς) επικρατούσε. Την ίδια ώρα, ο Σπανούλης γλιστρούσε από πίσω του για να μην μιλήσει στα μικρόφωνα. Ο Λαρισαίος πρέπει να το ευχαριστήθηκε με την ψυχή του, κυρίως, επειδή το έκανε με το δικό του τρόπο. Μπορεί ο Φρανκ Σινάτρα να ακουγόταν μέσα του, με το I did it My Way, δεν χρειαζόταν να πει κάτι άλλο…

Στην αντίπερα όχθη, η επιστροφή στην πραγματικότητα αντιμετωπίστηκε με σκεπτικισμό, όχι όμως, με κατεβασμένα κεφάλια. Οι διακρίσεις που έχουν αποκτήσει αυτοί οι παίκτες, η περηφάνια που έχουν δώσει στον κόσμο του Παναθηναϊκού, δεν μπορεί να σβηστεί από μία ήττα. Αρκετοί μαζεύτηκαν έξω από τα αποδυτήρια και χειροκρότησαν τους παίκτες. Έχασαν ναι τη μάχη, ναι, ο πόλεμος όμως έχει πολύ δρόμο ακόμη.

Κι αυτό το συμπέρασμα ισχύει τόσο για τον Παναθηναϊκό, όσο και για τον Ολυμπιακό.

Videos από τον αγώνα

-Το τζάμπολ

-Ο Σπανούλης κάθεται στον πάγκο

-Φωτοβολίδες και προσωρινή διακοπή αγώνα