Κωδικός: “Σκοτώστε” τον Ζούρο

Ο βασικός υπεύθυνος για την αποτυχία της εθνικής μας στο προολυμπιακό τουρνουά ήταν ο Ηλίας Ζούρος. Χωρίς καμία συζήτηση, αυτός και οι συνεργάτες του όφειλαν, τουλάχιστον να κερδίσουν τη φιλόδοξη Νιγηρία, έστω κι αν αποδείχθηκε πως ήταν η τρίτη καλύτερη ομάδα του τουρνουά. Όφειλε να βρει τρόπο να πάρει έναν αγώνα, όφειλε να κάνει ό,τι μπορεί για να αποφευχθεί η αποτυχία.

Πέρασε μία εβδομάδα και πλέον πολύ ψύχραιμα μπορούμε να δούμε όλες τις παραμέτρους της αποτυχίας. Ιδιαίτερα μετά τη συνέντευξη του Βασίλη Σπανούλη και του σεβαστού Γιώργου Κολοκυθά καταλάβαμε ακριβώς τι έλαβε χώρα στη Βενεζουέλα. Και στη Λιθουανία και στη Βραζιλία, διότι για όποιον δεν τον πρόσεξε η εθνική για να παίξει ένα τουρνουά στην Κεντρική Αμερική έκανε πάνω από 10.000 χιλιόμετρα, έξι πτήσεις και ανακάλυψε ωραίους θερινούς προορισμούς όπως το Σάο Κάρλος έξω από το Σαο Πάουλο.

Διότι για όποιον δεν το έχει καταλάβει, σκοπός του Βασιλακόπουλου and co, που δημιούργησαν κάποτε αυτό το οικοδόμημα και τώρα το αποδομούν, είναι οι καλές διακοπές. Οι τουριστικοί τόποι που ο πρόεδρος και η λοιπή παρέα της φεγγαρόπετρας δεν έχει ταξιδέψει.

Όπως είπε και ο Σπανούλης, ενώ η επίθεση -για πρώτη φορά εδώ και 20 χρόνια- λειτούργησε άψογα η ΑΤΟΜΙΚΗ άμυνα δεν υπήρχε πουθενά. Το είδαμε. Παιδιά τα οποία στις ομάδες τους λαμβάνουν επικίνδυνες αποστολές, στο προολυμπιακό στην πρώτη προσποίηση είτε έπεφταν είτε έχαναν την επαφή με τον αντίπαλο. Λογικά όλα αυτά, διότι η Ελλάδα πέτυχε ένα μοναδικό ρεκόρ προετοιμασίας: οκτώ ημέρες. Βγάλτε τα ευρωπαϊκά και υπερατλαντικά ταξίδια, αφαιρέστε τις ημέρες απουσίας προπονητή και των παικτών οι οποίοι αγωνίζονταν στο ιταλικό πρωτάθλημα και…voila. Οκτώ ημέρες όταν η Ρωσία και η Λιθουανία δαπάνησαν 30 ημέρες, οι δε υπόλοιποι κοντά στις 40 ημέρες. Οκτώ ημέρες όπου παρόντος του Σπανούλη και απόντων των ψηλών, έπρεπε να αλλάξει το στιλ σε αυτό το διάστημα.

Ο μεγάλος ως αθλητής Γιώργος Κολοκυθάς μίλησε για πολύ καλύτερο ρόστερ. Βεβαίως η παρουσία του Σπανούλη αλλάζει όλη την περιφέρεια αλλά… Αλλά στη ρακέτα έλειψε ο μοναδικός Έλληνας που αγωνίζεται (τα ηρωικά του 10λεπτά έστω) στο ΝΒΑ ο Κώστας Κουφός, άλλοι δύο ψηλοί (Σχορτσανίτης, Μαυροκεφαλίδης) ενώ ο Μπουρούσης έπαιξε με ελάχιστες προπονήσεις. Επίσης ο Περπέρογλου σωστά ξεκουράστηκε μετά την περυσινή του περιπέτεια.

Για ένα λεπτό…Το 2007 σκίζαμε τα ρούχα μας, φαντάζεστε το τόπλες θέαμα, επειδή ο Φώτσης προτίμησε να προστατεύσει τον εαυτό του λόγω συμβολαίου στη Ρωσία, για το πόσο μας κόστισε η απουσία του στην πιο γεμάτη εθνική στην ιστορία και τώρα η ομάδα που κατέβηκε χωρίς τέσσερις παίκτες κλειδιά δεν το μετράμε;

Θυμίζουμε βεβαίως ότι δεν πετύχαμε στο Ευρωμπάσκετ του 2007 και χρειάστηκε να πληρώσει η ελληνική πολιτεία δύο εκατομμύρια ευρώ για να φιλοξενήσουμε το προολυμπιακό “για να μην ζήσουμε την κόλαση ενός προολυμπιακού στο Πουέρτο Ρίκο με άθλιες συνθήκες και κακές διαιτησίες” όπως μας έλεγαν από την ομοσπονδία για να δικαιολογηθεί η σπατάλη.

Πίσω από τις γραμμές; Ο Γιώργος Βασιλακόπουλος όχι απλά αποδυναμωμένος αλλά μόνο με εχθρούς στο παγκόσμιο μπάσκετ ήξερε ότι η εθνική θα… σφαζόταν στο γόνατο το 2008 μακριά από την έδρα της όπως συνέβη το 2012.

Μία εθνική στοχοποιημένη πλέον και αφού περάσαμε λεπίδι πολύ κόσμο το 2005, το 2006 και το 2007, από το 2011 ήρθε η ώρα να θυμηθούμε τι σημαίνει αδικία. Ήμασταν ισχυροί, είμαστε ανίσχυροι, η ζωή κάνει κύκλους και το δεχόμαστε. Αυτό φυσικά ο… εντεταλμένος σύμβουλος στον πάγκο της εθνικής δεν ήταν δυνατόν να το παραδεχθεί.

Ειλικρινά προκάλεσε εντύπωση πως ένας άνθρωπος με ήθος όπως ο Γιώργος Κολοκυθάς στοχοποίησε με τέτοιο μένος έναν προπονητή.

Όλα έχουν την εξήγηση τους και το πρόβλημα δεν είναι ο Ζούρος ή ο Πρίφτης ή ο Μανωλόπουλος. Το πρόβλημα για όλη αυτή την παράσταση είναι ένα: το μπάσκετ. Πέρυσι εξαφανισμένοι όλοι αυτοί οι παράγοντες περίμεναν τον απόλυτο διασυρμό με τη… δεύτερη εθνική που στείλαμε στη Λιθουανία.

Οι σκηνές, πραγματικές, του συγκινημένου Βασιλακόπουλου που ευχαριστούσε τον Ζούρο διότι κατάφερε με ό,τι είχε απομείνει από παίκτες να αφήσει εκτός προολυμπιακού την πανίσχυρη Σερβία, τη Σλοβενία και την Κροατία, μεταφέρονταν από όλους τους συναδέλφους.

Η γκρίνια όμως υπήρχε στις παρτίδες τάβλι για έναν λόγο: η εθνική έπαιζε ένα μπάσκετ που δεν άρεσε στον Βασιλακόπουλο, τον Κολοκυθά και τα λοιπά παιδιά. Αυτό το επιθετικό μπάσκετ, η χρησιμοποίηση παικτών αποκλεισμένων από την ανδρών χρόνια τώρα, ενόχλησε. Μετά το αμυντικό μπάσκετ που επέβαλε ο Ιωαννίδης και συνέχισε ο Γιαννάκης για τους θριάμβους του 2005 και του 2006, η παρέα της φεγγαρόπετρας πίστεψε ότι αυτοί πρέπει να είμαστε. Αυτοί που αποτύχαμε το 2003, το 2004, το 2008 (στους Ολυμπιακούς) και βεβαίως αποτύχαμε οικτρά το 2010 στην Τουρκία.

Ο Ζούρος, με όλα του τα λάθη και τα ελαττώματα, προσπάθησε να φέρει ένα διαφορετικό στιλ, πολύ πιο σύγχρονο πολύ πιο όμορφο το οποίο θα είναι και αποτελεσματικό. Ας μην κοροϊδευόμαστε, για να παίξεις την άμυνα του 2005, πρέπει να σε αφήσουν να την παίξεις. Θυμίζουμε ότι καλύτερος αμυντικός γκαρντ της Ελλάδας, ο Νικ Καλάθης, ξεκινούσε τους αγώνες στη Λιθουανία με τρία φάουλ και μετά… βλέπαμε. Ο προπονητής ήταν υποχρεωμένος να χειριστεί και αυτές τις καταστάσεις. Ξεχνάει κανείς ότι δεν έμεινε ψηλός ούτε για δείγμα με το Πουέρτο Ρίκο με φάουλ που δεν έγιναν ποτέ;

Ουσιαστικά όλη αυτή η προσπάθεια αποψίλωσης έως κι εξευτελισμού ενός σημαντικού προπονητή, όχι του καλύτερου στον κόσμο αλλά σίγουρα εξαιρετικού, στηρίζεται στην προσπάθεια επανελέγχου της εθνικής από τον πρόεδρο και τους συν αυτώ. Επιβολής του στιλ μπάσκετ και γιατί όχι των παικτών.

Η ταπεινή γνώμη του γράφοντος είναι ότι επιτέλους η εθνική έκανε βήματα μπροστά (σε δύο διοργανώσεις), μας έδειξε ότι μπορεί να στηριχθεί στο ταλέντο της και όχι στα μπράτσα της, θα δουλευτούν και οι λεπτομέρειες στην άμυνα σε διαφορετικές συνθήκες και θα είμαστε μία χαρά. Ευτυχώς υπάρχουν πολλοί σπουδαίοι κόουτς στην αγορά ιδιαίτερα Έλληνες.

Αν επιστρέψουμε στο… βαράτε τότε, όσα μετάλλια και αν κερδίζουμε, που μεταξύ μας δεν ήταν και πολλά, θα χάνει μονίμως το μπάσκετ μας.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Αυτή η συγγνώμη του κυρίου Κολοκυθά προς την παλιά φρουρά έχει τεράστια βαρύτητα. Αδικεί όμως τους νέους και… αλήθεια, το 2007 στο Ευρωμπάσκετ της Ισπανίας ο Φώτσης δεν λογιζόταν ως προδότης και Ισκαριώτης; Πώς είπατε;