Τα “χρυσά” καλοκαίρια του αθλητισμού (videos)

Μία “χρυσή γεύση”, όπως αυτή που προσφέρουν στην Amstel με το χρυσαφένιο τους κριθάρι 2.100 Έλληνες παραγωγοί. Η Amstel προσφέρει καθημερινά 2.100 ευρώ προς τιμήν τους και το Contra.gr σας προσφέρει με τη σειρά του τα 10 “χρυσά” καλοκαίρια του ελληνικού αθλητισμού.

1. Επος να το πούμε, μαγεία να το πούμε, ονείρωξη; Οπως και να έχει, η κατάκτηση του Ευρωμπάσκετ του 1987 από την Εθνική ομάδα θα μείνει χαραγμένη για πάντα ανεξίτηλα στη μνήμη μας. Γιατί; Διότι πρόκειται για την πρώτη πραγματικά πολύ μεγάλη υπέρβαση του ελληνικού αθλητισμού σε επίπεδο Εθνικών ομάδων.

Θυμηθείτε πως πανηγύρισε η μεγάλη μάζα κόσμου εκείνες τις ημέρες και θα καταλάβετε. Μέθεξη θύμιζε η ατμόσφαιρα. Σε μία εποχή βέβαια που τα πάντα στην Ελλάδα έδειχναν να πηγαίνουν καλά…

2. Πορτογαλία…2004….Χερ Οτο….Ελάτε τώρα που δεν θυμάστε…Πως είναι δυνατόν να ξεχάσατε τη μεγαλύτερη αθλητική έκπληξη όλων των εποχών; Διότι έτσι χαρακτηρίστηκε ο ανεπανάληπτος θρίαμβος της Εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου στο Euro του 2004 στην Πορτογαλία. Και πράγματι αυτό ήταν. Οι διεθνείς του Οτο Ρεχάγκελ πήγαν στο τουρνουά απλώς για να διατηρήσουν την αγωνιστική τους αξιοπρέπεια και επέστρεψαν με το Κύπελλο στα χέρια γνωρίζοντας την αποθέωση από έναν ολόκληρο λαό. Αλήθεια, ποιος μπορεί να ξεχάσει τα βράδια μπροστά από τις γιγαντοθόνες που έστηναν οι Δήμοι στις πλατείες;

3. Τα ελληνικά αθλητικά ύδατα ήταν μάλλον λιμνάζοντα το καλοκαίρι του 1992 γι’ αυτό και οι προσδοκίες για κάτι καλό στην Ολυμπιάδα της Βαρκελώνης δεν ήταν δα και πολύ υψηλές. Ελα όμως που ένα παληκάρι από τη Χειμάρρα και μία μεγάλη γυνακεία ψυχή από τη Μακεδονία μας διέψευσαν όλους…Τα χρυσά μετάλλια που κατέκτησαν εκείνο το καλοκαίρι ο Πύρρος Δήμας και η Βούλα Πατουλίδου σηματοδότησαν μία χρυσή εποχή διακρίσεων για τον ελληνικό αθλητισμό που έκλεισε τον κύκλο της το 2004. Και φυσικά πανηγυρίστηκαν δεόντως σε παραλίες και τουριστικά θέρετρα.

4. Εκείνο το πρωί του Αυγούστου του 2006 ήταν διαφορετικό από τ’ άλλα. Μία ολοκληρη χώρα ξύπνησε νωρίς για να παρακολουθήσει,χωρίς ιδιαίτερο άγχος είναι η αλήθεια, τη μεγάλη της Εθνικής ομάδας με τη ντρίμτιμ των ΗΠΑ για το Μουντομπάσκετ της Ιαπωνίας. Οι πάντες περίμεναν ότι ο Λεμπρόν και η παρέα του θα καθαρίσουν εύκολα. Οι πάντες εκτός από τον Παναγιώτη Γιαννάκη και τους παίκτες του που ντύθηκαν…supermen και πέτυχαν τη μεγαλύτερη νίκη στην ιστορία του ελληνικού μπάσκετ. Τα πανηγύρια τότε μεταφέρθηκαν μπροστά από την αμερικανική πρεσβεία στην Αθήνα για…ευνόητους λόγους.

5. Το ελληνικό μπάσκετ έψαχνε την ευκαιρία να βγάλει από πάνω του το βαρύ ρούχο των αποτυχιών στα Ευρωμπάσκετ του 1999, του 2001 και του 2003. Και η ευκαιρία αυτή δόθηκε το 2005 στα γήπεδα της Σερβίας όπου ανακαλύψαμε και πάλι ότι το μπάσκετ είναι το άθλημα που ταιριάζει στον Ελληνα. Η τότε νουβέλ βαγκ της μπασκετικής Ελλάδας πέτυχε μία σειρά από μεγάλες ανατροπές με κυριότερη αυτή κόντρα στη Γαλλία στον ημιτελικό και στέφθηκε για δεύτερη φορά στην ιστορία της πρωταθλήτρια Ευρώπης. Συνδετικός κρίκος των θριάμβων του 1987 και του 2005; Μα φυσικά ο Παναγιώτης Γιαννάκης. Αρχηγός το 1987, προπονητής το 2005.

Το χρυσάφι που κρύβει μέσα της η Amstel, πολλές φορές το κρύβει μέσα του κι ο αθλητισμός

6. Το καλοκαίρι του 1986 συνδέθηκε μ’ ένα και μόνο όνομα. Ντιέγο Αρμάντο Μαραντόνα. Μικρός στο δέμας αλλά τεράστιος στην ποδοσφαιρική αξία, ο Ντιεγκίτο οδήγησε ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ την Εθνική Αργεντινής στην κατάκτηση του Μουντιάλ στα γήπεδα του Μεξικού δείχνοντας ότι ακόμα και στα ομαδικά σπορ ένα και μόνο άτομο μπορεί να κάνει τη διαφορά. Ηταν πραγματική απόλαυση να παρακολουθείς αυτό το μικρό θεό να κατατροπώνει τους αντιπάλους μέρα-μεσημέρι, με τον ήλιο πάνω από τη γη του Μεξικού να λάμπει.

7. Αν υπάρχει τελειότητα στον αθλητισμό, αυτή βρήκε την προσωποποίησή της στην 12άδα της Εθνικής ομάδας των ΗΠΑ στο μπάσκετ στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992. Κάθε αγώνας των σούπερ ΝΒΑers εκείνο το καλοκαίρι στην Καταλονία και ένα αληθινό μπασκετικό σόου, ένας οργασμός εικόνων και θεάματος. Τι άλλο βέβαια θα μπορούσε να περιμένει κανείς από μία ομάδα στην οποία τελευταίος αναπληρωματικός ήταν ο…Λάρι Μπερντ;

8. Οι Ολυμπιακοί αγώνες επέστρεψαν στον τόπο που τους γέννησε το 2004. Και αν μην τι άλλο η τελετή έναρξή τους ήταν άκρως εντυπωσιακή, μύριζε Ελλάδα. Αλλά την Ελλάδα της μεγάλης ιστορίας, του απέριττου στιλ, της υπερηφάνιας και της δημιουργίας. Επί ένα τρίωρο εκείνο το αυγουστιάτικο βράδυ στο ΟΑΚΑ παρέλασαν μπροστά σε όλο τον πλανήτη τα στοιχεία εκείνα που κάνουν την ελληνική ιστορία ξεχωριστή. Ηταν μία στιγμή όχι στενά αθλητική αλλά σίγουρα αξέχαστη.

9. Εντάξει, 2004 δεν ήταν αλλά η Εθνική ομάδα κατάφερε να…συγκινήσει και πάλι στο Euro του 2012 στα γήπεδα της Πολωνίας. Το σφιχτό σύνολο που παρέταξε ο Φερνάντο Σάντος κατάφερε όχι μόνο να φανεί ανταγωνιστικό αλλά και να πάρει την πρόκριση για τα προημιτελικά της διοργάνωσης πιστοποιώντας την ποιότητά του. Το όνειρο κόντρα στη Γερμανία με την ισοφάριση του Γιώργου Σαμαρά κράτησε πολύ λίγο ήταν όμως τόσο γλυκό που σίγουρα θα το θυμόμαστε για χρόνια.

10. Ατλάντα, 1996, Ολυμπιακοί Αγώνες. Ο τελικός του ύψους των γυναικών διεξάγεται σε ώρα απαγορευτική για τους Ευρωπαίους λάτρεις του στίβου αλλά εξαιτίας μίας Λαμιώτισσας αθλήτριας, της Νίκης Μπακογιάννη, δεν είναι λίγοι αυτοί που στήνονται μπροστά από την τηλεοπτική οθόνη. Χαλάλι το ξενύχτι. Στη μεγαλύτερη βραδιάς της καριέρας της η Ελληνίδα άλτρια έγραψε ιστορία κατακτώντας το αργυρό μετάλλιο και αναγκάζοντας ακόμα και με τη μεγάλη Στέφκα Κονσταντίνοβα να την χειροκροτήσει. Μία μεγάλη και αναπάντεχη χαρά μέσα στο κατακαλόκαιρο…