Ντούντα: Ο… πανεπιστήμονας του μπάσκετ
«Περιμενούσαμε», «συμπαθητεία», «πανεπιστήμονας», «ευχαρίστως ναι, αλλά δεν γίνεται». Ορισμένες από τις πιο χαρακτηριστικές ατάκες του Ντούσαν Ίβκοβιτς από τις περασμένες θητείες του στην Ελλάδα.
Έδωσε στην προπονητική το πιο άξιο τέκνο του τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς τον κορυφαίο των ημερών μας, αλλά βοήθησε η Ελλάδα να έχει ικανούς κόουτς όπως ο Κατσικάρης, ο Σκουρτόπουλος, αλλά και ο Αγγέλου.
Είναι προπονητής με αρχές στο μπάσκετ. Οι ομάδες του πάντα διαθέτουν πλάνο, αρχή και τέλος. Γνωρίζει να νικάει άσχετα με τα εργαλεία που διαθέτει στα χέρια του και συνήθως του είναι πιο εύκολο να το πράττει με αουτσάιντερ παρά με φαβορί. Οι ομάδες του παίζουν πολύ όμορφο μπάσκετ, συνδυάζοντας το θέαμα με την ουσία. Όπου χρειαστεί θα αφήσει την ομάδα να τρέξει αλλά θα είναι και ο πρώτος που θα τραβήξει τα λουριά.
Λατρεύει να δουλεύει με νέους ανθρώπους, Στα χέρια του έλαμψαν ο Παπανικολάου, ο Χατζής, ο Κακιούζης, ο Ντικούδης, ο Τεόντοσιτς κι ένα πλήθος αθλητών. Είναι άριστος στο χειρισμό των αποδυτηρίων χωρίς να επιτρέπει διαρροές ή την περιρρέουσα ατμόσφαιρα να επηρεάζει το τμήμα.
Με τις βεντέτες ο Ίβκοβιτς δεν τα πηγαίνει καλά αν αυτοί δεν είναι έτοιμοι να πάνε με τα νερά του. Τσακωμένος με τον Γκάλη στον Άρη, με τον Φασούλα στον ΠΑΟΚ(θα έχει ενδιαφέρον η τρίτη συνύπαρξή τους αν πάρει πόστο στην ομάδα ο νυν δήμαρχος Πειραιά), έδιωξε τον Ουίλι Άντερσον την χρονιά του τριπλ κράουν, ήταν σε κόντρα με τον Φάνη στον Πανιώνιο. Από την άλλη τα πήγε μία χαρά με τον Πρέλεβιτς και τον Λέβινγκστον, έσωσε την καριέρα του Κορωνιού και κυρίως, δεν υπήρξε ποτέ συμπατριώτης του που να μην τον σεβάστηκε. Μην ξεχνάμε ότι αυτός έδωσε ώθηση στην καριέρα του Ντικούδη και του Παπαδόπουλου. Εν κατακλείδι αν οι βεντέτες αποδεχθούν το πρόγραμμά του, δεν πρόκειται να υπάρξει ποτέ ζήτημα. Αν όχι, τότε είτε νουθετούνται είτε αλλάζει ο ρόλος τους, είτε φεύγουν.
Ο Ντούντα έχει στερηθεί το ανταγωνιστικό κλίμα από το 2007 όταν άφησε τον πάγκο της Δυναμό Μόσχας. Η προπονητική βέβαια είναι σαν το ποδήλατο τουλάχιστον αυτό λένε οι ειδικοί. Η ηλικία των 67 δεν λέει τίποτα αν σκεφτεί κανείς ότι στις ΗΠΑ οι κόουτς σε αυτή την ηλικία είναι στα καλύτερά τους. Ο Λάρι Μπράουν 70 ετών οδήγησε τους Μπόμπκατς για πρώτη φορά στα πλέι οφ, ο Φιλ Τζάκσον πήρε το πρωτάθλημα με τους Λέικερς στα 65 και αν δεν τον ενοχλούν τα γόνατά του θα συνεχίσει. Μην εκπλαγείτε αν ο Πατ Ράιλι οσονούπω στα 66 επιστρέψει στο Μαϊάμι. Ο Τζέρι Σλόαν στα 68 συνεχίζει να οδηγεί την Γιούτα από τον Στόκτον, στον Ντερόν Ουίλιαμς, με τα ίδια επιτυχημένα αποτελέσματα.
Το ζήτημα για τον Ολυμπιακό σε αυτή την δεύτερη εποχή Ντούντα, δεν είναι αν είναι καλός ή κακός προπονητής ο Σέρβος. Ο Ίβκοβιτς είναι μεγάλος προπονητής και ο Ολυμπιακός θα έχει συγκεκριμένο πλάνο, άσχετα αν πετύχει ή όχι. Επειδή όμως το ζητούμενο για τους κυπελλούχους είναι οι τίτλοι και οι επιτυχίες, υπάρχουν δύο τρία «αν» που , κατά την ταπεινή μας άποψη, ορίζουν την διαδρομή.
Αν ο Ίβκοβιτς ταιριάζει απόλυτα σε αυτό που ήθελαν ο Παναγιώτης και ο Γιώργος Αγγελόπουλος θα πετύχει. Εξηγούμαστε. Η πρόσληψη Γιαννάκη έγινε με γνώμονα την πίεση από τον κόσμο, τους παίκτες και τον Τύπο που επιτέθηκε(με χυδαίο τρόπο κάποιες στιγμές) στον Πίνι Γκέρσον. Για να είναι όλοι εναντίον ενός, πόσο λάθος είχαν, τελικά όμως αποδείχθηκε ότι ο…ένας είχε δίκιο. Αν δε, βγάλουμε τον κόσμο από την εξίσωση διότι σε όλες τις ομάδες οι φίλαθλοι δεν έχουν ίδιον συμφέρον, οι άλλοι δύο παράγοντες ενεργούσαν περισσότερο θέλοντας να επιβάλλουν κάποιες καταστάσεις. Αποδείχθηκε περίτρανα ότι μπορούμε ως δημοσιογράφοι να κάνουμε κριτική, να έχουμε άποψη, όταν όμως…επιλέγουμε , αφήστε τα καλύτερα.
Σίγουρα ο Ντούντα εμφανίζεται ως πολύ πιο σίγουρη επιλογή, ακόμα και από τον Μεσίνα(που ουσιαστικά δεν ενδιέφερε φέτος) το θέμα όμως δεν είναι η σιγουριά αλλά το πλάνο.
Αν ο Ίβκοβιτς συμφωνεί με την φιλοσοφία των ιδιοκτητών της ομάδας, οι οποίοι αγαπούν το μπάσκετ και θέλουν να βλέπουν θέαμα και νίκες σε συνδυασμό με μεγάλα ονόματα, τότε ναι είναι η κατάλληλη επιλογή.
Αν ο Ίβκοβιτς είναι έτοιμος να μάχεται μέχρι τα 70 του και αυτός να κοουτσάρει και να διευθύνει αγωνιστικά τον Ολυμπιακό, τότε είναι η κατάλληλη λύση.
Όλα αυτά θεωρητικά. Μέσα στο παρκέ, πολλά θα αλλάξουν, θα γίνουν διαφορετικά και ας έρθει το ίδιο αποτέλεσμα. Δεν θα προβλέψουμε επιτυχία ή αποτυχία διότι δεν γίνεται να προκαταβάλεις τον κόσμο για το ένα ή το άλλο χωρίς να έχεις δει τον πρώτο επίσημο αγώνα.
Η εποχή Ντούντα θα φανεί μόνο μόλις δούμε τις προσθήκες ή αποδεσμεύσεις. Το μόνο βέβαιο είναι ότι ο Ίβκοβιτς, με όσα έχουμε δει μέχρι τώρα, μπορεί να φέρει τίτλους στο λιμάνι είτε έχει ως βασικό πλέι μέικερ τον Σπανούλη, είτε τον Τεόντοσιτς είτε τον …Μάτζικ(Τζόνσον ή τον Σταυρόπουλο). Και αυτό συμβαίνει διότι γνωρίζει τέλεια πώς να πλαισιώσει το ρόστερ με παίκτες που του κάνουν την δουλειά, του υλοποιούν το πλάνο του. Ο Ντούντα, πάνω από όλα, έχει πλάνο.
