Gilbert Αrenas Eνα μεγάλο παιδί, ένας μεγάλος σκόρερ

O κάθε άνθρωπος κρύβει
μέσα του ένα παιδί. Πίσω από τη σοβαροφάνειά μας και τους τύπους που απαιτεί η εποχή της προσποίησης στην οποία ζούμε, πάντα υπάρχει ο αυθεντικός
εαυτός μας που έχει πολλά στοιχεία αυθορμητισμού. Υπάρχουν βέβαια και άνθρωποι που αφήνουν στην άκρη τους τύπους, βγάζουν προς τα έξω την αληθινή εικόνα τους και ενοχλούν με τη συμπεριφορά τους τους
δήθεν..σοβαρούς της κοινωνίας μας.

Ο Gilbert Αrenas, ο σούπερ σκόρερ του ΝΒΑ και των Wizards είναι ακριβώς αυτό. Ενας άνθρωπος που αρνείται να «ωριμάσει» και να συμβιβαστεί με την ηλικία του και με τις απόψεις των άλλων. Αλλωστε από την εφηβική του κιόλας ηλικία πάλεψε με θεούς και δαίμονες για να ” χτίσει” την καριέρα του. Στο high school του Grant του είπαν ότι δεν πρόκειται να παίξει ούτε λεπτό στο κολλέγιο της Arizona. Σαν να του έλεγαν: «αγόρι μου, δεν μας αδειάζεις τη γωνιά καλύτερα, αφού δεν κάνεις!». Που να κρύβονται άραγε όλοι αυτοί σήμερα που ο Arenas φορτώνει με πόντους, πολλούς πόντους, όλα τα καλάθια του ΝΒΑ;

Είχε φροντίσει πάντως να δώσει τις απαντήσεις του από το κολλέγιο κιόλας. Στα δύο χρόνια του στο ΝCAA με τo University of Arizona είχε 15,8 πόντους μέσο όρο επίδοση που τον οδήγησε την απόφαση να εγκαταλείψει πρόωρα τον κολεγιακό αθλητισμό και να στραφεί γρήγορα στο ΝΒΑ. Του υποσχέθηκαν ότι θα βρίσκεται στον πρώτο γύρο του draft και στρογγυλοκάθησε στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείο για να παρακολουθήσει από την τηλεόραση τη διαδικασία. Όταν διαπίστωσε ότι δεν βρισκόταν στις επιλογές του πρώτου γύρου, έκλεισε από τα νεύρα του την τηλεόραση, πήρε στο τηλέφωνο τον assistant coach του Arizona Rodney Tention και άρχισε να κλαίει. Όταν αργότερα τον ενημέρωσαν ότι είχε επιλεχθεί στο δεύτερο γύρο από τους Warriors o Αrenas γεμάτος οργή τόνισε: «Αυτό είναι το χειρότερο λάθος που έχει κάνει ποτέ το ΝΒΑ. Πάω τώρα στο γυμναστήριο να αρχίσω προπονήσεις».

Η πρώτη του χρονιά στη λίγκα ήταν αναγνωριστική και ο μέσος όρος του στο σκοράρισμα χαμηλός για την κλάση του. Μόλις 10,9 πόντοι. Όμως την περίοδο 2002-03 απογειώθηκε και έφτασε τους 18,3 πόντους κερδίζοντας έτσι και ένα εξαετές συμβόλαιο με τους Wizards αξίας 65 εκ δολλαρίων. Στην Ουάσιγκτον εξελίχθηκε σε ηγέτη μέσα στο παρκέ και σε ένα σόουμαν έξω από τις γραμμές του γηπέδου. Ο άνθρωπος είναι τόσο αυθόρμητος και «τρελός» που ο προπονητής του στους «μάγους» Eddie Jordan χρειάστηκε να εφεύρει τον όρο Gibertology για να ορίσει τη συμπεριφορά του.

Το μενού περιλαμβάνει αρκετά ασυνήθιστα πράγματα. Όταν ακόμα έπαιζε στο Γκόλντεν Στέιτ έκανε μπάνιο με τα ρούχα στο ημίχρονο ενός αγώνα με τους Spurs και στη συνέχεια βγήκε σαν να μην συνέβαινε τίποτα στο παρκέ και φόρτωσε το καλάθι του San Antonio με 24 πόντους. Μετά από κάθε ματς πετάει τη φανέλα του στον κόσμο (εκτός ή εντός του είναι αδιάφορο), λέει τη λέξη «χιμπάτσι» όταν σουτάρει (προέρχεται από την ιαπωνική γλώσσσα αλλά στα αγγλικά χρησιμοποιείται όταν μιλάμε για μικρούς φούρνους ψησίματος), προσφέρει πολλά σε φιλανθρωπίες ενώ,πρόσφατα, έθεσε υπό την προστασία του ένα 10χρονο αγόρι που έχασε όλη την οικογένεια σε πυρκαγιά. Επίσης, όταν είναι στο δρόμο, υπογράφει με τις ώρες αυτόγραφα χωρίς να δυσανασχετεί στιγμή.

Για να γυρίσουμε στα καθαρά μπασκετικά θέματα ο Arenas από την περίοδο 2004-05 όταν και ξεπέρασε για πρώτη φορά στην καριέρα του τους 20 πόντους μ.ο (25,5) μπήκε για τα καλά στην ελίτ των σκόρερ του ΝΒΑ και επιλέχθηκε για πρώτη φορά για το All star Game. Oι εχθροί του λένε ότι δεν παίζει καλή άμυνα, ότι είναι κοντός για τη θέση του, ότι παίρνει κακό βαθμό στη δημιουργικότητα αλλά… Υπάρχει πάντα το αλλά. Όταν ένας παίκτης σκοράρει κατά βούληση έχει το δικαίωμα να πάρει και ένα σουτ παραπάνω, να κάνει κάτι πιο τραβηγμένο, να σπάσει, τέλος πάντων, τα καλούπια. Το βράδυ της 17ης Δεκεμβρίου παρέδωσε τα διαπιστευτήριά του και στον Kobe Bryant. Μέσα στο “Staples Center” σταμάτησε στους 60 πόντους και οδήγησε τους Wizards στη νίκη επί των Lakers. Ηταν μέχρι στιγμής η καλύτερη, η πιο λαμπερή βραδιά του στο ΝΒΑ. Σίγουρα θα ακολουθήσουν και άλλες.

Ο Αrenas με τις κουβανικές ρίζες (ο προπάππους του ήταν Κουβανός) είναι έτοιμος να κάνει το όνομά του κλασικό και έχει όλα τα φόντα να τα καταφέρει. Η τρέλα που κουβαλάει τον βοηθάει να αφήνει πίσω τους τις κακοτοπιές, να κλείνει τα αυτιά του στις αρνητικές κριτικές και να χαράζει νέους δρόμους. Ισως και να παίρνει δύναμη από το τατουάζ στο στήθος του που απεικονίζει την κόρη του. Ισως να έχει αυτό που λέμε το θεϊκό άγγιγμα. Ένα είναι το σίγουρο. Παίκτες σαν κι αυτόν κάνουν το μπάσκετ πιο όμορφο και εμάς ευτυχισμένους που το αγαπάμε.