Αυτοί που θα έκαναν… πλάκα στην Dream Team
Γι' αυτό είμαστε με τον Κόμπε. Διότι σε αντίθεση με ότι γνωρίσαμε από τους σούπερ σταρ των 80s' και τον 90s', το στόμα ενός αθλητή τέτοιου επιπέδου δεν πρέπει να μένει κλειστό. Δεν γίνεται να μιλάνε μόνο εκ του ασφαλούς υπό τον φόβο της πρόκλησης ή της αστοχίας σε μία δήλωση.
Ο ηγέτης των Λέικερς έθεσε το θέμα το οποίο σίγουρα ενδιαφέρει όλους και από την καλή ιδέα του NBAGreece αποδείχθηκε πως αποτελεί την απόλυτη μπασκετική ίντριγκα των ημερών μας.
Ξεκάθαρα πράγματα σύμφωνα με τον Κόμπε: η παρούσα εθνική των ΗΠΑ θα νικούσε αυτή του 1992. Την πρώτη, μοναδική και… μόνη εθνική που παρέταξαν οι Αμερικανοί χωρίς ΚΑΜΙΑ απουσία (θυμίζουμε πως ο Αϊζάια Τόμας είχε αποκλειστεί ελέω κακών σχέσεων με τον Τζόρνταν όπως τουλάχιστον λεγόταν).
Αλήθεια θυμόμαστε λίγο την κατάσταση εκείνης της ομάδας που μας έκανε να αφήνουμε τα ανοικτά γήπεδα που παίζαμε για να βλέπουμε στην ΕΤ2 το πρώτο φιλικό της στις 21.00;
Για να φρεσκάρουμε την μνήμη μας. Ο Τζόρνταν, ο Πίπεν, ο Ντρέξλερ στα καλύτερά τους, ο Στόκτον, ο Μαλόουν, ο Ρόμπινσον, ο Γιούιν, ο Μπάρκλεϊ, ο Μάλιν προσπαθούσαν να φτάσουν στο επίπεδο του σούπερ σταρ αλλά ο Μάτζικ γύρισε από την συνταξιοδότηση μόνο για το ολυμπιακό τουρνουά, ο Μπερντ περνούσε περισσότερη ώρα μπρούμυτα στο παρκέ για να ξεκουράσει την διαλυμένη μέση του και ο… Λέτνερ.
Αυτή η ομάδα δεν είχε αντίπαλο, πολύ απλά διότι δεν υπήρχε αντίπαλος και κάντε μία σύγκριση της Ισπανίας των ημερών μας με την Κροατία που έφτασε στον τελικό. Οι Ισπανοί διαθέτουν μία πεντάδα παικτών που είναι βασικοί και αναντικατάστατοι στο ΝΒΑ, ενώ οι Κροάτες τον μεγάλο Ντράζεν που μόλις είχε πιάσει στο ΝΒΑ και το ταλέντο του Κούκοτς και του Ράτζα παικτών, οι οποίοι σάρωναν στην Ευρώπη αλλά στο ΝΒΑ δεν κατάφεραν να γίνουν σούπερ σταρ.
Αυτή η ομάδα, του 1992, δεν θα είχε αντίπαλο το 1989 όταν ο Μάτζικ και ο Μπερντ θα βρίσκονταν στα καλύτερά τους και, ας μην γελιόμαστε, ο Αϊζάια δεν θα είχε θέση στο ρόστερ.
Και πάλι όμως, θα μπορούσε να νικήσει τον Κόμπε, τον Λεμπρόν, τον Ντουράντ;
Εδώ ο Κόμπε όφειλε μία διευκρίνιση. Η υπερηχητική εθνική των ΗΠΑ των ημερών μας, λογικά θα νικούσε αυτή του 1992 αν αγωνιζόταν πλήρης. Διότι ξεχνάμε ότι από την ομάδα που θα δούμε στο Λονδίνο λείπουν οι καλύτεροι ψηλοί και όχι μόνο. Ο Ντάνκαν, ο Γκαρνέτ, ο Ντουάιτ Χάουαρντ απουσιάζουν, όπως και οι τραυματίες Στουντεμάιρ, Γουέιντ, Μπος, Ρόουζ.
Η σωστή, κατά την ταπεινή γνώμη του γράφοντος, σύγκριση (με τις όποιες παραμέτρους διαφορετικών εποχών) είναι αν οι: Κόμπε, ΛεΜπρον, Πολ, Ρόουζ, Ουέιντ, Ρέι Άλεν(χρειαζόμαστε σουτ), Ντουράντ, Ντάνκαν, Γκαρνέτ, Χάουαρντ, Καρμέλο ή Αμάρε θα επικρατούσαν της ντριμ τιμ του 1992;
Πλάκα θα είχε να προσπαθεί ο Γιούιν να σκοράρει πάνω από τον Χάουαρντ, ο Στόκτον να κυνηγάει τον Κρις Πολ, ο Μπάρκλεϊ να μαρκάρει τον ύψους 2,14 Γκαρνέτ, ο Τζόρνταν τον ΛεΜπρον.
Άντε να δώσουμε στον Πίπεν μία σχετική ισορροπία στο μαρκάρισμα του Ντουράντ (αν τον αφήνουν βεβαίως οι διαιτητές να τραβάει φανέλες και να κτυπάει όπως στους Μπουλς συν μία σκάλα, χε,χε), η διαφορά είναι τεράστια σε ταχύτητα και δύναμη τόση ώστε το όποιο προβάδισμα σε μυαλό(μην πει κάνεις ότι ο ΛεΜπρον, ο Κόμπε, ο Ντάνκαν, ο Πολ, ο Γουέιντ, ο Μέλο δεν είναι από τους πιο ευφυείς παίκτες της ιστορίας) δεν υφίσταται. Κοινώς είναι αμφίβολο αν θα έβλεπαν καλά τους αριθμούς στις φανέλες των 12ηδων, με κάποια σημαντική δόση υπερβολής, οι 92άρηδες
Εσείς τι λέτε;
