To “σκιάχτρο” του Μέσι καθορίζει τον τελικό
Ο Θέμης Καίσαρης αναλύει έναν τελικό με σύγκρουση δύο πόλων: Η proactive επιθετική και “ρευστή” Γερμανία απέναντι στη reactive και συμπαγή Αργεντινή. Το μπαλάκι πάει στην ομάδα της πρωτοβουλίας, στην Γερμανία. Έχει να πάρει κάποιες αποφάσεις και όλες σχετίζονται με την παρουσία του Μέσι.
Χωρίς προλόγους, πάμε να ρίξουμε μια ματιά στο μεγάλο τελικό του φετινού Παγκοσμίου Κυπέλλο, στο ζευγάρι που συνθέτει η παρουσία Γερμανίας και Αργεντινής.
Proactive Γερμανία
Πριν από τέσσερα χρόνια, η Γερμανία ήταν μία κλασική reactive ομάδα. Έπαιζε πίσω απ’την μπάλα και διέλυε τον αντίπαλο στην κόντρα. Τέσσερα γκολ στην Αγγλία, άλλα τόσα στην Αργεντινή, μέχρι που στον ημιτελικό έπεσαν πάνω σ’αυτούς που δεν πιάνονται κορόιδα. Η Ισπανία ήξερε και πως να κάνει κατοχή, πως να τους τρέξει και να τους κουράσει, αλλά και πως να μην τους δώσει στρέμματα να τρέξουν στην κόντρα. Χρειάστηκε μια κεφαλιά του Πουγιόλ για να προκριθεί η Ισπανία, αλλά και χωρίς αυτήν η reactive Γερμανία είχε βρει το δάσκαλό της και δεν μπορούσε να κάνει σχεδόν τίποτα απέναντι στην Ισπανία.
Τέσσερα χρόνια μετά, η Γερμανία “είναι η Ισπανία”. Πιο proactive από οποιαδήποτε άλλη ομάδα του τουρνουά: θέλουμε την κατοχή απέναντι σε όλους, ανεβάζουμε την αμυντική γραμμή, πιέζουμε ψηλά, όλοι οι μέσοι μας ξέρουν μπάλα και δεν παίζουμε με destroyers, ξέρουμε τι να κάνουμε με την μπάλα, με διαρκείς κινήσεις που δημιουργούν χώρους, άμα λάχει παίζουμε και με τον Μίλερ φορ ή τον Λαμ εξάρι, αλλά έχουμε και μερικά προβλήματα όταν ο αντίπαλος σημαδέψει τα κενά που αφήνουμε πίσω και βγαίνει ο Νόιερ σαν δρεπάνι να καθαρίσει.
Reactive Αργεντινή
Απέναντί τους, ο άλλος πόλος. Η Αργεντινή δυσκολεύτηκε στους ομίλους και στο πρώτο νοκ-άουτ με την Ελβετία, όταν είχε το ρόλο του αφεντικού: στην επίθεση την ξελάσπωσαν οι εμπνεύσεις του Μέσι, αφού η ομάδα ήταν “δυσκοίλια” με την μπάλα, ενώ η άμυνα είχε προβλήματα μακριά απ’την περιοχή και έμοιαζε ο αδύναμος κρίκος της Αργεντινής.
Η βελτίωση ήρθε σταδιακά. Με το Βέλγιο το γκολ μπήκε νωρίς και η Αργεντινή άφησε την μπάλα στον αντίπαλο για να πέσει χαμηλά και να αμυνθεί καλά. Με την Ολλανδία δεν υπήρχε η διάθεση για να την πατήσουν όπως άλλοι και έτσι η Αργεντινή αμύνθηκε με τις δύο τετράδες κοντά. Σ’αυτά τα δύο ματς βοήθησε τόσο η είσοδος του Ντεμικέλις, που μπορεί να εκτίθεται ψηλά, αλλά ξέρει να αμύνεται χαμηλά, όσο και ο Μπίλια στη θέση του Γκάγκο στη μεσαία γραμμή. Και μπορεί να έλειψε η δημιουργία/απειλή που δίνει ο Ντι Μαρία, αλλά ο Πέρες “κούμπωσε” καλά με τη reactive Αργεντινή.
Τελικός με σύγκρουση των δύο πόλων, που διαμορφώθηκαν πολύ έντονα όταν ήρθε η Μπαρτσελόνα του 2009 ως απάντηση στις reactive ομάδες που έπαιρναν κατά κόρον τους τίτλους τη δεκαετία του 2000. Η proactive επιθετική και “ρευστή” Γερμανία απέναντι στη reactive και συμπαγή Αργεντινή. Το μπαλάκι πάει στην ομάδα της πρωτοβουλίας, στην Γερμανία. Αυτή έχει να πάρει κάποιες αποφάσεις. Όλες σχετίζονται με την παρουσία του Μέσι.
Ο Μέσι “που περπατάει”
Ο Μέσι έχει διχάσει για μία ακόμη φορά κόσμο και Τύπο. Για κάποιους έχει καταλυτική παρουσία στην πορεία της Αργεντινής σε ημιτελικά και τελικό για πρώτη φορά μετά από 24 χρόνια και για κάποιους άλλους “δεν κάνει καλό τουρνουά, περπατάει και δεν έχει πετύχει γκολ στα νοκ-άουτ”. Όπως συνήθως, και οι δύο πλευρές έχουν τα δίκια τους.
Ο Μέσι όντως “περπατάει”. Απ’τους παίκτες που έχουν παίξει σε έξι αγώνες, μόνο ο ακούνητος Φρεντ έχει διανύσει λιγότερα χιλιόμετρα απ’τον Μέσι. Κόντρα στην Ολλανδία η μοναδική του επαφή με την μπάλα μέσα στην αντίπαλη περιοχή ήταν μετά το τέλος του αγώνα, όταν εκτέλεσε το πρώτο πέναλτι.
Ο MIP Μέσι
Κάθε ομάδα στην ουσία έχει έναν παίκτη να νοιάζεται μόνο για τις κινήσεις του Μέσι και άλλους 2-3 έτοιμους να του κλείσουν κάθε διέξοδο όταν παίρνει την μπάλα. Ο Μέσι διαχειρίζεται όλη αυτήν την κατάσταση με σπάνια ωριμότητα. Συχνά κινείται μακριά απ’την μπάλα για να πάρει παίκτες μαζί του και να ανοίξει χώρους για τους υπόλοιπους. Κρατάει δυνάμεις και σολάρει όταν βρει ευκαιρία, αλλά χωρίς να εκβιάζει καταστάσεις. Ψάχνει με ψυχραιμία τις στιγμές, αυτές που θα έφεραν τα γκολ με Βοσνία και Ιράν, την ασίστ στον Ντι Μαρία με το Βέλγιο, την ευκαιρία που έφτιαξε για τον Μάξι στην παράταση με την Ολλανδία.
Όλα τα παραπάνω, έχουν κάνει την Αργεντινή καλύτερη αμυντικά, όπως εύστοχα παρατήρησε ο Τζόναθαν Γουϊλσον πριν από μία εβδομάδα. Όλη αυτή η προσήλωση του εκάστοτε αντιπάλου στον περιορισμό του Μέσι δίνει τη δυνατότητα στην Αργεντινή να αμύνεται κόντρα σε λιγότερους παίκτες, απέναντι σε ομάδες που δεν τολμούν να επιτεθούν με περισσότερα ρίσκα. Ο Μασεράνο είναι στα μάτια πολλών ο MVP της Αργεντινής, αλλά σίγουρα ο Μέσι είναι ο MIP, o Most Influential Player, αυτός με τη μεγαλύτερη επίδραση. Κανείς άλλος δεν επιδρά στην εικόνα των αγώνων, στο παιχνίδι της ομάδας του, αλλά και του αντιπάλου, όσο το κάνει ο Μέσι, έστω και “περπατώντας”.
Γερμανικές αποφάσεις
Επιστροφή στην κουβέντα για τον τελικό. Η Γερμανία δεν μπορεί να αποτελέσει εξαίρεση, οι αποφάσεις που έχει να πάρει σχετίζονται με το πως θα διαχειριστεί το “σκιάχτρο” που λέγεται Μέσι. Προφανώς και ο Σβαϊνστάιγκερ που θα παίξει ως εξάρι θα έχει το ρόλο του να ακολουθεί τον Αργεντινό, αλλά το ζήτημα δεν τελειώνει εκεί.
Θα εφαρμόσει στον τελικό η Γερμανία την ίδια πίεση ψηλά που τις απέφερε τη διάλυση της Βραζιλίας; Αν το κάνει μένοντας πιστή στις αρχές της, μπορεί να κόψει την Αργεντινή στα δύο και να τη βρει χωρίς οργάνωση στην άμυνα. Την ίδια στιγμή, όμως, μπορεί να δώσει χώρους στο Μέσι ανάμεσα στις γραμμές κέντρου και επίθεσης. Αν θελήσει να περιορίσει τους χώρους, θα πρέπει να ανεβάσει την αμυντική γραμμή, αλλά έτσι ρισκάρει να δεχθεί φάσεις στην πλάτη. Ερώτημα υπάρχει και στο κομμάτι της γερμανικής κατοχής: θα επιτεθούν όπως τους αρέσει, με πολλούς παίκτες, με ανεβάσματα των ακραίων και των μέσων ή θα κρατήσουν κάποιους πίσω για τον Μέσι, χάνοντας έτσι κομμάτια επιθετικότητας;
Ο,τι κι αν επιλέξει ο Λεβ, κάτι κερδίζει και κάτι χάνει. Κάθε επιλογή που θα κάνει τη Γερμανία πιο απειλητική έχει τον κίνδυνο να την κάνει πιο ευάλωτη. Κάθε κίνηση που θα τις δώσει ασφάλεια θα τις αφαιρεί ταυτόχρονα ένα κομμάτι των επιθετικών της αρετών.
Αργεντίνικες σταθερές
Για την Αργεντινή δεν υπάρχουν μεγάλα ερωτηματικά όσον αφορά την προσέγγιση. Σφιχτά, πίσω απ’την μπάλα, με τις δύο τετράδες κοντά και τον Ρόχο να ακολουθεί την κινήσεις του Μίλερ, εφόσον αυτός ξεκινήσει ξανά στα δεξιά για τη Γερμανία. Λογικό θα είναι να δούμε τον Πέρες εξαρχής στα αριστερά, να μην ξεκινάει δηλαδή δεξιά και να αλλάζει στην πορεία θέσεις με τον Λαβέτσι. Λογικό γιατί μοιάζει πιο κατάλληλος για να μείνει διαρκώς στην πλευρά του Λαμ και ταυτόχρονα να πάει από την αρχή ο Λαβέτσι στα δεξιά.
Η Αργεντινή ούτως ή άλλως στα δεξιά επιτίθεται, εκεί που κινείται συχνά ο Μέσι, ανεβαίνει ο Ζαμπαλέτα και βρήκε αρκετές φάσεις τόσο ο Πέρες, όσο και ο Λαβέτσι. Ένας λόγος παραπάνω, η στόχευση πάνω στον Χέβεντες, που μοιάζει να προσφέρεται. Καλό θα είναι για την Αργεντινή να παρουσιαστεί έστω λίγο καλύτερος ο Ιγκουαϊν, που ανέβηκε μετά το γκολ που πέτυχε με το Βέλγιο και προσέφερε με την Ολλανδία.
Τα υπόλοιπα ζητούμενα για την Αργεντινή εξαρτώνται απ’τις επιλογές της Γερμανίας. Αν πχ οι Γερμανοί πιέσουν ψηλά τους Μασεράνο και Μπίλια, τότε η μπάλα θα πρέπει να φύγει άμεσα μπροστά, χωρίς μέτρα με την μπάλα που θα έχουν τον κίνδυνο του κλεψίματος, και να ακουμπήσει γρήγορα σε Μέσι, Λαβέτσι και Ιγκουαϊν.
Πιστές στο ραντεβού
Τελευταίες σκέψεις. Η παρουσία στον τελικό είναι και για τις δύο ομάδες ένα δείγμα συνέπειας. Η Γερμανία ξεκίνησε πριν από 15 χρόνια μια προσπάθεια να αλλάξει εκ βάθρων το ποδόσφαιρό της και στον τελευταίο της τελικό το 2002 είχε αγωνιστεί με ένα πολύ φτωχό σε ποιότητα ρόστερ. Δώδεκα χρόνια μετά, έχουν αυτό που ήθελαν: ξεχειλίζουν από ποιότητα, έχουν ξεκάθαρο σχέδιο και φιλοσοφία, ήρθαν για να πιστοποιήσουν την ανωτερότητά τους και το έχουν ήδη πετύχει, ανεξαρτήτως του αν θα πάρουν και το τρόπαιο.
Η Αργεντινή απ’την άλλη ψάχνει εδώ και δύο δεκαετίες τον Μεσσία που θα χτιστεί μια ομάδα γύρω του και αυτός θα την οδηγήσει στην κορυφή. Απ’την πρώτη μέρα που ακούσαμε το όνομά του, ο Μέσι έμοιαζε ως ο πλέον κατάλληλος για να γίνει αυτό, όταν ο ίδιος θα βρίσκεται στην ακμή του. Στα 27 του, ο Μέσι θα μπει ως αρχηγός της Αργεντινής στον τελικό του Μουντιάλ, όπως έκανε κι ο Μαραντόνα πριν από 24 και 28 χρόνια.
Η Γερμανία είναι πιστή στο χρονοδιάγραμμα του σχεδίου, η Αργεντινή πιστή στο ραντεβού με την ιστορία και τους μύθους της. Μια απ’τις δύο θα σηκώσει το κύπελλο ως σφραγίδα, αλλά αμφότερες ζουν αυτό που σχεδίασαν/οραματίστηκαν πριν πολλά χρόνια.
