Έδωσε δικαιώματα…

Η αλήθεια είναι πως στην Αλκμήνης τα τελευταία χρόνια έχουν ακολουθήσει ένα μοναχικό δρόμο, σήκωσαν την παντιέρα της επανάστασης και χαράσσουν διαδρομές δίχως να γνωρίζουν πού ακριβώς βγάζουν. Σε ένα ρομαντικό κόσμο θα οδηγούσαν σε αυξημένο βαθμό αξιοπρέπειας, σε ποια ακριβώς χώρα όμως, ρομαντισμός και ποδόσφαιρο βαδίζουν χέρι χέρι;

Εδώ, ακόμη και στην Αγγλία κόσμος θεωρεί πως το σύστημα κάνει πλάτες στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, είτε με τον καταρτισμό του προγράμματος αγώνων είτε άλλων παραμέτρων, κανείς ωστόσο, δεν δύναται να σκεφτεί πως οι «κόκκινοι διάβολοι» παίρνουν το πρωτάθλημα δίχως να παίξουν την καλύτερη μπάλα. Στην ελληνική Σούπερ Λίγκα, όταν εκ των προτέρων γνωρίζουμε ποιος και πώς θα πρωταγωνιστήσει, σε τι ακριβώς προσέβλεπαν οι Αρειανοί με την επιλογή τους;

Επί εποχής Πατέρα, πολλοί έγλυψαν την καραμέλα του ευνοούμενου για τον Άρη, στην προσπάθεια που έκαναν για να καλύψουν τη δική τους γύμνια. Έτσι βόλευε… Στην πραγματικότητα, όμως, ήταν η εποχή στην οποία οι «κίτρινοι» απολάμβαναν την αναγνώριση του status τους στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Φέτος, κι αφού πολλά αλλάζουν σε διάφορα επίπεδα, οι διαιτητές συμπεριφέρονται στον Άρη λες κι είναι μια ομάδα με 200 άτομα στην κερκίδα, από αυτές που εκπροσωπούν γειτονιές της Αθήνας, είτε χωριά στην περιφέρεια. Κι αυτή η εικόνα είναι ενδεικτική του ελληνικού ποδοσφαίρου συνολικά. Μικραίνουν τον Άρη με το μυαλό τους, παραβλέποντας την πανθομολογούμενη δυναμική που έχει αναπτύξει, αλλά και με τις ενέργειες που αφήνουν την ομάδα να παλεύει με άνισους όρους. Αυτό συνέβη στη Λιβαδειά.

Ενώ οι «κίτρινοι» ήταν καλύτεροι, ενθουσιάζοντας με την απόδοση τους στο πρώτο ημίχρονο, διάστημα στο οποίο έπαιξαν σαν τον ποντικό με τη γάτα εμφανίζοντας διαρκή κίνηση, αλλαγή της μπάλας με τη μία και εξαιρετική ανασταλτική απόδοση στη μεσαία γραμμή, στο δεύτερο έδειξαν αγνώριστοι. Μεταμορφωμένοι στην ομάδα που κανείς δεν θέλει να βλέπει, ούτε καν αυτοί που παρακολουθούν με ενδιαφέρον και συμπάθεια το «πείραμα» του Άρη, απλά περίμεναν την ισοφάριση. Με αυτή την αγωνιστική λογική, οι ίδιοι έδωσαν το δικαίωμα στον Κομίνη να βγάλει ελαφρά τη καρδία τη δεύτερη κίτρινη κάρτα στον Λαζαρίδη και, κυρίως, νωρίτερα να αρνηθεί την αποβολή του Τομάς που είχε πάρει τα πόδια του Γιαννιώτα ενώ αυτός επέλαυνε προς την εστία των γηπεδούχων. Μέχρι που κινδύνευσε ο Άρης στο τέλος…

Στο σύνολο, εφτά κόκκινες κάρτες για την ομάδα στο μισό πρωτάθλημα κι αν τις εξετάσει κάποιος, θα δει πως οι μισές τουλάχιστον είναι άδικες. Κάτι ο Ούμπιντες που δεν ακούμπησε αντίπαλο στο Ηράκλειο, κάτι ο Φατί που δεν έκανε καν φάουλ κόντρα στον Ατρόμητο, τώρα κι αυτό;

Ο Άρης έχει δώσει δικαίωμα για να του συμπεριφέρονται κατ’ αυτόν τον τρόπο, τόσο με την εκπροσώπησή του στα κέντρα εξουσίας, όσο και με την αγωνιστική του συμπεριφορά. Τόσο δύσκολο είναι το έργο του για το δεύτερο μισό της περιόδου. Για να συμβεί αυτό, θα πρέπει λοιπόν να εξηγήσει κάποιος στον Μασάδο πως το ελληνικό ποδόσφαιρο δεν είναι αγγελικά πλασμένο, και ο ίδιος να προχωρήσει σε ταχύρρυθμες συνεδρίες ψυχολογική υποστήριξης των παικτών του. Ναι, ένας αγώνας διαρκεί 90 λεπτά σε όλο τον πλανήτη.

Από την άλλη, ο πρόσφατα επανακάμψας Γιάννης Κόντης καλείται να αιτιολογήσει την παρουσία του στην ομάδα. Σε αυτή την περίπτωση, κανείς δεν περισσεύει, ούτε μία αμφιλεγόμενη προσωπικότητα. Έχει την ικανότητα να πείσει πως ο καπνός που βγαίνει από τα πούρα του κερδίζεται επάξια; Θα φανεί…