Ο Λ. Μουρκάκος, σχολιάζει το συναρπαστικό come back του Ολυμπιακού στο παιχνίδι με τον Πανσερραϊκό

Να υποκλιθούμε στον Πανσερραϊκό που ανάγκασε, υποχρέωσε τον Ολυμπιακό να πατήσει γκάζι στο δεύτερο ημίχρονο. Να αντιμετωπίσουμε την ομάδα που έχασε, με τον ίδιο σεβασμό με την ομάδα που κέρδισε. Αυτό είναι το ένα.



Το άλλο έχει να κάνει με την ικανότητα του Ολυμπιακού και του Βαλβέρδε να βάζει την αναρχία σε πλάνο, σε σχέδιο. Κλείσαμε τα βλέφαρα στο 1-2, και όταν τα ανοίξαμε, με την αίσθηση ότι αυτό το τρελό παιχνίδι θα είχε στείλει κάμποσους ανθρώπους στο Δαφνί, είδαμε μπροστά μας την ήρεμη αντίδραση. Ούτε σε ένα λεπτό, ούτε σε μια στιγμή “βρήκαμε” την πίεση των ειδικών συνθηκών που είχαν διαμορφωθεί.



Μερικά πράγματα στο ποδόσφαιρο είναι και θέμα τύχης, αλλά ο Ολυμπιακός την κυνηγάει με έξυπνο τρόπο και το κυριότερο δίχως το ιδρωμένο μέτωπο τζογαδόρου που έχει να πληρώσει δόση δανείου, κινητό, ΔΕΗ και το βραχιόλι της γκόμενας και συμπληρώνει δελτία ΚΙΝΟ.



Την τύχη ο Ολυμπιακός δεν την αφήνει στην τύχη, όσο κι αν αυτό φαίνεται ως σχήμα οξύμωρο. Οι ερυθρόλευκοι στην πιο άσχημη μέρα της αμυντικής γραμμής, όλης της αμυντικής γραμμής, από τον άπειρο Ποτουρίδη, τον έμπειρο Μέλμπεργκ, τον σταθερό Μπράβο και τον διψασμένο για μια ευκαιρία Γκαλίτσιο, γύρισαν ένα παιχνίδι που μόνο ο Ολυμπιακός μπορούσε να το γυρίσει.



Δεν είναι θέμα ψυχολογίας, DNA του συλλόγου, όπως θα πουν μερικοί, πειραιώτικης μαγκιάς, όπως θα αποφανθούν άλλοι. Έχει να κάνει με ένα προπονητή που δεν τα χάνει, δεν βρίσκεται σε κατάσταση πανικού στα δύσκολα και το κυριότερο δεν έχει εμμονές στα δικά του λάθη. Έχει να κάνει και με την προσωπικότητα μερικών παικτών, με το ειδικό βάρος που βγαίνει στην ζυγαριά του ματς, όπως του Πάντελιτς. Όλοι αυτοί δεν είναι Πειραιώτες, αλλά μια μαγκιά την έχουν , και το κυριότερο καθοδηγεί την ομάδα και την βγάζει από αδιέξοδες καταστάσεις.



Αυτά με τα καλά και ωραία. Υπήρχε και μια άλλη πραγματικότητα. Αυτή που βγήκε στο πρώτο ημίχρονο. Η αναφορά μας δεν είναι στην άσχημη απόδοση, αλλά στην δεδομένη αδυναμία να παίξει ποδόσφαιρο ο Ολυμπιακός όταν δεν είναι στην ενδεκάδα ο Ιμπαγάσα. Είναι μια απουσία που όσα τρικ να γίνουν, ακόμα και όταν επανέλθει ο Ντουντού και του βγουν τα επιθετικά χαρακτηριστικά που διαθέτει στο παιχνίδι του, στην απουσία του Ιμπαγάσα θα υπάρχει δίπλα ένα τεράστιο ερωτηματικό. Δεν φάνηκε στο εκρηκτικό εικοσάλεπτο, αλλά ήταν ευδιάκριτη σε όλο το υπόλοιπο ματς.

Από τον Ολυμπιακό του Σαββάτου υπάρχει και ένας παίκτης που αποχώρησε με ψυχολογικά. Όσο και αν η νίκη γλυκαίνει την προβληματική εικόνα του Ποτουρίδη, κάποιες φάσεις θα τις έχει στο μυαλό του ο μικρός. Είναι θέμα δικό του, κυρίως, να μην τον πάρει από κάτω.



Γίνεται αρκετή συζήτηση τον τελευταίο καιρό για τον Ριέρα, έγινε μεγάλη κουβέντα για τα μαγικά του Φέτφα όταν ξεκίνησε. Να ξεκινήσουμε από τον Ισπανό. Αντιμετωπίζουμε τον Ριέρα με τις απαιτήσεις της δαπανηρής μεταγραφής. Δεν είναι λάθος αυτό, αλλά σε όλα υπάρχει ένα όριο. Πριν από τα δυο γκολ ήταν κακός ο Ριέρα, τώρα με τα δυο γκολ αναστήθηκε. Πίσω από κάθε αλήθεια υπάρχει ένα ψέμα, όπως είναι και ο τίτλος της πρόσφατης ταινίας. Το ψέμα είναι ότι ο Ριέρα μας γοήτευσε, η αλήθεια είναι ότι ο Ισπανός, ακόμα και στις άσχημες μέρες δεν έχει συμπεριφορά βεντέτας. Προσπαθεί, τα δίνει όλα, δεν διστάζει να κυνηγήσει αντίπαλο, να κάνει τάκλιν και παίκτες που προσπαθούν να βρουν τα πατήματα τους, που δεν βγάζουν αδιαφορία, μην τους φοβάσαι.



Η διάρκεια στην απόδοση του Φετφατζίδη είναι ένα ζητούμενο, αλλά σε τέτοιους παίκτες μπορούμε να συγχωρέσουμε τα πάντα, ακόμα και αν εξαφανίζεται για ένα διάστημα, όπως έκανε ο μικρός στο πρώτο ημίχρονο, αρκεί να μας δίνουν μια φάση. Η ενέργεια του Φετφατζίδη στο δοκάρι είναι κάτι σαν το θεϊκό μπούστο της Μόνικα Μπελούτσι. Δεν θα το αγγίξουμε ποτέ, αλλά θα μας ταξιδεύει. Όπως και το δοκάρι του μικρού.