Επαγγελματίες

Όσο αντίθετο με βρίσκει η ισοπεδωτική κριτική σε πρόσωπα που αποδεδειγμένα έχουν προσφέρει, άλλο τόσο αποκρουστικούς βρίσκω τους «λεονταρισμούς» τους. Μπορώ να κατανοήσω το ξέσπασμα δευτερολέπτων του Φάνη Γκέκα, για όσα διάβασε μέσω του διαδικτύου ή πληροφορήθηκε (ελάχιστη σημασία έχει…) ως κριτική για την παρουσία στο Euro 2008 ή το προηγούμενο παιχνίδι στο Λουξεμβούργο, αλλά όχι και να αποδεχθώ την αναγκαιότητά του. Είμαι της άποψης ότι ο επαγγελματίας απαντάει με τη δουλειά του και όχι με τη λαλιά του.

Δεν δικαιολογώ ούτε υπερασπίζομαι το σινάφι μου, γιατί δεν το έχει ανάγκη. Άλλωστε και οι διεθνείς έχουν παραδεχθεί ότι η δημοσιογραφική κριτική είναι το λιγότερο μπροστά στα κατά καιρούς ξεσπάσματα αρχαιότερων συναδέλφων τους και πρώην διεθνών. Τον δημοσιογράφο, εξάλλου, εύκολα τον αντιμετωπίζεις. Του λες «είσαι άσχετος» και καθαρίζεις. Έναν ποδοσφαιριστή (ή έστω πρώην) όμως;

Ακόμη κι αν του καταλογίσεις πικρία ή εμπάθεια, θα πρέπει ταυτόχρονα να αντιμετωπίσεις και τα επιχειρήματα της αρνητικής θέσης του.

Κλείνουμε το κεφάλαιο του δημόσιου διαλόγου και περνάμε σε ουσιαστικότερα θέματα. Στη Λετονία, η εθνική μας έκανε το 2/2 και το πέτυχε με άνεση μεγάλου φαβορί. Ή μάλλον σωστότερα, το έκανε να φαίνεται άνετο, το έντυσε με μανδύα ανωτερότητας, το περιέβαλλε με αέρα υπεροχής.

Όλα εκείνα δηλαδή που τονώνουν το φρόνημα, ικανοποιούν το φίλαθλο αίσθημα, ακόμη κι όταν απουσιάζουν στοιχεία εντυπωσιασμού.

Κι όμως δεν ήταν παρά μία ακόμη επαγγελματική νίκη, όπως ακριβώς το επιθυμεί ο Ρεχάγκελ, την ίδια ώρα που απολαμβάνει τις αλλεπάλληλες γκάφες των υπολοίπων μνηστήρων της ποθητής πρόκρισης. Αυτό που πολλοί αποκαλούν άστρο του «Γερμανού» και θα συνεχίσουν να το κάνουν, έως ότου κατανοήσουν ότι είναι το αποτέλεσμα των επαγγελματικών νικών που κατακρίνουν.

Γιατί στην Ελλάδα έχουμε παρεξηγήσει τον όρο «επαγγελματική» νίκη, τουλάχιστον έτσι όπως τον δανειστήκαμε από το αγγλικό αθλητικό λεξιλόγιο. Βαφτίσαμε επαγγελματική, την «αποκρουστική» νίκη. Η επαγγελματική νίκη είναι μία δίκαιη νίκη, την οποία κατέκτησες χωρίς να κάνεις πολλά περισσότερα από τα απολύτως απαραίτητα. Δίκαιη όμως.