Πώς θα τη βγάλουμε και φέτος…

Περιμένω με αγωνία να δω, οσονούπω, το πρώτο τρέιλερ του συνδρομητικού καναλιού για το νέο πρωτάθλημα. Αναμένω να δω τι θα σκαρφιστούν για να παρουσιάσουν όσο το δυνατόν πιο ελκυστικό το προϊόν. “Αντέχεις τόση μπάλα;”, ρωτούσαν πέρυσι και προφανώς την απάντηση την πήραν αρκετά νωρίς. Φέτος ποιο θα είναι το ερώτημα; “Μπορείς να δεις το ελληνικό πρωτάθλημα”, “Αντέχεις μέχρι τέλους;” και διάφορα τέτοια.

Πραγματικά, τραβούν μεγάλο ζόρι για να προωθήσουν ένα προϊόν, το οποίο εκτός της εκ των έσω υποβάθμισης (με τα επεισόδια, τους “κύκλους”, τη διαιτησία, την αντιμετώπιση των ποδοσφαιριστών κ.α.) έχει να αντιμετωπίσει και την βαθύτατη οικονομική κρίση.

Ο Ολυμπιακός και όλοι οι άλλοι…

Ξεχάστε το ποδόσφαιρο που ξέρατε. Είτε αυτό ήταν των τελευταίων ετών είτε των περασμένων δεκαετιών. Τι πρόκειται να δούμε του χρόνου; Ενα πρωτάθλημα μίας ομάδας, με το ενδιαφέρον να επικεντρώνεται στο αν θα το πάρει με διψήφιους βαθμούς διαφοράς ή όχι. Κακά τα ψέματα, οι περισσότεροι γνωρίζουμε πολύ καλά τι πρόκειται να παρακολουθήσουμε και όσοι δεν λένε να το συνειδητοποιήσουν απλώς ελπίζουν ότι ίσως υπάρξει κάποια ανατροπή ή έστω μία ομάδα που θα μπορεί να κοντράρει και να… αγχώσει τον Ολυμπιακό.

Αυτή θα είναι ο Παναθηναϊκός; Ο ΠΑΟΚ; Ο Ατρόμητος του Μπάγεβιτς; Ποιος μπορεί, άραγε, να βάλει το χέρι του στη φωτιά; Ο Παναθηναϊκός του Φερέιρα άλλαξε ένα μεγάλο μέρος του ρόστερ του, έριξε το μέσο όρο ηλικίας και ουσιαστικά μπαίνει στο πρωτάθλημα όντας εξ ολοκλήρου μία ομάδα του προπονητή. Ο ΠΑΟΚ του Δώνη αρέσει στα μέχρι τώρα φιλικά, βγάζει αγωνιστική υγεία και οι ποδοσφαιριστές δείχνουν να απολαμβάνουν την τακτική που προσπαθεί να περάσει ο κόουτς. Ο Ατρόμητος του Μπάγεβιτς είναι η ομάδα που αποτέλεσε την ευχάριστη έκπληξη του περσινού πρωταθλήματος με την προσθήκη ενός καταξιωμένου και έμπειρου προπονητή. Αλλά δεν έχει Μήτρογλου.

Η λογική λέει ότι ο Παναθηναϊκός θα είναι αυτός που θα “χτυπήσει” τον Ολυμπιακό, αρχίζοντας όμως το πρωτάθλημα με το μειονέκτημα των -2. Ο δεύτερος υποψήφιος είναι ο ΠΑΟΚ, αρκεί να λυθούν τα προβλήματα που εκκρεμούν, να φέρει αποτελέσματα στα πρώτα παιχνίδια και ο κόσμος να εμπιστευθεί την ομάδα και τον προπονητή. Ο Ατρόμητος αναμένεται να εξασφαλίσει με άνεση την είσοδο στα πλέι οφ και την έξοδο στην Ευρώπη για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά. Και αν του πάει η τύχη, μπορεί να ξαναβρεθεί σε τελικό.

Από κει και πέρα τι έχουμε; Το γκρουπ των μικρομεσαίων (Αστέρας, Ξάνθη, Λεβαδειακός), οι οποίοι θα είναι έκπληξη να μην σωθούν εύκολα, τους προβληματικούς ΟΦΗ, ΠΑΣ, Πανιώνιο, Κέρκυρα και τους “ψαρωμένους” στη μεγάλη κατηγορία Βέροια, Πλατανιά και Πανθρακικό, οι οποίοι όμως βγάζουν υγεία και μπορούν -βάσει των συνθηκών- να διεκδικήσουν δεκάδα.

Και φυσικά έχουμε την ΑΕΚ και τον Αρη. Με παίκτες που σε άλλες εποχές δεν θα περνούσαν ούτε έξω από τη Φιλαδέλφεια και το Χαριλάου, θα προσπαθήσουν να βγάλουν μια χρονιά που θα είναι η κρισιμότερη της ιστορίας τους. Με χρέη, προβλήματα που αναζητούν άμεσα λύση και δύο προπονητές (Βλάχο και Κατσαβάκη) που ουδείς θα ήθελε να είναι στη θέση τους, εύχονται ότι το βάρος της φανέλας θα τους σώσει. Μακάρι να είναι έτσι.

Τραβηγμένα από τα μαλλιά…

Τι περιμένουμε, λοιπόν, να δούμε στο νέο πρωτάθλημα; Τι ακριβώς θα είναι αυτό που θα μας κρατά τις Κυριακές μπροστά από την τηλεόραση ή θα μας στέλνει στις εξέδρες; Ο Ολυμπιακός; Ναι, μέχρι να ρολάρει και να αποκτήσει την ταυτότητα Ζαρντίμ. Ο Παναθηναϊκός; Ναι, για να δούμε αν η πολιτική της λιτότητας, των νέων σε ηλικία και των δανεικών παικτών θα αποφέρει καρπούς. Η ΑΕΚ; Ναι, για να δούμε αν οι πιτσιρικάδες και οι παίκτες β’ διαλογής (με εξαίρεση τους Μόρα και Μάντζιο, σε περίπτωση που κλείσουν) θα αντέξουν το βάρος των ευθυνών και το άγχος αποφυγής του υποβιβασμού (ναι, υπάρχει και αυτό το ενδεχόμενο). Τον Αρη; Ναι, για τους ίδιους ακριβώς λόγους. Τον ΠΑΟΚ; Ναι, για να δούμε την ομάδα του Δώνη και κατά πόσο θα είναι επιτυχημένη η θητεία του σε μεγάλη ομάδα, μετά από αυτή με την ΑΕΚ. Τον Ατρόμητο; Ναι, γιατί γουστάρουμε να βλέπουμε τον Μπάγεβιτς στους πάγκους.

Ολα τα παραπάνω είναι τραβηγμένα από τα μαλλιά. Σε αυτά προσθέστε και τους -δημοσιογραφικού και οπαδικού ενδιαφέροντος- “κύκλους” των ΠΑΕ, τις γκρίνιες για τη διαιτησία, τα επεισόδια, τις ανακοινώσεις και τα διάφορα gags που είναι το αλατοπίπερο της διοργάνωσης.

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, δεν μπορούμε να ξεδώσουμε και με τα εξώφυλλα των εφημερίδων (ειρήσθω εν παρόδω είναι κατάπτυστο αυτό που κάνουν κάποιες θέλοντας να πατήσουν στο πτώμα του αντιπάλου, αλλά αυτό είναι άλλη κουβέντα), αφού απουσιάζουν οι παχυλοί τίτλοι με τις υποψήφιες μεταγραφές αεροδρομίου. Ενας Γκρέκο και πολύ μας είναι…

Άλλοι τίκι-τάκα και άλλοι τάκα-τάκα…

Άρα, σε ένα πρωτάθλημα που θυμίζει οίκο ανοχής με μόνο μία άξια… πηδήματος, προφανώς θα καταφύγουμε στο… αρχαιότερο ατομικό “άθλημα”. Μέχρι να ανοίξει η πόρτα και να μας κόψουν…