Το έλλειμμα στο ρόστερ και τα χαμόγελα που λείπουν
Η φετινή ΑΕΚ αποτελεί ερωτηματικό απέναντι στον έτοιμο Παναθηναϊκό και τον Ολυμπιακό του Μαρινάκη. Ο Γ.Ξενάκης ψάχνει από κάπου να... πιαστεί.
Η ΑΕΚ ξεκίνησε από την Δευτέρα την προετοιμασία της με ρόστερ που δεν μπορεί να χαροποιεί ούτε τον πλέον αισιόδοξο οπαδό της. Οι αδυναμίες και οι ελλείψεις είναι χτυπητές και δεν αφορούν μονάχα τις δυο θέσεις που ψάχνει επειγόντως ενίσχυση: του αμυντικού χαφ και του αριστερού μπακ. Το έλλειμμα σε ποιότητα, σε πρωτοκλασάτες ή ελπιδοφόρες λύσεις είναι μεγαλύτερο.
Ψάχνω να πιαστώ από κάπου, για να πιστέψω ότι το πράγμα μπορεί να κυλήσει καλύτερα του χρόνου και δεν μπορώ. Ο Μπάγεβιτς έχω την εντύπωση ότι κράτησε χαμηλούς τόνους. Το ίδιο πιστεύω έπραξε και ο Λυμπερόπουλος. Κι έτσι πρέπει. Ο Αδαμίδης από την άλλη πήγε με φόρα πάνω στους παίκτες και μίλησε για “αυξημένες απαιτήσεις” σε σχέση με πέρσι.
Δεν έπραξε άσχημα, έχω την αίσθηση, ωστόσο, ότι πριν αυξήσει τις προσδοκίες, θα πρέπει να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις εκείνες που θα καθιστούν την ομάδα πιο ποιοτική, πιο ανθεκτική και φυσικά πιο ανταγωνιστική.
Η αλήθεια είναι ότι στη συνέντευξη Τύπου που είχε δώσει πριν από 80 μέρες δεν είχε τάξει μεγάλα πράγματα. Ίσα ίσα που προανήγγειλε (και αυτό ασφαλώς δεν άρεσε) τη μείωση του ρόστερ και του κόστους των παικτών, “το οποίο σημαίνει χαμηλότερη ποιότητα”, όπως χαρακτηριστικά ανέφερε. Και αυτό οφείλεται σχεδόν αποκλειστικά στην απροθυμία των δυο εναπομεινάντων ενεργών μετόχων να χρηματοδοτήσουν την ΑΕΚ, στο βαθμό που το έπραξαν τα πρώτα 4-5 χρόνια. Ούτε καν στο ένα τρίτο, δεν βάζουν πλέον το χέρι στην τσέπη. Τα απολύτως απαραίτητα για την επιβίωση – συντήρηση της ΑΕΚ και όχι για την εκτόξευση της σε ανταγωνιστικά επίπεδα. Το είχε πει ξεκάθαρα άλλωστε και ο Πέτρος Παππάς σε συνέντευξη στο contra.gr πριν από ενάμισι μήνα, ότι δεν θα γίνουν δαπανηρές μετεγγραφές και ότι δεν θα πληρώνουν (αυτός και ο Νοτιάς) για πάντα.
Υπ’ αυτές τις συνθήκες, ψάχνω να βρω έστω έναν λόγο που θα με κάνει να πιστέψω ότι η ΑΕΚ του χρόνου θα έχει μια καλύτερη πορεία. Και όταν λέμε καλύτερη πορεία, να είναι μέχρι τέλους, ανταγωνιστική σε πρωτάθλημα και κύπελλο. Σε ένα πρωτάθλημα στο οποίο ο νεοεισερχόμενος στο χώρο Μαρινάκης θα ρίξει τα πρώτα εκατομμύρια στον Ολυμπιακό και οι πολυμετοχικοί του Παναθηναϊκού όσο κι αν σφάζονται, έχουν μια έτοιμη από πέρσι ομάδα, που θα χρειαστεί το πολύ δυο-τρεις προσθήκες.
Ψάχνω να βρω έστω έναν λόγο που θα με πείσει ότι ο κόσμος, που τόσο πολύ ξενέρωσε την τελευταία διετία, θα δει μια ΑΕΚ πιο ελκυστική, πιο θεαματική, πιο παραγωγική. Και η αλήθεια είναι ότι δεν μπορώ να πιαστώ από κάπου, όσο:
* Σκέφτομαι ότι το απόγευμα της Τετάρτης ο Σκόκο θα δει τα μούτρα του Μπάγεβιτς και ο Μπάγεβιτς τα μούτρα του Σκόκο. Δεν πέρασε πολύς καιρός, 19 Μαΐου ήταν, μετά το τελευταίο ματς των πλέι οφ που ο Αργεντινός εξαπέλυσε επίθεση κατά του προπονητή με δηλώσεις στη μικτή ζώνη. Προσωπικά θεωρώ ότι αυτή η συνύπαρξη δεν μπορεί να υπάρξει και αν ο Αδαμίδης τελικώς δεν καταφέρει να τον πουλήσει και του μείνει αμανάτι ο Σκόκο, η χασούρα της ΑΕΚ θα είναι τεράστια. Και οικονομική, αλλά και αγωνιστική. Ένας Σκόκο, την τελευταία χρονιά του συμβολαίου του, που δεν θα …εμπνέεται από τον προπονητή του, μόνο επιζήμιος μπορεί να είναι για το παιχνίδι της ομάδας.
* Βλέπω ότι του χρόνου πάει να τη βγάλει η ΑΕΚ για τρίτη σερί σεζόν με το πιο αταίριαστο δίδυμο: Τζιμπούρ – Μπλάνκο. Προκοπή δεν είδε με τους δυο να παίζουν μαζί, ο Μπάγεβιτς κάποια στιγμή σχεδόν καθιέρωσε δεξί χαφ εξτρέμ τον Αργεντινό (στο 4-2-3-1 που πλέον πάει να κυριαρχήσει), αλλά είναι διαφορετικό να βλέπεις τον …Ετό δεξί χαφ στην Ίντερ και άλλο πράγμα να περιμένεις πράγματα με την μπάλα στα πόδια από τον “Ζορό” πολύ μακριά από την περιοχή. Η ουσία είναι ότι η ΑΕΚ θα πρέπει να στηριχθεί σ’ έναν απρόβλεπτο (και ασταθέστατο) Τζιμπούρ, η ουσία είναι του χρόνου λήγουν τα συμβόλαια τους, μ’ ότι αυτό συνεπάγεται. (Η νότα αισιοδοξίας στο κομμάτι της επίθεσης είναι ο Λυμπερόπουλος. Στα 35 παραμένει ο ορισμός της ποιότητας. Της κλάσης. Και η ΑΕΚ έχει ανάγκη το ταλέντο του Νικόλα και στη δημιουργία και στην εκτέλεση…)
* Η ΑΕΚ θα συνεχίσει να πληρώνει (για 3η σερί σεζόν) την παλαβάδα που έκανε το καλοκαίρι του 2008 ο Ντέμης, προσφέροντας ηγεμονικό συμβόλαιο σ’ ένα στόπερ από το ελβετικό πρωτάθλημα, που τότε δεν ήταν καν βασικός στην Εθνική Σουηδίας και να τον αντικαταστήσει με τον βασικό σέντερ μπακ της Εθνικής Ελλάδος (ο οποίος αμειβόταν με τα μισά). Ο Μαϊστόροβιτς από την πλευρά του καλά κάνει, τα 800 χιλιάρικα που εισπράττει καθαρά από την ΑΕΚ, μπορεί να του τα προσφέρει σήμερα μονάχα κανένας σεΐχης από το Κατάρ και τα Εμιράτα. Η ΑΕΚ ζημιώνεται και οικονομικά (σε τόσο σκληρές, οικονομικά, εποχές είναι τουλάχιστον παράλογο να σου στοιχίζει τόσα λεφτά ο στόπερ) αλλά και αγωνιστικά, γιατί ο συμπαθέστατος κατά τ’ άλλα Σουηδός δεν κάνει τη διαφορά με την απόδοση του. Ο ποδοσφαιρικός πλανήτης “βρωμάει” από αμυντικούς, από καλούς αμυντικούς, που θα στοίχιζαν και λιγότερα στην ΑΕΚ (Αλήθεια, πόσο καλύτερα έχει σταθεί στην ΑΕΚ ο Μαΐστόροβιτς από τον Τσιρίλο του ΠΑΟΚ, που παίρνει μάλιστα και τα μισά; Απόψεις είναι αυτές, ταπεινά καταθέτω ότι χάνει στη σύγκριση ο Σουηδός…)
* Όσο δεν φροντίζει να βάλει μια τάξη και να προσθέσει ποιότητα στο πιο νευραλγικό κομμάτι της ενδεκάδας. Τον άξονα Στο εξάρι και “εξαροχτάρι”. Το σίριαλ του Ντιόπ άρχισε στις 27 Μαΐου, πέρασε κιόλας ένας μήνας, με τα ίδια, τα ίδια και ξανά μανά τα ίδια. Αισιοδοξία, κλείνει, έρχεται, κρίσιμες ώρες, συμφώνησε, καλά τα νέα και ούτω καθεξής. Ο Αδαμίδης λογικά πρέπει να το γνώριζε από την πρώτη στιγμή ότι η υπόθεση του Σενεγαλέζου θα τραβήξει πολύ. Πάσαρε ο ίδιος ο πρόεδρος το όνομα στον Τύπο, για να έχουμε με κάτι (πιασάρικο) να ασχολούμαστε σε καθημερινή βάση και να μην υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι η ΑΕΚ κινείται να αποκτήσει έναν παίκτη από το πάνω ράφι Δεν γνωρίζω πότε θα τελειώσει το σίριαλ, αν θα υπάρχει χάπι-εντ για την ΑΕΚ ή αν θα πάνε στράφι οι χιλιάδες λέξεις και το …μελάνι για τον 32χρονο Σενεγαλέζο. Ο οποίος η αλήθεια είναι ότι έχει τα χαρακτηριστικά να προσδώσει στην σοφτ μεσαία γραμμή της ομάδας, δύναμη, ενέργεια, ανθεκτικότητα. Αν έβρισκε και ένα “οχτάρι”, αν διέθεταν οι μέτοχοι το κονδύλι για έναν Κουμόρτζι τα πράγματα θα ήταν ακόμα καλύτερα…
* Όσο δεν βρίσκει μια σίγουρη και αξιοπρεπή λύση στην πολύπαθη αριστερή πτέρυγα της ομάδας. Καλός, φιλότιμος, εργάτης ο Καράμπελας, αλλά φάνηκε πως δεν είναι η πρώτη λύση. Μετά τον Κασάπη, η ΑΕΚ ατύχησε εκεί, ο πιο αξιοπρεπής ήταν ο Τζιωρτζόπουλος και όσες φορές κάλυψε τη θέση ο Γεωργέας. Γιατί αν είναι να θυμηθούμε Ουντέζε, Μάλμπασα, Αρουαμπαρένα και Χουανφράν, το μόνο που θα αναφωνήσουμε είναι το “πεταμένα λεφτά”. Τον είχε μέσα στα πόδια της, τον καλό αριστερό μπακ. Τα φράγκα δεν διέθετε. Τον Τζαβέλλα. Να δούμε τι θα βρει τώρα, οι μετεγγραφές είναι και λίγο λαχεία.
* Όσο δεν συνεχίζεται η ενίσχυση της ομάδας και με άλλους Αργυρίου και Ματεντζίδηδες. Όταν μιλάς για ελληνοποίηση της ομάδας, ρίχνεις μεγαλύτερο βάρος εκεί. Να ψάξεις για ταλέντα, για ευκαιρίες. Α, ναι ξέχασα, κοστίζουν. Και ο Ανάκογλου του Πανσερραϊκού. Και ο Βέλλιος του Ηρακλή. Πιθανώς και άλλοι, που έχουν εντοπιστεί, προταθεί, αλλά λείπει το ρευστό.
Είναι κι άλλες οι επιφυλάξεις και ενστάσεις. Και ο ίδιος ο Μπάγεβιτς αποτελεί ερωτηματικό, αν θα καταφέρει τούτη φορά να παρουσιάσει έργο. Ομάδα που θα παίζει μπάλα και θα χαίρεται να την βλέπει ο κόσμος της. Αν θα καταφέρει μέσα από τα αποτελέσματα, όχι να κερδίσει ξανά αυτούς που δεν τον γουστάρουν (αυτό “έγραψε” και δεν αλλάζει πλέον), αλλά τουλάχιστον να τους κάνει να μην ασχολούνται αρνητικά μαζί του. Ένας είδος σιωπηρής ανακωχής – ανοχής. Αν καταφέρει ο Αδαμίδης να του δώσει συνθήκες δουλειάς μέσα σε ηρεμία, με οικονομική συνέπεια από τους μετόχους και απαλλαγμένα τα αποδυτήρια από βεντετισμούς τύπου Σκόκο και άλλων μορφών κλίκες, τότε ο Μπάγεβιτς μπορεί να ξαναβρεθεί από πάνω. Και μαζί του η ΑΕΚ. Όσο κι αν τούτες τις πρώτες μέρες της προετοιμασίας, δεν προκύπτει καμιά νότα αισιοδοξίας…
