Με MVP τον… Μαυροκεφαλίδη

Ο Ηλίας Ζούρος και οι παίκτες του έχουν την ευκαιρία να δουλέψουν πολύ, με χαμηλούς τόνους κι ελάχιστες κορώνες. Να ναι καλά ο παίκτης της Σπαρτάκ, διότι μετά το τουρνουά της Κύπρου, νόμιζε κανείς ότι ανακοινώθηκε από τους διοργανωτές του Ευρωμπάσκετ, πως βρέθηκε η ομάδα που θα κατακτήσει το τουρνουά οπότε Ισπανοί, Γάλλοι, Σέρβοι κλπ, μην κάνουν το κόπο να ταξιδέψουν στην χώρα της Βαλτικής.

Από την απογοήτευση των απουσιών στον ενθουσιασμό τριών νικών. Δεν είναι και τόσο λάθος διότι όλοι προσπαθήσαμε να πιαστούμε από κάπου για να δώσουμε κουράγιο ο ένας στον άλλο. Με μία υποσημείωση: το μόνο που δεν χρειάζεται αυτή η ομάδα είναι κουράγιο και καρδιά. Άσχετα με το τί αποτελέσματα θα φέρει, όταν θα μετρούν αυτά, οι 12 και οι προπονητές τους θα κάνουν υπερήφανους όσους ενδιαφέρονται για μία καλή ομάδα, που θα παίζει μπάσκετ.

Αυτό είναι και το μοναδικό συμπέρασμα από το τουρνουά της Ιταλίας. Καταρχάς δεν μετρούν ούτε οι δυο νίκες, ούτε η ήττα από τους οικοδεσπότες. Θετικότατο, ότι επιτέλους η εθνική έπαιξε σε τουρνουά με κόντρα τους διαιτητές και αυτό θα είναι χρήσιμο στην Λιθουανία.

Για πρώτη φορά εδώ και πολλά χρόνια βλέπουμε μία εθνική μας ομάδα να έχει δουλέψει σε κάποια πράγματα. Να βγάζει αυτοματισμούς στην επίθεση, να χρησιμοποιεί κάτι άλλο εκτός από την ελληνική παλικαριά σε άμυνα κι επίθεση. Διότι, το λέγαμε και το 2005 και με την εξαίρεση του έπους της νίκης επί των ΗΠΑ, από την εθνική με το περισσότερο, συνολικά, ταλέντο μπάσκετ δεν είδαμε. Ποιος ενδιαφέρεται; Σίγουρα οι Ισπανοί διότι αυτούς για να τους νικήσουμε έπρεπε κάποια στιγμή να παίξουμε μπάσκετ. Σίγουρα οτιδήποτε συνέβη μετά το 2006, όπου η μία…μη επιτυχία, διαδεχόταν την άλλη. Σίγουρα στους Ολυμπιακούς Αγώνες και σίγουρα στο Μουντομπάσκετ του 2010.

Η επίθεση έχει πολλές επιλογές, ξεκινώντας από πιν εν ρολ του Ζήση(ο οποίος σε κάθε αγώνα δείχνει την ηγετική του φυσιογνωμία, αρκεί να μην αποβληθεί πάλι όπως συνέβη με την Ιταλία την Κυριακή), στα ποσταρίσματα του Μπουρούση, τα ελεύθερα σουτ του Φώτση και μετά στο …instant scoring από τον Κώστα Κουφό, τον Κώστα Καϊμακόγλου και τον Μάικ Μπράμος, φτάνοντας στις ώριμες επιλογές του Βασιλειάδη, του Παπανικολάου και του Σλούκα, καταλήγοντας στα πολύτιμα λεπτά του Ξανθόπουλου, του Βουγιούκα, του Μάντζαρη, του Πατ Καλάθη.

Στην άμυνα η εθνική μας δείχνει ότι μπορεί να πιέσει ακόμα και 20 λεπτά σε όλο το γήπεδο καταλήγοντας σε ζώνες που όμως θέλουν πάρα πάρα πολύ δουλειά όπως φάνηκε με την Ιταλία όπου ο Μπαρνιάνι σούταρε σχεδόν μόνος. Το μαν του μαν θα είναι σταθερά αποτελεσματικό.

Όλα αυτά θα συνθέσουν μία καλή ομάδα. Δεν σημαίνει όμως πως θα συνθέσουν μία ομάδα η οποία θα πάρει μετάλλιο. Κάθε μέρα που περνάει είναι πολύτιμη διότι θα προστίθεται και κάτι και πάλι όμως πέραν της δεδομένης ανταγωνιστικότητας, δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι για κάτι περισσότερο.

Κάτι καινούργιο ξεκινάει και αξίζει να το υποστηρίξουμε διότι αυτά τα παιδιά και ο προπονητής τους, θα κρατούν ψηλά την σημαία για την επόμενη τριετία, τετραετία.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Μιας που ξεκινήσαμε με την Μαυροκεφαλιάδα, ας την τελειώσουμε. Βάσει του κανονισμού της FIBA Europe(υπάρχει στην ιστοσελίδα της)Η. 3.6.3.4 ένας παίκτης που καλείται στην εθνική τιμωρείται αν απουσιάσει με μοναδική εξαίρεση αν είναι τραυματίας. Η ποινή ισχύει όσο κρατούν οι υποχρεώσεις της εθνικής κι επεκτείνονται κατά 30 ημέρες αν ο αθλητής δεν αποδείξει ότι ήταν τραυματίας ή άρρωστος.

Ούτως ή άλλως ο Μαυροκεφαλίδης παραδέχθηκε πως έκανε λάθος, πιεσμένος και από το προσωπικό του πρόβλημα. Βεβαίως δεν γίνεται να τιμωρηθεί μόνο αυτός. Περιμένουμε την ίδια ποινή για τον Σχορτσιανίτη και θα έχει… πλάκα αν υπάρξει τιμωρία αφού δεν ακούμε τίποτε. Διότι αν τιμωρηθεί, η Μακάμπι θα τον στερηθεί σίγουρα για τον πρώτο μήνα των επίσημων υποχρεώσεών της. Οι δε…επίσημοι αγαπημένοι του προέδρου, δεν κλήθηκαν και άρα δεν τιμωρούνται.

Α, είναι ωραίο όταν ο Βασιλακόπουλος αφήνει τους εγωϊσμούς και ασχολείται με τον εαυτό του.