Η σωστή απόφαση του Τεό

Όλα αυτά τα χρόνια μας άρεσε που νικούσε η εθνική μας. Δεν εξετάζαμε πολύ αν οι αντίπαλοι είχαν παρόντα όλα τους τα αστέρια. «Ας έρχονταν» ήταν η λογική και σε έναν βαθμό σωστή απάντηση. Από το 2004, μέχρι το 2008 η Ελλάδα ήταν η μοναδική εθνική που δεν στερήθηκε ποτέ παίκτη με υγεία. Την ίδια ώρα κατηγορούσαμε για έλλειψη πατριωτισμού τους Γάλλους, τους Σλοβένους ή ακόμα και τους Ισπανούς επειδή προτιμούσαν να δουλέψουν το καλοκαίρι ή να ξεκουραστούν.

Όλα αυτά τα χρόνια η πίεση ήταν τεράστια στους αθλητές προκειμένου να μην υπάρξουν διαρροές. Θυμόμαστε όλοι τί ακούστηκε για τον Αντώνη Φώτση όταν λόγω τραυματισμού δεν βοήθησε την εθνική ομάδα το 2007.

Πέρυσι για πρώτη φορά ο Κώστας Τσαρτσαρής έθεσε το θέμα της ξεκούρασης για να τον ακολουθήσουν Διαμαντίδης και Παπαλουκάς. Οι γνωστές άναρθρες κραυγές ακούστηκαν αλλά η ομάδα προχώρησε, οι δε παίκτες πήραν ανάσες.

Φέτος ο Θοδωρής Παπαλουκάς επέλεξε να μην ακολουθήσει την προετοιμασία. Και πολύ καλά έκανε αν αισθανόταν κουρασμένος. Η προσφορά του μένει αναλλοίωτη, το ίδιο όμως και η ηλικία του αφού φτάνει στα 33. Παράλληλα ανοίγει οριστικά τον δρόμο για την επόμενη γενιά αφού το δίδυμο Σπανούλη-Ζήση ήδη έφερε το πρώτο του μετάλλιο.

Στην Ελλάδα όπου ο Κορωνιός δεν υπολογιζόταν στην εθνική μέχρι να τα παρατήσει ο Γιαννάκης (βεντέτες μίας άλλης εποχής που δεν ήθελαν ανταγωνιστές κοντά τους), ο Παπαλουκάς στέλνει το μήνυμα του επιλόγου. Σεμνά, σοβαρά, ήρεμα. Δεν χρειάζεται να κρατάει μπαστούνι για να αφήσει την φανέλα με το εθνόσημο.

Ο Κώστας Κουφός με την απουσία του μας υπενθυμίζει αυτό που έχει εξίσου μεγάλη αξία για έναν αθλητή: η βελτίωση. Δυστυχώς με την πίεση που ασκείται, έχουν χάσει τεράστιες ευκαιρίες όλοι οι παίκτες μας να αφιερώσουν ένα καλοκαίρι στον εαυτό τους. Να δουλέψουν στις αδυναμίες τους, να βελτιωθούν.

Από το 2005 ο Παναγιώτης Βασιλόπουλος, για παράδειγμα, εμφανίζεται ίδιος ή και χειρότερος διότι ποτέ δεν του δόθηκε πραγματικά η ευκαιρία να πει «ευχαριστώ δεν θα πάρω» για την εθνική. Όχι από έλλειψη σεβασμού, αλλά για την προσωπική του ανέλιξη. Θα έπρεπε η ίδια η εθνική, να ωθεί κάποια παιδιά στον δρόμο της ατομικής προπόνησης αντί για τα βουνά της προετοιμασίας.

Εννοείται ότι δεν περιμένουμε από τον Γιώργο Βασιλακόπουλο, ιδιαίτερα τώρα που ατυχώς για όλους μας έχει μόνο το ελληνικό μπάσκετ για να περνάει τον καιρό του, ή τους δύο, τρεις παρτενέρ του στις παρτίδες να ενδιαφερθούν για τα παιδιά. Το μόνο που ενδιαφέρει είναι το μετάλλιο για την υστεροφημία τους. Περιμένουμε όμως από τους ίδιους τους αθλητές να αποφασίσουν ώριμα. Δεν είναι κανείς μειοδότης επειδή θα δοκίμαζε να παίξει στο ΝΒΑ ή θα δούλευε πάνω στις αδυναμίες του.

Δεν ξέρω αν συμφωνεί κανείς, αλλά ο γράφων θα προτιμούσε να δει έναν Έλληνα να παίζει στο ΝΒΑ, να έχει ρόλο στις ΗΠΑ, να διαφημίζει το μπάσκετ μας σε όλο τον πλανήτη, παρά μία ακόμα παρουσία της εθνικής στους τέσσερις.

Ούτως ή άλλως η Ελλάδα, στο μπάσκετ, πραγματικά ποτέ δεν πεθαίνει και θα δινόταν η ευκαιρία να λάμψουν άλλοι παίκτες όπως συνέβη το 2009.

Και φέτος η εθνική μας θα τα πάει μία χαρά και αν δεν ασκηθεί πάλι μεγάλη πίεση, θα παίξει καλό μπάσκετ όπως το θέλει ο προπονητής της.