Ο ευγενής (Βεκρής) μαχητής

Στη δεύτερη και ζηλευτή κατηγορία ανήκε ο εκλιπών Τζόνι Βεκρής. Άνθρωπος με διαρκή υπερχείλιση ευγένειας και θετικής ενέργειας, από εκείνους που σε υποχρεώνουν να ρουφάς αχόρταγα τον χρόνο που έχεις μαζί τους, είτε συζητάς για τα πράγματα που λατρεύεις, ακόμη και για εκείνα που σε πληγώνουν.

Όσοι τον έζησαν στην Superleague μιλούν με θαυμασμό για τον ψύχραιμο και μεστό λόγο του ακόμη και στις πιο ηλεκτρισμένες συνεδριάσεις. Αλλά και την απέριττη επιχειρηματολογία του, με την οποία ανέβαλλε μια-δυο φορές προαποφασισμένες παρεκτροπές…

Όσοι τον έζησαν στον Παναθηναϊκό, τον θεωρούν δικαιολογημένα ως έναν από τους πιο αξιόμαχους μαχητές της ενότητας, έχοντας κεκτημένη την πολυτέλεια να συζητά με όλους, να αναζητά παθιασμένα την χρυσή τομή και να γεφυρώνει ακραίες θέσεις και αντιθέσεις.

Έθεσε αυτόν στην υπηρεσία του Παναθηναϊκού, καλύπτοντας διάφορες θέσεις και ανάγκες, αλλά η μοναδική του δημοσιογραφική παροχή ήταν νομικές συμβουλές και διευκρινήσεις σε θέματα γενικών συνελεύσεων και διοικητικών συμβουλίων.

Με αστείρευτο χιούμορ σχολίαζε τη συντομία χρόνου με την οποία ολοκλήρωνε (ως μοναδικός παρών!) τις πολυμετοχικές Γ.Σ., με το χαμόγελο επίπληττε εκείνους που τον προσφωνούσαν “Γιάννη”: “Μπορείς να με λες και Τζόνι, δεν παρεξηγούμαι”…

Και δεν παρεξηγιόταν ποτέ. Κι αν συνέβαινε αυτό, ποιος να το μάθει στον σύντομο χρόνο που διαρκούσε; Με παρρησία και χαμόγελο αντιμετώπιζε τα πάντα, ακόμη και το πρόβλημα υγείας που τον υποχρέωσε να αποχωρήσει από τον Παναθηναϊκό, πριν από περίπου έναν χρόνο (την Άνοιξη του 2011).

Δεν ήταν καν κοινό μυστικό. Το δημοσιοποίησε ο ίδιος, ώστε να μην επιτρέψει παρερμηνείες των λόγων που τον ώθησαν να παραιτηθεί.

“Δια της παρούσης υποβάλλω την παραίτησή μου από τη θέση του Αντιπροέδρου του Διοικητικού Συμβουλίου της ΠΑΕ και του μέλους της Διοικούσας Επιτροπής αυτής, καθώς σοβαροί λόγοι υγείας δεν μου επιτρέπουν να ανταποκριθώ στο φόρτο των σχετικών εκτελεστικών αρμοδιοτήτων.

Η ενεργή ενασχόλησή μου με τον Παναθηναϊκό τα τελευταία 3 χρόνια από θέσεις αιχμής υπήρξε μεγάλη τιμή για μένα και κατέβαλα με τη σειρά μου κάθε προσπάθεια να τιμήσω κι εγώ τις αρμοδιότητες που κατά καιρούς μου ανατέθηκαν.

Παραμένω μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου και θα συνδράμω σε ό,τι μου ζητηθεί, ανάλογα με τη διαθεσιμότητα και τις δυνατότητές μου” υπογράμμιζε στην επιστολή που κατέθεσε στην ΠΑΕ.

Κι από τότε δεν απασχόλησε ξανά την επικαιρότητα, παρά μόνον όταν ήρθε η ώρα της οριστικής και αμετάκλητης αποχώρησης, τα ξημερώματα της Κυριακής.

Αποχώρησε και αναχώρησε γι άλλες Πολιτείες, εκεί όπου με χαρά πλέον θα “ιδιωτεύσει”, αφού δεν χωρούν παρεξηγήσεις, αντεγκλήσεις ή μηνύσεις. Επιτέλους, θα ησυχάσει. Και θα αφήσει εμάς να ανησυχούμε για έναν κόσμο που ολοένα φτωχαίνει από ανθρώπους με το Α κεφαλαίο…