Φάκελος εθνική Νέων

Αντί ανάλυσης του τελικού με την Ισπανία ( 1-0) επιχειρείται μία πρώτη αποκρυπτογράφηση των χαρακτηριστικών των παικτών μας δηλώνοντας ταυτοχρόνως τον θαυμασμό μας για τη “φούρια ρόχα” που απέδειξε ότι τίποτα στο ποδόσφαιρο δεν είναι τυχαίο.

Στέφανος Καπίνο (τερματοφύλακας – Παναθηναϊκός): Το μεγάλο αστέρι της ομάδας μας και ίσως το μεγαλύτερο ταλέντο – τουλάχιστον στα χαρτιά – από αυτή την ομάδα. Παρά τα σχεδόν 2 μέτρα του (1.97) έχει πολύ καλά reflex και είναι πολύ θετικός χαμηλά. Παραδόξως δεν είναι αντίστοιχα καλός στο ψηλό παιχνίδι, αν και εκεί μετρά η εμπειρία. Το… αλά Καραγκούνης ταμπεραμέντο του πολλές φορές τον αποσυντονίζει.

Κώστας Σταφυλίδης (αριστερό μπακ – ΠΑΟΚ): Ούτε στον ΠΑΟΚ μπορούν να πιστέψουν ότι αυτός ο παίκτης υπήρχε στην δεύτερη ομάδα. Μακράν το πουλέν των σκάουτερ για την ομάδα μας στην διοργάνωση. Με πολλά πνευμόνια, τρομερές εκτελέσεις στημένων και ισορροπημένη παρουσία αμυντικά και επιθετικά ο πιτσιρικάς είναι έτοιμος για την βασική ενδεκάδα του ΠΑΟΚ. Στα μείον του η… υπερβολική του ροπή προς τα τάκλιν – πολλές φορές επικίνδυνα και η δυσκολία διαχείρισης του χώρου στην άμυνα. Ο Λίνο έχει να του δείξει πολλά.

Μαυρουδής Μπουγαΐδης (κεντρικός αμυντικός – ΑΕΚ): Ίσως ο καλύτερος τακτικά παίκτης της ομάδας μας στα δύο τελευταία παιχνίδια της. Ο μικρός έχει τα στοιχεία για να γίνει “νέος Δέλλας”, αλλά και την τάση να πηγαίνει με δύναμη πρώτος στην μπάλα, στοιχείο απαραίτητο για την θέση. Ακόμα δεν έχει αποκτήσει πλαστικότητα στις κινήσεις του και δυσκολεύεται στις προσωπικές μονομαχίες με αντιπάλους που τον έχουν βάλει… με πρόσωπο.

Παναγιώτης Μπάλλας (αμυντικός μέσος – Ατρόμητος): Για τη σωματοδομή του ο παίκτης του Ατρομήτου έχει πολύ καλά τρεξίματα, ικανότητα στο ψηλό παιχνίδι και ταλέντο στο να διατηρεί τη θέση του. Στα αρνητικά του οι μειωμένες επιθετικές βλέψεις και η μεγάλη συμμετοχή του στην δημιουργική διαδικασία. Ο μέσος της ομάδας του Περιστερίου αναμένεται να δώσει σημαντικές βοήθειες στην εθνική ανδρών στο μέλλον, σε μία θέση που πονάμε τα τελευταία χρόνια.

Χάρης Μαυρίας (πλάγιος επιθετικός – Παναθηναϊκός): Ο Μαυρίας έχει πολύ ταλέντο και αυτό φαίνεται στις κινήσεις του με και χωρίς την μπάλα. Παίκτης που μπορεί να αγωνιστεί και στα δύο φτερά, αρέσκεται να κουβαλά την μπάλα χωρίς να την τρέχει πολύ. Εξαιρετικός τεχνίτης και τρεχαλατζής στην άμυνα. Στα αρνητικά του οι μεταπτώσεις στην απόδοση του και τα “νεκρά” αγωνιστικά διαστήματα που επηρεάζουν την συνολική του απόδοση στον αγώνα.

Γιώργος Κατίδης (κεντρικός μεσοεπιθετικός – Άρης): Ο κεντρικός μέσος του Άρη έκανε εξαιρετικό τουρνουά και έδειξε στοιχεία από το πλούσιο ταλέντο του. Γρήγορος, με έφεση κίνησης προς την αντίπαλη περιοχή και εξαιρετικό κοντρόλ έχει πολλά από τα στοιχεία για να αποτελέσει έναν κρυφό κυνηγό στο μέλλον. Το κατά πόσο θα μπορέσει να ηγηθεί δημιουργικά των ομάδων του είναι κάτι που θα πρέπει να διερευνήσουν οι μελλοντικοί προπονητές του αφού ο παίκτης του Άρη δείχνει να αρέσκεται να τοποθετείται πιο ψηλά στο γήπεδο χωρίς να επιδιώκει κίνηση με βάθος.

Γιάννης Γιαννιώτας (πλάγιος / κεντρικός επιθετικός – Άρης): Με σουλούπι κάτι ανάμεσα σε Ντέμη και “Σάλπι”, εκρηκτικότητα και ικανοποιητική τεχνική για το αγωνιστικό του στυλ, ο επιθετικός του Άρη ήταν, αδιαμφισβήτητα. αυτός που προκάλεσε την μεγαλύτερη ευχάριστη έκπληξη στο τουρνουά. Όπως κάθε παίκτης των χαρακτηριστικών του αρέσκεται με την μπάλα στον χώρο – έστω και αν επιχείρησε ουκ ολίγες φορές να την κουβαλήσει στον τελικό με την Ισπανία. Δεν δείχνει να είναι παίκτης που θα παίξει καλά την θέση “στο ανάποδο” πόδι και θα έχει ενδιαφέρον να τον δούμε σε ποδόσφαιρο αντεπιθέσεων στην δεξιά πλευρά, είτε ως δεύτερο κυνηγό σε σχήματα με 2 επιθετικούς. Στα αρνητικά το αρκετά προβλέψιμο παιχνίδι του, η αδυναμία του να “ντουμπλάρει” τον πλάγιο μπακ πίσω του και η μη συμμετοχή του στο παιχνίδι όταν η μπάλα δεν παίζεται στην πλευρά του.

Περί τελικού

Αναφορικά με τον τελικό, η ομάδα μας ηττήθηκε δίκαια από μία ανώτερη και ποιοτικότερη Ισπανία. Η κλάση του “έτοιμου” Ντεουλοφέου της Μπαρτσελόνα, η ποδοσφαιρική παιδεία του… αλά Τσάβι, Τόρες, η πληθωρική παρουσία του Χεσέ στα δεξιά και οι τοποθετήσεις του… αλά Μπούσκετς, Καμπάνια έκαναν την διαφορά στην αναμέτρηση για μία Ισπανία που αναπτύχθηκε εξ’ολοκλήρου από τα πλάγια σε ένα κλασσικό 4-3-3 – διατηρώντας την κατοχή, αλλά όχι φλυαρώντας με την μπάλα.

Στον αντίποδα η τακτική που επέλεξε ο Τσάνας είχε αμυντικό προσανατολισμό (σχηματισμό 4-2-3-1) αφού αφενός ο τεχνικός μας γνώριζε την ανωτερότητα των αντιπάλων – κυρίως ελέω Ντεουλοφέου, αφετέρου επεδίωξε να εκμεταλλευτεί την ταχύτητα του Γιαννιώτα στην κόντρα και την δυνατότητα του Μαυρία να κουβαλήσει την μπάλα στο ανοικτό γήπεδο. Εν τέλει η παρουσία του “πολύ” Σταφυλίδη έκανε το παιχνίδι μας αριστερόστροφο και προβλέψιμο, η δεξιά πλευρά δεν απείλησε και η μεταπήδηση του Ντεουλοφέου στην πλευρά του Σταφυλίδη έκρινε την αναμέτρηση.

Συμπέρασμα

Οι νεαροί παίκτες της Ελλάδας με την εμφάνιση του στην διοργάνωση σηματοδότησαν την νέα εποχή του ελληνικού ποδοσφαίρου. Πολλοί από αυτούς είναι ήδη έτοιμοι για ενδεκάδα σε μία λίγκα που θα απουσιάζουν οι Ριβάλντο και Ζιλμπέρτο Σίλβα. Άλλοι από αυτούς θα αποτελέσουν χρήσιμες μονάδες στα χέρια των προπονητών τους… και όλοι μαζί θα αποτελέσουν το μέλλον του ποδοσφαίρου μας αν όλοι μας αντιμετωπίσουμε με σύνεση και με μετριοπάθεια την ποδοσφαιρική χρυσή ευκαιρία που δημιούργησε η παγκόσμια οικονομική κρίση.