Τα υπέρ και τα κατά των δύο αντιπάλων

Μετά από πέντε αγώνες στη διοργάνωση, Βραζιλία και Αργεντινή έχουν δώσει αρκετά δείγματα γραφής. Πέντε αγώνες με καλές και κακές στιγμές, πέντε αγώνες που δίνουν μία δυνατότητα για ορισμένα προγνωστικά. Ξεχωρίσαμε τέσσερις λόγους που οι δύο ομάδες είναι ικανές για το καλύτερο και το χειρότερο. Εναν καλό και έναν κακό για κάθε μία και σας τους παρουσιάζουμε λίγο πριν το μεγάλο τελικό του Κόπα Αμέρικα…

Τα προτερήματα

Ρομπίνιο (Βραζιλία)

Στο φετινό Κόπα Αμέρικα η Βραζιλία δεν έχει να επιδείξει και πολλά πράγματα. Η παρουσία της ήταν υποτονική, έστω κι αν σε ορισμένα ματς κατάφερε να “σκορπίσει” τους αντιπάλους της. Οι κριτικές που έχει δεχθεί μέχρι στιγμής αρκετές, σε βαθμό που θεωρείται αουτσαιντερ σε σχέση με την Αργεντινή. Υπάρχει, όμως, ένα πρόσωπο που μπορεί να αλλάξει αυτήν την κατάσταση. Ο άνθρωπος που έχει πάρει από το χέρι τη “σελεσάο” και με τα γκολ και τις εμπνεύσεις του την έχει φέρει μέχρι τον τελικό.

Ο λόγος φυσικά για τον Ρομπίνιο, τον πρώτο σκόρερ της διοργάνωσης, που με έξι γκολ είναι υπεύθυνος για τη μισή επιθετική συγκομιδή της ομάδας του Κάρλος Ντούνγκα. Ο Βραζιλιάνος επιθετικός της Ρεάλ Μαδρίτης μπορεί να μην είχε μία “γεμάτη” χρονιά στο “Σαντιάγκο Μπερναμπέου”, ωστόσο με το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της χώρας του είναι βασικός και αναντικατάστατος, ελλείψει, μάλιστα, του Ροναλντίνιο και του Κακά. Το έτερόν του ήμισυ στην Σάντος, Ντιέγκο, μπορεί να βρίσκεται στον πάγκο, ωστόσο έχει καταφέρει να συνεργάζεται άψογα με τους συμπαίκτες του και ιδίως με τον Ζούλιο Μπαπτίστα και τον Βάγκνερ Λοβ και να σκοράρει κατά βούληση.

Χουάν Ρομάν Ρικέλμε (Αργεντινή)

Τον περασμένο χειμώνα παραχωρήθηκε ως δανεικός από την Βιγιαρεάλ στην Μπόκα Τζούνιορς, αφού δεν χωρούσε πλέον στα πλάνα του Μανουέλ Πελεγκρίνι. Ηταν αργός… Με το σύλλογο της Αργεντινής κατάφερε να φτάσει μέχρι την κατάκτηση του Κόπα Λιμπερταδόρες. Η ποδοσφαιρική αναγέννησή του επανέφερε στο μυαλό του και την επιθυμίανα ξαναγωνιστεί με την εθνική Αργεντινής, από την οποία είχε δηλώσει μετά το Μουντιάλ ότι αποχωρεί.

Ο Αλφιο Μπαζίλε, αν και είχε στα χέρια του ήδη τον Βερόν, τον Αϊμάρ, τον Μέσι και τον Γκονζάλες, γνώριζε καλά πως είχε βρει το πραγματικό “δεκάρι” της “μπιανκοτσελέστε”. Εστω κι αν δεν αγωνίζεται στη θέση ενός “δεκαριού”, έχει την απαραίτητη ελευθερία να κάνει ό,τι θέλει στον αγωνιστικό χώρο και αυτό μεταφράστηκε σε τέσσερα γκολ και ορισμένες πανέμορφες ασίστ προς τους συμπαίκτες του. Στη φετινή διοργάνωση, η Αργεντινή εμφανίζει ένα πολύ “δεμένο” σύνολο από τη μέση και μπροστά, βασικός υπεύθυνος όμως δεν είναι άλλος από τον “ξεγραμμένο” για αρκετούς στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο Ρικέλμε.

Οι αδυναμίες

Ντόνι (Βραζιλία)

Τα τελευταία χρόνια η Βραζιλία αμφισβητεί το μύθο που τηθέλει να μην παράγει καλούς τερματοφύλακες. Μάρκος, Ντίντα και Γκόμες είχαν δημιουργήσει μία εξαιρετική τριανδρία που έριζε για τον “άσο”, ενώ υπάρχει πάντα και ο Ζούλιο Σέζαρ που υπερασπίζεται την εστία της Ιντερ. Για το Κόπα Αμέρικα, ο Ντούνγκα έκανε μία διαφορετική επιλογή. Ο Βραζιλιάνος τεχνικός προτίμησε τον Ντόνι της Ρόμα, χωρίς κάποιον προφανή λόγο.

Ο 27χρονος τερματοφύλακας δεν μπορούμε να πούμε ότι διακρίθηκε στη φετινή πορεία της Ρόμα, η οποία οφείλεταιστην εξαιρετική επιθετική λειτουργία της και όχι στην αμυντική. Ηταν, άλλωστε, και ο άνθρωπος που δέχθηκε επτά γκολ σε ένα παιχνίδι, σε αυτό κόντρα στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ για τα προημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ. Στο Κόπα Αμέρικα έχει ξεκινήσει σε όλα τα παιχνίδια της Βραζιλίας. Σε κανένα από αυτά δεν εμπνέει σταθερότητα, έχει δεχθεί και ορισμένα γκολ που κάποιοι συνάδελφοί του θα είχαν καταφέρει να αποσοβήσουν και γενικότερα είναι το αδύνατο σημείο της “σελεσάο” σε αυτήν τη διοργάνωση.

Ατομισμός (Αργεντινή)

Οι επίδοξοι… απόγονοι του Μαραντόνα είχαν μία ατυχία: πολλοί από αυτούς έχουν συμπέσει χρονικάκι έτσι για τις θέσεις της εθνικής Αργεντινής, υπάρχει πάντα ένα πρόβλημα επιλογής. Στη δεκαετία που διανύουμε, υπάρχει μεγάλη γκάμα επιλογής για κάθε ομοσπονδιακό τεχνικό της “μπιανκοτσελέστε”. Βερόν, Ρικέλμε, Ντ’ Αλεσάντρο, Αϊμάρ, Μαριάνο Γκονζάλες και φυσικά Μέσι. Ποδοσφαιριστές που μπορούν να αποτελέσουν το συνδετικό κρίκο μεταξύ κέντρου και επίθεσης, αλλά έχουν ένα μεγάλο μειονέκτημα: θέλουν μία μπάλα μόνοι τους.

Στην Αργεντινή του Κόπα Αμέρικα, οι Βερόν, Ρικέλμε, Μέσι αγωνίζονται στην ίδια ενδεκάδα. Προς στιγμήν, η λειτουργία της ομάδας είναι εύρυθμη, ωστόσο δεν έχουν λείψει στοιχεία ατομισμού που υπερβαίνει του συνολικού καλού. Ο Λιονέλ Μέσι ειδικότερα, σε μία περίοδο που καλείται να αποδείξει ότι όλος ο ντόρος που γίνεται γύρω από το όνομά του δεν είναι παράλογοςκαι να δικαιώσει φιλοδοξίες πολλών συμπατριωτών του, έχει καταχραστεί της εμπιστοσύνης των συμπαικτών του και πολλές φορές έχει προσπαθήσει για το κάτι παραπάνω. Παρομοίως και ο Ρικέλμε. Σε έναν τελικό, όμως, κόντρα στη Βραζιλία οι πρωτοβουλίες πηγαίνουν στην άκρη. Η πειθαρχία κρίνεται πιο σημαντική και αυτό θα πρέπει να προσεχθεί ιδιαιτέρως ακόμα και από τους πιο… ατίθασους παίκτες του Αλφιο Μπαζίλε.