Οι σημαίες πρέπει να μένουν για πάντα στον ιστό τους

Εδώ και λίγες ημέρες ο Γιώργος Ανατολάκης αποτελεί παρελθόν από την ποδοσφαιρική ομάδα του Ολυμπιακού. Μετά από καριέρα σχεδόν 11 χρόνων κατά τη διάρκεια της οποίας είχε σχεδόν πάντα θέση βασικού στο κέντρο της άμυνας, ο Ανατολάκης αναγκάστηκε να μετακομίσει στο Περιστέρι και τον Ατρόμητο Αθηνών.

Ο Ανατολάκης θα μείνει σίγουρα στη μνήμη όλων των φιλάθλων του Ολυμπιακού. Αποτέλεσε έναν ποδοσφαιριστή που κατά κάποιο τρόπο πάντα στοίχειωνε τα όνειρα της πλειονότητας των φιλάθλων του Ολυμπιακού για κάτι καλύτερο. Όταν ήθελαν να αναφερθούν στην ανικανότητα επίτευξης των ευρωπαϊκών στόχων της ομάδας, το όνομα του Ανατολάκη ήταν στο στόμα όλων ως χαρακτηριστικό παράδειγμα έλλειψης ικανοτήτων της ομάδας τους.



Παρά το γεγονός ότι κάθε χρόνο ο Ανατολάκης έφευγε ή το λιγότερο έμενε εκτός ενδεκάδας, η ιστορία δίδαξε ότι πιο αξιόπιστο αμυντικό από αυτόν δεν είχε η ομάδα του λιμανιού. Και τι παίχτες δεν πέρασαν από τον Ολυμπιακό στην πολύπαθη θέση του κεντρικού αμυντικού. Μπερμούδες, Άντζας, Βάλλας, Σέζαρ. Κανένας μα κανένας από όλους αυτούς δεν κατάφερε να κάνει την καριέρα που έκανε ο Ανατολάκης. Παρόλα αυτά όμως κάτι λίγο η έλλειψη υψηλών τεχνικών ικανοτήτων, κάτι λίγο τα συχνά και ενίοτε σημαντικά λάθη σε κρίσιμους αγώνες, κάτι λίγο οι φήμες (ή μη) περί πρωταγωνιστικού του ρόλου σε κλίκες στην ομάδα έκαναν όλα αυτά τα χρόνια τον Ανατολάκη νούμερο ένα στόχο για αποπομπή. Τελικά μετά από σχεδόν 11 χρόνια ο Ανατολάκης δεν κατάφερε να ανανεώσει το συμβόλαιό του στην ομάδα της καρδιάς του.



Είναι εμφανές πέρα κάθε αμφισβήτησης ότι ο Ανατολάκης δεν αποτέλεσε ποτέ τον μεγάλο κεντρικό αμυντικό. Όμως δεν μπορεί κανείς επίσης να αμφισβητήσει ότι αποτελεί τη ζωντανή ιστορία της ομάδας. Μετά από 10 πέτρινα χρόνια ο Ολυμπιακός κατόρθωσε να κατακτήσει 10 πρωταθλήματα και 3 κύπελλα τα τελευταία 11 χρόνια και να γίνει μόνιμος στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ. Η ομάδα πέρασε από την απόλυτη ανυποληψία στην απόλυτη κυριαρχία. Όλα αυτά τα χρόνια ο Ανατολάκης αποτέλεσε μέρος αυτή της ομάδας. Μπορεί οι προπονητές να άλλαζαν σαν τα πουκάμισα, αλλά αυτός έμενε πάντα στην ενδεκάδα. Δεν μπορεί κανένας τους να μην είδε αυτό που πολλοί φίλαθλοι του Ολυμπιακού θεωρούσαν αυτονόητο!



Αλλά ακόμα και αν δεν άξιζε τη θέση του στην ομάδα, ποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν έδωσε όλα όσα είχε και δεν βοήθησε την ομάδα του Ολυμπιακού; Ακόμα και αν αποτελεί απόδειξη ότι ο πρόεδρος του Ολυμπιακού ποτέ δεν ενίσχυσε την ομάδα όσο θα ήθελαν οι φίλαθλοι, τι φταίει ο Ανατολάκης; Δεν προσπάθησε όσο μπορούσε; Δεν βοήθησε όσο λίγοι;



Για όλους αυτούς τους λόγους ο Ανατολάκης έχει ήδη γράψει με χρυσά γράμματα το όνομά του στην ιστορία τους Ολυμπιακού, ακόμα και άδικα κατά ορισμένους. Αυτό ταυτόχρονα τον ανάγει σε ζωντανή ιστορία της ομάδας. Μόνο αυτός και ο Τζόλε έχουν απομείνει από εκείνη τη φουρνιά παιχτών που ξεκίνησαν το σερί πρωταθλημάτων. Τέτοιοι παίχτες, με τόση προσφορά στην ομάδα ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ να φεύγουν από την ομάδα και να ψάχνουν αλλού για να τελειώσουν την καριέρα τους. Αν ο Ολυμπιακός θεώρησε ότι ο Ανατολάκης δεν είχε πλέον να προσφέρει στην ομάδα έπρεπε να του ανανεώσουν το συμβόλαιο τιμής ένεκεν και να τον κρατάν έστω μόνο στις προπονήσεις (αν και είμαι βέβαιος ότι αν είχε παραμείνει, πάλι βασικός θα ξεκινούσε του χρόνου). Παίχτες σημαίες δεν πρέπει να εκδιώχνονται. Ακόμα και αν δεν έχουν το λαϊκό αίσθημα, ακόμα και αν επικοινωνιακά αυτή η κίνηση πουλάει γιατί υπονοεί ότι ο Ολυμπιακός θα πάρει επιτέλους καλύτερο κεντρικό αμυντικό, η κίνηση ήταν λάθος. Παίχτες που τίμησαν τη φανέλα μιας ομάδας, πρέπει να απολαμβάνουν ανάλογες τιμές και από τις ομάδες τους. Αλλιώς η ιστορία εκδικείται.