Μία ισοπαλία με δύο όψεις

Υπό άλλες συνθήκες θα άφηνε μια πικρή γεύση η ισοπαλία του Ολυμπιακού με την Άλκμααρ. Μπορεί αυτός ο βαθμός να δίνει το δικαίωμα στους ερυθρόλευκους να αγγίζουν το εισιτήριο της πρόκρισης, αλλά ο χορός θα μπορούσε να αρχίσει από χθες. Είναι κάτι που σε βάζει σε μια διαδικασία να σκέφτεσαι την βραδιά στις 9/12 κόντρα στην Άρσεναλ με αγωνία, ακόμα και αν όλα μοιάζουν να είναι με την δικιά σου πλευρά.

Ακόμα και αν νικήσει η Σταντάρ τους Ολλανδούς, αρκεί μια ισοπαλία στον Ολυμπιακό με την Άρσεναλ που θα έρθει αδιάφορη βαθμολογικά στην Ελλάδα και με αναπληρωματικούς. Αν ήταν οποιαδήποτε άλλη ομάδα θα κοιμόμασταν ήσυχοι, αλλά η λέξη αδιαφορία δεν υπάρχει στο ποδοσφαιρικό λεξικό αγγλικής ομάδας και το κυριότερο ο Βενγκέρ έχει μαζέψει …μωρά που είναι ικανά να σου κάνουν την ζωή δύσκολη, ακόμα και αν δεν έχουν βγει από την ποδοσφαιρική κούνια τους.

Θα μπορούσε ο Ολυμπιακός να αποφύγει όλη αυτή την …ταλαιπωρία αν έφευγε από την Ολλανδία με τους τρεις βαθμούς, αλλά δεν πρέπει να γκρινιάζουμε, αν και η δυναμικότητα του αντιπάλου και το κυριότερο ένας προπονητής που οι κινήσεις του στην διάρκεια του ματς και κυρίως η αλλαγή του Ντεμπελέ είναι αντικείμενο ψυχανάλυσης, μας δίνουν το δικαίωμα να μιλάμε για μία χαμένη μεγάλη ευκαιρία. Δικαίωμα που εξανεμίζεται, αν δεν υπήρχαν τα ειδικά προβλήματα που αντιμετώπιζε ο Ολυμπιακός.

Με την πλάτη στον τοίχο πήγε ο Ολυμπιακός. Μπορεί να έπαιζε για δυο αποτελέσματα, αλλά προερχόταν από δυο συνεχόμενες ισοπαλίες που προκάλεσαν τριγμούς και το κυριότερο έντονη αμφισβήτηση παικτών και του Ζίκο. Μια ομάδα που έχει χτυπητές αδυναμίες είναι ο Ολυμπιακός που αυτή την περίοδο φαίνονται βουνό. Μετράμε απουσίες… Ντιόγκο, Γκαλέτι, Τοροσίδης, Ντάρμπισαϊρ, πρόβλημα τελευταίας στιγμής με τον Στολτίδη και εκτός αποστολής και τον Παπαδόπουλο στον πάγκο αφού προερχόταν από τραυματισμό. Με αυτές τις ιδιαιτερότητες βάζεις στην άκρη την ελάχιστη δόση πίκρας για τη νίκη που δεν ήρθε και αρχίζεις και αναρωτιέσαι αν πρόκειται για ΕΠΙΤΥΧΙΑ.

Η ψύχραιμη αντιμετώπιση και αξιολόγηση του ματς, δίχως συναισθηματικές φορτίσεις σε οδηγούν στο συμπέρασμα ότι ο Ολυμπιακός έπαιξε έξυπνα, γνωρίζοντας τις αδυναμίες του δεν κυνήγησε την έκρηξη, αλλά πήγε το ματς σε ήσυχα μονοπάτια. Βοήθησε και η εικόνα της Άλκμααρ. Δεν θυμάμαι άλλη ομάδα τόσο μονότονη, τόσο προβλέψιμη όσο η πρωταθλήτρια Ολλανδίας. Στην δε περίπτωση του Κούμαν, ισχύει ότι δεν είναι κανόνας ένας μεγάλος παίκτης να γίνει και μεγάλος προπονητής.

Βασίστηκε στην εξαιρετική αμυντική του λειτουργία ο Ολυμπιακός, αυτή που είχε παρουσιάσει στα πρώτα ματς, αυτή που τον οδηγούσε στις επιτυχίες. Οι Μέλμπεργκ- Ζεβλάκοφ δεν έδιναν δικαιώματα στους παίκτες της Άλκμααρ ενώ και εκεί που φάνηκαν προβλήματα, όπως στην πλευρά του Μπράβο στο πρώτο μέρος υπήρχε αλληλοκάλυψη.

Βγάζω το καπέλο στον Ζίκο. Δεν παρασύρθηκε, ίσως είναι πολύ νωρίς για κάτι τέτοιο, από την διαχρονική επιθυμία των οπαδών του και του τύπου για επιθετική φιλοσοφία στον τρόπο ανάπτυξης. Αν κάτι στράβωνε είμαι σίγουρος ότι θα ακούγαμε διάφορα και εντός της ομάδας. Ο Βραζιλιάνος έδωσε στον Ολυμπιακό μια αρμονία και από την στιγμή που υπήρχε και καθαρή σκέψη όλα έγιναν πιο εύκολα.

Η ισοπαλία, το γεγονός ότι είναι αγκαλιά με την πρόκριση, ακόμα και αν έρθει την Κυριακή η νίκη επί του Παναθηναϊκού, δεν θα πρέπει να λειτουργήσουν αποτρεπτικά στην ενίσχυση της ομάδας. Εχει πρόβλημα στο δημιουργικό κομμάτι ο Ολυμπιακός, το είχε και στην Ολλανδία, αλλά για πρώτη φορά ήταν απόλυτα δικαιολογημένος. Πιστεύει κανείς ότι με τις λύσεις που είχε ο Βραζιλιάνος τεχνικός, με τις επιλογές που διέθετε θα μπορούσε να ζητήσει από τους παίκτες του και εκρήξεις;

Υ.Γ. 1 Μαγκιά του Ζίκο η απάντηση που έδωσε στην ερώτηση που του έγινε για την απαίτηση του Νικοπολίδη για αλλαγές στο φινάλε του ματς. Αν και είμαι σίγουρος ότι ο Αντώνης παρασύρθηκε από την ένταση του παιχνιδιού στο φινάλε, δημιουργείται μια εικόνα όταν ο παίκτης, ακόμα και αυτοί που δικαιούται να έχουν αρχηγική συμπεριφορά, υποκαθιστούν τον προπονητή.

Υ.Γ.2 Δεν μπορώ να πάρω πίσω γνώμη που έχω σχηματίσει για τον Όσκαρ από την παρουσία του σε πολλά ματς, αλλά δεν μπορώ και να μην σταθώ ότι την Τρίτη το βράδυ ήταν εξαιρετικός.

Υ.Γ. 3 Άντε να προσαρμοστείς σε μια μέρα. Από τον κόσμο του τσάμπιονς λιγκ σε αυτόν του ελληνικού πρωταθλήματος. Από το μεταξωτό σεντόνι στην δηλητηριασμένη… κουρελού. Εισαγγελείς, δυο πρόεδροι που κάνουν ότι περνάει από το χέρι τους για να φανατίσουν το ντέρμπι και ένας τύπος που αποθεώνει το μίσος. Φτάσαμε στο σημείο να μην ασχολείται κανείς με τον Μαρέσκα, τον Μέλμπεργκ, τον Σισέ, τον Καραγκούνη. Δεν κρεμόμαστε από τα πόδια τους, αλλά από τα χείλη του Βαρούχα. Ενας κόσμος ολόκληρος περιμένει το ντέρμπι για να ακούσει τις αναλύσεις των κριτικών της διαιτησίας. Ποιο ντέρμπι; Οι αποφάσεις των πλαϊνών είναι το θέμα.