Αδικεί την επιτυχία του
Δεν γίνεται να είσαι υπερβολικά αυστηρός με τον φετινό Παναθηναϊκό για πολλούς λόγους. Αυτή η ομάδα κτίστηκε το καλοκαίρι, ξανακτίστηκε στον Δεκέμβριο, ο προϋπολογισμός της βρίσκεται στο 1/3 σε σχέση με αυτόν της Ρεάλ, ο ηγέτης της και μακράν ο καλύτερός της παίκτης είτε λόγω τραυματισμών είτε λόγω διαφοροποιήσεων στο ρόστερ δεν καταφέρνει να κάνει αυτό που ξέρει.
Κάθε αγώνας εξελίσσεται και σε μία περιπέτεια. Την Παρασκευή ήταν μόλις η δεύτερη φορά που βρέθηκαν στο παρκέ όλοι οι παίκτες και πάλι με προβλήματα. Ο Διαμαντίδης ερχόμενος από 15 ημέρες απουσίας, ο Μασιούλις με τραυματισμό.
Αλλά…
Ακριβώς όμως επειδή υπήρχαν τα συγκεκριμένα ζητήματα, οι πράσινοι μπορούσαν να διαχειριστούν διαφορετικά τον αγώνα. Ο Αργύρης Πεδουλάκης επέλεξε να…ζήσει και να πεθάνει με το μπάσκετ που θέλει να παίζει η ομάδα του. Έζησε πολύ καλά για 30 λεπτά απέναντι σε έναν σαφώς πιο δυνατό αντίπαλο, αποχαιρέτησε τα…μπασκετικά εγκώσμια στα επόμενα 10. Γιατί; Διότι λησμόνησε τον τρόπο με τον οποίο ο ίδιος καθοδήγησε την ομάδα του μέσα από τις στενωπούς της πρώτης φάσης.
Αυτό που έκανε τους πράσινους να ξεπεράσουν εμπόδια ήταν ότι για σημαντικά διαστήματα ενός αγώνα κατάφερναν να βγάλουν ενέργεια. Παρουζιάζονταν σε κάποια απρόβλεπτοι, είχαν μεγαλύτερη ταχύτητα.
Ο Παναθηναϊκός κόντρα στην Ρεάλ θύμισε σε μικρογραφία την περυσινή ομάδα. Στοχευμένο, “σκεπτόμενο” που λέει και ο κόουτς, μπάσκετ. Καλοδουλεμένη άμυνα, αργός ρυθμός. Ναι αλλά ο περυσινός Παναθηναϊκός διέθετε περισσότερους και καλύτερους παίκτες, έχοντας δε δουλέψει για οκτώ χρόνια ως σύνολο. Το σημαντικότερο όμως; Στο τέλος απέτυχε διότι βρέθηκε ομάδα που ήταν πολύ πιο γρήγορη.
Ειναι σαφές πως ο Μπανκς περιθωριοποιείται ενώ ο Καπόνο αρχίζει να μαθαίνει …χάντμπολ. Μέσα στην επίθεση, έξω στην άμυνα. Ο Μπανκς δεν υπήρξε ποτέ καθαρόαιμο πλέι μέικερ, έδωσε όμως στον Παναθηναϊκό αυτό που του έλειπε: ταχύτητα, ενέργεια και το …απρόβλεπτο. Ο δε Καπόνο, ίσως να μην μπορεί να μαρκάρει τον Φερνάντεθ, αλλά μεταξύ μας, στο τέλος τον Ντρέιπερ δεν τον «κλείδωσε» κανένας.
Εν κατακλείδι, όταν η Ρεάλ των περισσότερων λύσεων αλλά και της καλύτερης ομαδικότητας, προσαρμόστηκε στο αργό μπάσκετ, εκεί ο Παναθηναϊκός δεν άλλαξε πάλι τους όρους του παιχνιδιού. Ο Διαμάντιδης κουράστηκε εμφανίζοντας παράλληλα τις δυσκολίες συντονισμού με το φετινό περιβάλλον, ο θετικότατος Ουκιτς του α μερους, κούρασε την μπαλα στο δεύτερο ημίχρονο όταν χάθηκε η διαφορά, ο Μπανκς δεν γίνεται να προσφέρει όσο προσπαθεί να γίνει …Διαμαντίδης και μόνο η άμυνα συνέχισε να δίνει ρεσιτάλ.
Φευ, από την πρώτη ημέρα που ο δόκτωρ Τζέιμς Νέισμιθ έβαλε δύο κοφίνια πάνω σε σκάλες, δημιουργώντας το μπάσκετ, τέθηκε ο βασικός κανόνας του αθλήματος: με 0-0 δεν κερδίζεις τίποτε. Θες έναν πόντο περισσότερο από τον αντίπαλό σου.
Διαβάστε ακόμη:
