Roy of Liverpool: Από την εποχή Μπενίτεθ στην εποχή του ρομαντισμού
Μέσα σε 34 χρόνια προπονητικής αρχίζει μία νέα πρόκληση, στην 18η διαφορετική ομάδα της καριέρας του. Ο Ρόι Χόντσον, ο πλέον περιζήτητοςτεχνικόςτου καλοκαιριού, αποτελεί τον διάδοχο του Ράφα Μπενίτεθ στον πάγκο της Λίβερπουλ.
Το contra.gr κάνει τις συγκρίσεις μεταξύ της εποχής Μπενίτεθ, τα αποτελέσματα των οποίων είναι γνωστά, και της εποχής Χόντσον, για την οποία γίνεται προσέγγιση με γνώμονα τη μέχρι στιγμής πορεία του κοσμοπολίτη προπονητή. Οι διαφορές φιλοσοφίας των δύο συναδέλφων αρκετές, αλλά οι ομοιότητες ενδέχεται να παίξουν κι αυτές το ρόλο τους. Ολα αυτά σε τέσσερα βασικά σημεία που θα καθορίσουν τη νέα μορφή των “κόκκινων”. Μπενίτεθ vs Χόντσον λοιπόν…
Σεβασμός στα αποδυτήρια
1976-80 Χάλμσταντ
1982 Μπρίστολ Σίτι
1983-85 Ερεμπρο
1985-90 Μάλμε
1990-92 Ξαμάξ
1992-95 Ελβετία
1995-97 Ιντερ
1997-98 Μπλάκμπερν
1999 Ιντερ
1999-00 Γκράσχοπερ
2000-01 Κοπεγχάγη
2001 Ουντινέζε
2002-04 ΗΑΕ
2004-05 Βίκινγκ
2006-07 Φινλανδία
2007-10 Φούλαμ
Παλμαρέ
4 πρωταθλήματα Σουηδίας (76, 79, 86, 88)
2 κύπελλα Σουηδίας (86, 89)
1 πρωτάθλημα Δανίας (01)
1 σούπερ καπ Δανίας (01)
1 φιναλίστ Europa League (10)
1 Προπονητής της Χρονιάς (10)
Εποχή Μπενίτεθ: Αρχισε ως ο αδιαμφισβήτητος άρχοντας των αποδυτηρίων. Ο απολυταρχικός τρόπος του, ιδιαίτερα απέναντι σε παίκτες που δεν υπολόγιζε, αρκετές φορές τον έφεραν σε θέση απολογούμενου, χωρίς να πτοηθεί. Ακόμα και φαινομενικά “δικά του παιδιά” όπως ο Αλμπερτ Ριέρα, όταν βρέθηκαν στην απ’ έξω, είχαν πολλά να του καταλογίσουν. Ο Ρόμπι Κιν πολλά περισσότερα. Οταν, μάλιστα, έχασε γενικά τον έλεγχο των αποδυτηρίων, τα πλήγματα ήρθαν από όλες τις κατευθύνσεις. Η έξυπνη κίνηση των πρώτων ετών, να δείξει απόλυτη εμπιστοσύνη στον Στίβεν Τζέραρντ (και αργότερα στον Φερνάντο Τόρες) απέδωσε “καρπούς”, αλλά στο τέλος γύρισε μπούμερανγκ, αφού αυτοί οι παίκτες που τους είχε δώσει απεριόριστες εξουσίες ήταν αυτοί που τον οδήγησαν στην πόρτα της εξόδου. Οταν ψυχανεμίστηκε ότι δεν έχει ούτε τη δική τους στήριξη, αποφάσισε να αποδεχθεί την προσφορά… απόλυσης των διοικούντων.
Εποχή Χόντσον: Είναι ο τομέας στον οποίο ποτέ δεν έχει αποτύχει στην καριέρα του. Στις ομάδες που προπόνησε (και δόξα τω Θεώ είναι αρκετές για να αντλήσουμε παραδείγματα), ουδέποτε παρουσιάστηκε σοβαρό κρούσμα απειθαρχίας που θα κλόνιζε τη θέση του. Ως “παλιάς κοπής” προπονητής δεν επιδέχεται συζήτησης. “Η δημοκρατία δεν κάνει καλό”, είναι το προπονητικό μότο του, το οποίο υποδεικνύει τον τρόπο λειτουργίας της Λίβερπουλ για τα επόμενα τρία χρόνια. Μόνο που εν προκειμένω ο Χόντσον δεν πρόκειται να κάνει παραχωρήσεις και είναι έτοιμος να παίξει και το κεφάλι του “κορώνα-γράμματα” ώστε να επιβάλλει τις απόψεις του στα αποδυτήρια. Μπορεί να μην υιοθετεί την μισθολογική ανωτερότητα σε σχέση με τους παίκτες του που απαιτεί ο Ζοζέ Μουρίνιο σε κάθε ομάδα που αναλαμβάνει, ωστόσο η φιλοσοφία του είναι πανομοιότυπη και έχοντας ξεγράψει εδώ και δεκαετίες τον όρο “αστέρι” από το λεξιλόγιό, θα πορευτεί με τον μοναδικό τρόπο που γνωρίζει: εν αρχή ην… εγώ.
Οι σχέσεις με τη διοίκηση
– “Δεν πιστεύω στις καινοτομίες. Υπάρχουν αυτοί που θεωρούν ότι οι προπονήσεις πρέπει να έχουν πολλές ασκήσεις και να αλλάζουν κάθε 5-10 λεπτά. Αυτό είναι το τελευταίο που θα έκανα ποτέ. Η δουλειά μας στηρίζεται στο 11 εναντίον 11.
– “Εχουμε όλους αυτούς τους μάνατζερ που λένε ότι οι πελάτες τους ‘θα ήθελα να παίξουν για σένα, πάντα αγαπούσα ν τη Φούλαμ’. Αυτό που στην πραγματικότητα λένε ότι ότι η γυναίκα τους θέλει να κάνει κάποια ψώνια στα Χάροντς”.
– “Αρχικά ο κόσμος θα σεβαστεί την ιδιότητα που σου έχουν δώσει, αλλά θα πρέπει να φτάσει σε μία κατάσταση που, στις λογικές στιγμές, θα λένε ‘ε, εντάξει δεν μας αρέσει, αλλά τουλάχιστον μας καθοδηγεί'”.
– “Πρέπει να είσαι ένας φιλεύσπλαχνος δικτάτορας και να διαχωρίζεις τη θέση σου σε πράγματα ήσσονος σημασίας. Εάν έχεις δημοκρατία, δεν πηγαίνεις πουθενά”.
– “Υπάρχουν κάποιοι τομείς όπως το εάν θα ταξιδέψουμε με κοστούμια ή φόρμες όπου ρωτάω και είμαι δημοκρατικός με τους βασικούς παίκτες. Δεν θέλω τη γνώμη όλων. Μπορεί να έχω ένα ή δύο άτομα που γνωρίζω ότι η γνώμη τους δεν αξίζει προσοχής, οπότε εξ αρχής απορρίπτω ότι έχουν να πουν.
– “Το να είσαι ομοσπονδιακός προπονητής έχει πολλά πλεονεκτήματα. Το βασικότερο από όλα είναι ότι ζεις ως φυσιολογικό ανθρώπινο ον”.
– “Στην Ελβετία η γερμανική πλειονότητα θεωρεί τον εαυτό της νούμερο 1. Οι Γάλλοι αυτοχαρακτηρίζονται πνευματικά ανώτεροι. Οι Ιταλοί αισθάνονται ότι γνωρίζουν καλύτερα το ποδόσφαιρο. Το να τους φέρεις κοντά δεν είναι εύκολο και το να είσαι αλλοδαπός προπονητής είναι ξεκάθαρο πλεονέκτημα”.
– “Θυμάμαι μία ήττα από την Μπαρτσελόνα σε ένα φιλικό προετοιμασίας, στο ντεμπούτο του Ρονάλντο. Στην Αγγλία ο κόσμος θα έλεγε ‘παίξαμε καλά και χάσαμε από ένα ατυχές γκολ’. Στην Ιταλία είπαν ‘πως γίνεται να χάσουμε; Τι σημαίνει αυτό για τη σεζόν;’ Η Ιντερ είναι ένα νεκροταφείο ποδοσφαιριστών”.
– “Στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα μπορεί να συγκεντρώσεις όλους τους παίκτες για το δείπνο, αλλά μετά από τρία λεπτά, δύο θα έχουν περάσει το δρόμο απέναντι να πάνε στα McDonald’s. Μπορείς να βάλεις έναν τεράστιο φράχτη γύρω από το ξενοδοχείο, αλλά οι μισοί θα πεινάσουν μέχρι θανάτου”.
– “Σαφώς και είναι ωραίο για τον κόσμο να πιστεύει ότι κάποιοι προπονητές έχουν γεννηθεί με ένα μαγικό ταλέντο να μεταμορφώνουν το κακό σε καλό, αλλά εγώ δεν το έχω”.
Εποχή Μπενίτεθ: Στα πρώτα χρόνια του Μπενίτεθ στη Λίβερπουλ όλα κυλούσαν μέλι-γάλα. Εξάλλου, η αγγλική διοίκηση γνώριζε την αγγλική πραγματικότητα και λειτουργούσε με την αγγλική μεθοδολογία. Τα πρώτα χρόνια των Αμερικανών, όταν ακόμα δεν είχε γιγαντωθεί το χρέος της ομάδας (ή τουλάχιστον δεν είχαν γίνει γνωστές οι μηχανορραφίες με τις οποίες ανέλαβαν τα “ηνία” και οι επιπτώσεις τους), η πρακτικές δεν άλλαξαν. Οταν, όμως, οι “γιάνκις” βρέθηκαν στο στόχαστρο των φιλάθλων, ο Μπενίτεθ δεν ήταν “παρών”. Η πρώτη αντίδραση από τους ιδιοκτήτες της Λίβερπουλ ήταν να τον διώξουν. Εψαχναν την αφορμή, τη βρήκαν το καλοκαίρι του 2008 κατόπιν της αποτυχημένης αγωνιστικής σεζόν που προηγήθηκε, αλλά με την αμέριστη υποστήριξη του κόσμου ο Ισπανός παρέμεινε στον πάγκο του. Η στοχοποίηση του Τομ Χικς και του Τζορτζ Τζιλέτ σε κάθε “στραβή” της Λίβερπουλ και η “οσιοποίηση” του Μπενίτεθ όξυνε τα πράγματα. Ο Ισπανός “σφύριζε” αδιάφορα στα βέλη που έριχναν Τύπος και φίλαθλοι στο ντουέτο των ιδιοκτητών και έριχνε λάδι στη φωτιά με τις μεταγραφικές απαιτήσεις του εν καιρώ ισχνών αγελάδων. Μέχρι που το αναπόφευκτο επικυρώθηκε και η διοίκηση του προσέφερε… απόλυση με ευνοϊκούς όρους και για τις δύο πλευρές, ώστε να λυθεί μια και καλή μία συνεργασία που αλλιώς ξεκίνησε και αλλιώς κατέληξε.
Εποχή Χόντσον: Στη Σκανδιναβία, η διαφορετική νοοτροπία των ανθρώπων ήταν φυσιολογικό να μην δημιουργεί έδαφος για προστριβές. Στην Ιταλία, ακόμα κι αν υπέμεινε δύο απολύσεις από τον Μάσιμο Μοράτι, ο Χόντσον εξακολουθεί να θεωρεί φίλο του τον padrone. Στην Μπλάκμπερν είχε την καλύτερη σχέση τόσο με τους ιδιοκτήτες (εξάλλου του έκαναν όλα τα μεταγραφικά χατίρια, αποκτώντας παίκτες όπως ο Κέβιν Ντέιβις έναντι του ποσού-σοκ των 11.250.000 ευρώ και τον Κρίστιαν Ντέιλι για το εξωφρενικό ποσό των 7.950.000 ευρώ), όσο και με τους λοιπούς παράγοντες. Το πλέον αξιόλογο δείγμα συμπεριφοράς που μπορεί να καταγραφεί, όμως, είναι αυτό της Φούλαμ. Είναι το πιο πρόσφατο και φανερώνει τις απόψεις του Χόντσον. Ουδέποτε δεν απέκτησε στενές προσωπικές σχέσεις με τον ιδιόρρυθμο ιδιοκτήτη των Λονδρέζων, Μοχάμεντ αλ Φαγέντ. Ο Αιγύπτιος επιχειρηματίας του ανέθεσε εν λευκώ το αγωνιστικό τμήμα και δεν ξανασχολήθηκε. Εξάλλου, είχε σημαντικότερα πράγματα για να “πονοκεφαλιάζει”, όπως η πώληση των περίφημων εμπορικών καταστημάτων Χάροντς. Σε οποιαδήποτε κίνησή του ο 62χρονος προπονητής τον κάλυπτε. Οποια αμφιλεγόμενη δήλωση κι αν έκανε, όποια απαίτηση κι αν είχε, ο Χόντσον λειτουργώντας προς όφελος της μη διατάραξης του ηπιότατου κλίματος στην ομάδα, ήταν στο πλευρό του. Ως αποτέλεσμα, ο αλ Φαγέντ δεν μπήκε ποτέ εμπόδιο στην επόμενη επαγγελματική επιλογή του Χόντσον, ακόμα κι αν ήταν για έναν αντίπαλο της Φούλαμ στην Premiership.
Η προπονητική φιλοσοφία
Εποχή Μπενίτεθ: Θιασώτης του 4-2-3-1, το οποίο εφήρμοσε κατά κόρον όταν απέκτησε τον Φερνάντο Τόρες, με συνέπεια να απαλλαγεί από το 4-4-2 που δεν του ταίριαζε. Το δεύτερο ξακουστό point του Ισπανού είναι η ζώνη που χρησιμοποιούσε μανιωδώς, αψηφώντας τις δυσμενείς κριτικές που αφορούσαν τη συμπεριφορά των παικτών του στις “στημένες” φάσεις. Ο ίδιος ισχυριζόταν ότι οι άμυνες που χρησιμοποιούν ατομικά μαρκαρίσματα δέχονται τον ίδιο αριθμό τερμάτων με αυτές που επιλέγουν την ζώνη και υπεραμύνθηκε των αποφάσεών του ακόμα κι όταν τα απτά αποτελέσματα δεν τον δικαίωναν. Η τρίτη και πιο γνωστή εμμονή του ήταν το rotation, το οποίο σε κάποια χρονική στιγμή κατέληξε σε 100 σερί διαφορετικές ενδεκάδες σε αγώνες της Premiership. Ακόμα μία επιλογή που υπερασπίστηκε μέχρι τελευταίας ρανίδας του… πνευματικού αίματός του και που φυσικά με κριτήριο τους τίτλους που κέρδισε στο “Ανφιλντ” δεν τον δικαίωσε.
Εποχή Χόντσον: “Κάνουμε τα ίδια και τα ίδια σε κάθε προπόνηση και καταντάει βαρετό, αλλά γνωρίζω ότι λειτουργεί και μου αρέσει. Για να το θέσω διαφορετικά: όταν ξυπνάω στη μέση του ύπνου μου γνωρίζω επακριβώς τι πρέπει να κάνω στο επόμενο παιχνίδι, πως θα παίξουμε”. Τάφε έφη Ζόλταν Γκέρα. “Το καθημερινό πρόγραμμα είναι εξοπλισμένο με κάθε τι που χρειάζεται για την ημέρα του αγώνα. Διαλέγει τους έντεκα που θέλει την ημέρα του αγώνα και τους εξασκεί σε οτιδήποτε θεωρεί ότι θα χρειαστούν στο ματς. Δεν υπάρχουν διαγράμματα. Είναι όλα στο χορτάρι με την μπάλα”. Τάφε έφη Σάιμον Ντέιβις. Αναχρονιστικός μέχρι υπερβολής. Εφαρμόζει το 4-4-2 ως ιερό Ευαγγέλιο. Παρ’ όλα αυτά, ουδείς παίκτης του δεν έχει πρόβλημα με οτιδήποτε αφορά την προπονητική πρακτική του Αγγλου τεχνικού. Πώς θα μπορούσε άλλωστε, όταν τον βλέπουν να παίρνει από αυτούς το 110% των δυνατοτήτων τους σε κάθε παιχνίδι; Εστω κι αν έχει κι αυτός τις εμμονές του. Εστω κι αν η άμυνα ζώνης θα συνεχιστεί στο “Ανφιλντ”, έναν τρόπο αμυντικής λειτουργίας που δίχως ίχνος υπερβολής ο ίδιος εισήγαγε στο σκανδιναβικό ποδόσφαιρο τη μακρινή δεκαετία του ’70. Τότε, μαζί με τον συνοδοιπόρο του στην προπονητική (και πρώην τεχνικό του Εθνικού για ένα φεγγάρι το 1980), Μπομπ Χόουτον, είχαν καινοτομίσει στην Χάλμσταντ ο ένας και στη Μάλμε ο άλλος με αυτόν τον νέο τρόπο προσπάθειας ανάκτησης της μπάλας. Τέσσερις δεκαετίες αργότερα, η ζώνη αποτελεί πανάκεια για τον Χόντσον, που δεν θα χρειαστεί να διδάξει και πολλά στους νέους παίκτες του, μετά από μία εξαετία Μπενίτεθ που άφησε το στίγμα της.
Μεταγραφική ενίσχυση δίχως… μεταγραφές
* Τις προπονήσεις του παρακολουθούν συχνά από κοντά οι Στιβ Κόπελ και Γκλεν Ρέντερ, νεαρότεροι προπονητές με πρόσφατη θητεία στην Premiership. Πριν λίγο καιρό είχαν ταξιδέψει στο Λονδίνο για να παρακολουθήσουν προπονήσεις της Φούλαμ προπονητές από έναν σύλλογο της δεύτερης κατηγορίας της Πολωνίας.
* Με τη Μάλμε στα τέλη της δεκαετίας του ’80 γνώρισε κατάφορη αδικία, αφού τερμάτισε πρώτοπόρος σε πέντε σερί σεζόν στην κανονική διάρκεια, αλλά κατέκτησε μόνο δύο πρωταθλήματα. Αυτό διότι στα πλέι οφ η ομάδα εμφανιζόταν κουρασμένη λόγω των παράλληλων υποχρεώσεων για την Ευρώπη που εξασφάλιζε από την πρωτιά. “Μου πιστώνουν δύο πρωταθλήματα ενώ έχω κερδίσει πέντε. Τα πλέι οφ πάντα διεξάγονταν όταν παίζαμε στην Ευρώπη, που σήμαινε ότι δίναμε τρία παιχνίδια την εβδομάδα και ο αντίπαλος είχε δύο εβδομάδες να προετοιμαστεί. Ηταν γελοίο κι αυτό που ήταν ακόμα πιο γελοίο ήταν όταν χάσαμε μία χρονιά τον τίτλο στο εκτός έδρας γκολ και την επόμενη χρονιά θα τον κερδίζαμε με αυτόν τον κανονισμό, αλλά είχε αλλάξει και χάσαμε στα πέναλτι!”.
* Δεν κατάφερε να ακολουθήσει καριέρα ως ποδοσφαιριστής λόγω των “φτωχών” επιδόσεών του με την μπάλα στα πόδια κι έτσι στα 23 του πήρε το δίπλωμα της προπονητικής, ακολουθώντας τα χνάρια των Ντον Χάουι, σερ Μπόμπι Ρόμπσον και Τέρι Βέναμπλς που επίσης θήτευσαν μόνο ως προπονητές.
* Εχοντας εργαστεί σε 8 διαφορετικές χώρες, έχει καταφέρει να μάθει και να μιλάει άπταιστα 4 γλώσσες (αγγλικά, νορβηγικά, σουηδικά, ιταλικά) και να τα καταφέρνει με τα γερμανικά, τα δανικά τα γαλλικά, τα ιαπωνικά και τα φινλανδικά.
* Το 1972-73 θήτευσε ως γυμναστής στο ιδιωτικό σχολείο του νοτιοδυτικού Λονδίνου “Alleyn’s School”.Στον ελεύθερό του χρόνο διαβάζει Μίλαν Κούντερα, Τζον Απνταϊκ και Φίλιπ Ροθ.
Εποχή Μπενίτεθ: Οταν ο Μπενίτεθ έπιασε λιμάνι, τον ακολούθησαν ποδοσφαιριστές όπως ο Τσάμπι Αλόνσο, ο Τζιμπρίλ Σισέ, ο Λουίς Γκαρθία, ο Φερνάντο Μοριέντες και ο Μαουρίτσιο Πελεγκρίνο. Ουδείς άγνωστος, ουδείς ερωτηματικό, ουδείς (πλην Αλόνσο) έπιασε. Ενα χρόνο αργότερα, οι Μπουντεβάιν Ζέντεν, Πέπε Ρέινα, Πίτερ Κράουτς, Ρόμπι Φάουλερ και Ντάνιελ Αγκερ ήταν οι βασικές μεταγραφές. Με εξαίρεση τον τελευταίο, οι υπόλοιποι δεν βοήθησαν ιδιαίτερα τους “κόκκινους”. Το “γαϊτανάκι” συνεχίζεται μέχρι που φτάνουμε στον απολογισμό του 2010. Ο Ισπανός τεχνικός κατάφερε με την αίγλη του ονόματός του να προσελκύσει στο “Ανφιλντ” πρώτον ποδοσφαιριστές με όνομα που είτε έπιασαν, είτε δεν έπιασαν αλλά και στις δύο περιπτώσεις ακριβοπληρώθηκαν. Δεύτερον ποδοσφαιριστές που δεν ήταν ανήκαν ακόμα στην ελίτ του ποδοσφαίρου, αλλά δεν ήταν άγνωστοι μεταξύ αγνώστων, που επίσης είτε έπιασαν, είτε δεν έπιασαν, αλλά ακριβοπληρώθηκαν. Τρίτον… Τρίτο δεν υπάρχει. Καμία επιτυχία από τις ακαδημίες παρά την προσμονή, κανένα επονομαζόμενο “λαβράκι” από μεταγραφές του… πεταματού. Και όταν παρουσιάστηκαν τα δύσκολα και οι οικονομικές περικοπές ζόρισαν τον Μπενίτεθ, ο Ισπανός πρώτα επιστράτευσε την γκρίνια και στη συνέχεια τη… φυγή του.
Εποχή Χόντσον: Για τους αγγλομαθείς: τραγουδείστε στον ρυθμό του “That’s Amore” του Ντιν Μάρτιν το παρακάτω σύνθημα: “When you’re sat in row Z, and the ball hits your head, that’s Zamora, that’s Zamora”. Και για να γίνουμε πιο σαφείς, η αναφορά γίνεται στον ποδοσφαιριστή που οδήγησε με τα 19 γκολ του στη φετινή σεζόν τη Φούλαμ στον τελικό του Europa League και σε μία αξιοπρόσεκτη για τα δεδομένα πορεία στην Premiership, για τον παίκτη που “κόπηκε” τελευταία στιγμή από την προεπιλογή της Αγγλίας και υπήρξαν επικρίσεις γι’ αυτό. Περί ου ο λόγος. Κι όμως, ο Μπόμπι Ζαμόρα έγινε ο πιο “καυτός” επιθετικός της Αγγλίας την άνοιξη στερώντας τον τίτλο από τον Γουέιν Ρούνεϊ, έργο φυσικά του Ρόι Χόντσον. Στο κέντρο του γηπέδου σε κάθε παιχνίδι της Φούλαμ υπήρχε ένας πρώην ποδοσφαιριστής της Λίβερπουλ που έβλεπε την καριέρα του να παίρνει την κατιούσα σε ηλικία 32 ετών. Από τον Σεπτέμβριο του 2007 μέχρι το καλοκαίρι του 2010 έχει αναβαθμιστεί σε… Τσάμπι Αλόνσο των φτωχών. Ακόμα πιο πίσω εντοπίζεται ένας ψηλός Νορβηγός στόπερ, με καλό όνομα στην πατρίδα του. Η θητεία του στη Βίκινγκ υπό τις οδηγίες του Χόντγκσον αποτέλεσε εφαλτήριο για τη μετακίνησή του στη Φούλαμ, έστω και σε ηλικία 25 ετών. Οι εκπληκτικές εμφανίσεις του τον ανέδειξαν εκ των κορυφαίων αμυντικών του αγγλικού πρωταθλήματος και αφότου έγινε και αρχηγός της εθνικής ομάδας της πατρίδας του, η τιμή του έχει υπερδιπλασιαστεί από τότε που έφτασε στο Λονδίνο κι αγγίζει τα 10.000.000 ευρώ. Παραδείγματα πολλά ακόμα. Ο “αειθαλής” Μαρκ Σβάρτσερ, ο Πολ Κοντσέσκι της δεύτερης ευκαιρίας, το “πολυεργαλείο” Ντίκσον Ετούχου, ο “αναγεννημένος” Ζόλταν Γκέρα, η “χρυσή” μεταγραφή Κρις Σμόλινγκ. Παίκτες που ο ίδιος έφερε στο “Κρέιβεν Κότατζ” ή που τους βρήκε και από παίκτες της σειράς τους… διατήρησε παίκτες της σειράς, αλλά με απόδοση παγκόσμιας κλάσης. Αυτή είναι μία ιδιότητα που επιζητούν απεγνωσμένα στο “Ανφιλντ”, αφού η φράση “μικρό μπάτζετ” όταν συνδυάζεται με τις λέξεις “ακαδημίες” και “αξιοποίηση”, ο ήχος παρομοιάζεται με κελάηδισμα στα αυτιά των διοικούντων.
Αντί επιλόγου: Η αναπλήρωση του Ράφα Μπενίτεθ δεν είναι εύκολο έργο. Ο Ισπανός προσέφερε πάρα πολλά στο σύλλογο, αλλά τις τελευταίες δύο σεζόν συνέβαλε κι αυτός στο αγωνιστικό χάος που επικρατεί στον σύλλογο. Ο πρώην επιθετικός των “κόκκινων”, Τζον Ολντριτζ, παρομοίασε την πρόσληψη του Ρόι Χόντσον με αυτήν του Μπιλ Σάνκλι το 1959. Ο Σκοτσέζος είχε αναλάβει μία ομάδα στα μέσα της δεύτερης τη τάξει κατηγορίας του αγγλικού ποδοσφαίρου, με ένα διαλυμμένο στάδιο, οικτρές προπονητικές εγκαταστάσεις, στοιχειωδώς υποφερτό ρόστερ που μόλις είχε αποκλειστεί στο κύπελλο από την ερασιτεχνική Γουόρτσεστερ Σίτι. Η σύγκριση δεν είναι ιερόσυλη εάν προσμετρηθεί η διαφορά εποχών και δεδομένων. Εν έτει 2010, η απουσία έστω και μια χρονιά της Λίβερπουλ από τους “χρυσοφόρους” ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ ισοδυναμεί με καταστροφή, πόσο μάλλον όταν δεν υπάρχουν βλέψεις για άμεση επιστροφή. Το ρόστερ (ή καλύτερα, ό, τι μείνει από αυτό εάν επαληθευτούν έστω τα μισά από τα σενάρια που κυκλοφορούν) θα είναι αντάξιο ομάδας που διεκδικεί να μπει στο Big-4 και όχι ομάδας που ανήκει σε αυτήν την κλίκα. Οσο για το γήπεδο, εάν κάλυπτε τις ανάγκες των “κόκκινων”, δεν θα πάσχιζαν να κατασκευάσουν καινούργιο τα τελευταία τέσσερα χρόνια…
Ο Ρόι Χόντσον, κατά συνέπεια, αναλαμβάνει να φέρει εις πέρας μία αποστολή όπου όλα στρέφονται εναντίον του εξ αρχής. Το γνωρίζει, το γνώριζε πριν αποδεχθεί την πρόταση, αλλά δεν μπορούσε να περιμένει την FA να απολύσει τον Φάμπιο Καπέλο ώστε να εκπληρώσει το όνειρό του. Η ευκαιρία που του παρουσιάζεται να δείξει ότι αξίζει κάτι παραπάνω είναι μοναδική έστω κι αν το “εγώ” του 62χρονου τεχνικού κάποτε θα είχε διαφορετική άποψη: “Ποτέ δεν ένιωσα ότι πρέπει να αποδείξω κάτι στον κόσμο στην Αγγλία, επειδή πάντα αισθανόμουν ότι όλοι οι άνθρωποι που μετρούν στην Αγγλία, τα μεγάλα ποδοσφαιρικά ‘κεφάλια’ και οι κορυφαίοι προπονητές, έχουν εντυπωσιαστεί αρκετά με ό,τι έκανα στο εξωτερικό”. Με τις διακρίσεις που κατέκτησε τη φετινή σεζόν, το ίδιο συμβαίνει και με το εσωτερικό…
